EINTAUCHEN?

Een onderdompeling in Berlijn. Waar moet je beginnen? Deze stad kent zoveel interessante, leuke, mooie en verrassende plekjes dat we even door de bomen het bos niet meer zien. Gelukkig (voor ons) ben ik nogal een fan van de 100% boekjes, die niet alleen de highlights beschrijven, maar ook leuke ideeën hebben om te eten, te shoppen of te doen. Als extraatje zijn er de ‘beslist doen’ tips van de locals. Het een en ander wordt verpakt in diverse wandelingen. Een perfecte manier om de diverse activiteiten te combineren! Eens proberen of we uit elke categorie iets leuks kunnen verzinnen!

Turend op ons mini kaartje proberen we ons eerste ontdekkingspunt te lokaliseren. Frau Tonis misschien? ‘Berlin in a bottle’ met als drie speciale geurvariëteiten ‘de energieke, frisse Berlin summer’ en de ‘heerlijke lentegeur Linde Berlijn’. De laatste geur doet je verbeelden dat je in de grote winkelstraat ‘Unter den Linden’ loopt, met al die lindebomen :). Als 3e geur in het rijtje verkopen ze hier ‘Reines Veilchen’, een geur speciaal samengesteld voor Berlijn’s eigen Marlene Dietrich, die ze in de twintiger jaren al droeg. Ja, Marlene is geboren in Berlijn en daarmee eerst en vooral Duits en niet Amerikaans!

IMG_9337

We worden uitgenodigd om een ‘snuffelcursus’ te doen. Op een grote ellipsvormige tafel staan talrijke identieke glazen flessen met in elk (uiteraard) een ander geurtje. In het midden een doosje koffiebonen om je neus tussendoor te ‘neutraliseren’. Wist je dat? Pauline, als echte expert, gaat meteen aan de slag. Deskundig haalt zij de stopjes uit de flessen en snuft of haar leven ervan afhangt (haha). Nee hoor, op elke snuif volgt een waardeoordeel, die de man achter de toonbank belangstellend volgt. Hij vindt het wel prettig dat we Nederlands spreken, zo kan hij het tenminste ‘ein bietje begreifen’. Je kunt hier zelfs een 5-stappen geurentest doen om te kijken welke (soort) geur het best bij jou persoonlijkheid past of welke geur jou het meest stimuleert en inspireert. Pauline en ik verlaten de winkel met een eigen ‘ons inspirerend geurtje’, maar ik kan me toch absoluut niet meer herinneren welke. Die van Pauline was in elk geval een stuk ‘zwaarder’ en ‘oriëntaalser’ dan de meer ‘lichte, frisse’ geur van mij. Wel hebben we er nog heel lang plezier van gehad; ons ‘doe-moment’ was een succes!

IMG_9327.jpg

Voor het shoppen is er Galeries Lafayette, een dependance van het beroemde Franse warenhuis. Eenmaal binnen kun je dat vaak horen, want mededelingen worden standaard ook in het Frans omgeroepen. Leuk om eens op stap te zijn met een andere vrouw. Met ‘mijn’ jongens kom ik vaak niet verder dan een indruk van een bekend warenhuis, nu onderwerpen we de winkel meer aan een ‘diepte-onderzoek’. Het warenhuis is zeker een bezoekje waard met prachtige uitstallingen, mooie ruime opstellingen en een enorme blikvanger (spiraal) in het midden. Lafayette’s doelstelling is om van Berlijn het ontwerp mecca van Duitsland te maken. Pauline, altijd al heel gevoelig voor alle nieuwe mode-ontwikkelingen ;), schaft zich direct zeer modieuze kousen aan. Dat belooft wat komende winter! Hiermee is ook ons shopavontuur goed van start gegaan.

We hebben nu neus en tast, in de ruimste zin van het woord, gehad en gaan nu op naar ogen, oren en smaak. D.w.z. respectievelijk Alexanderplatz, Hackesche Höfe en last but not least Cookies Cream. Alexanderplatz, of ‘Alex’ zoals de Berlijners zelf zeggen, was het centrale plein van Oost Berlijn in de DDR tijd. De gebouwen in de omgeving hebben ook nog steeds die typisch Oost Duitse sfeer. Een beetje naargeestig, strak en kleurloos. Verder is er veel gedaan om het plein meer allure te geven. Over de sfeer is zelfs een boek geschreven (Berlin Alexanderplatz door Alfred Döblin). Een bekende publiekstrekker is de Fernsehturm. Met z’n 365 meter is de Telespargel (tandenstoker) het hoogste gebouw van Berlijn en bijna vanuit elk punt in de stad te zien. Heel handig! Opeens moet ik denken aan een interview wat ik kort geleden hoorde. Een oude man vertelt vol trots dat hij wel duizend (!) zenders op zijn televisie kan ontvangen. Op de vraag waar hij dan zoal naar kijkt, antwoord hij droog: ‘Nederland 1 & 2’.

Terug naar de toren. Eén van de attracties van de toren is het draaiende café. Het draait in een half uur geheel rond, dus onder het genot van een kopje ‘Milchkaffee’ kun je de stad bewonderen. De rijen zijn echter lang, de liftjes zijn klein, dus we laten het aan ons voorbij gaan. Onze eigen missie is nog niet compleet en de tijd gaat snel. Over tijd gesproken…. de Weltzeituhr (wereldklok) is een andere bekende. Het is in 1969 gebouwd als een onderdeel van de renovatie of opwaardering van het plein. Je kunt hier de tijd van verschillende wereldsteden aflezen en ik kan het niet laten om alvast even een voorproefje op de toekomst te nemen. Het is zes uur later in Bangkok! Op de 10 meter hoge klok staat een vereenvoudigd model van een zonnestelsel wat eens per minuut rond z’n as draait.

IMG_9428.jpg

De Fontein van de Internationale Vriendschap is een ideaal rustpunt om de ‘hustle and bustle’ van het plein in je op te nemen. De cirkelvormige fontein met een diameter van 23 meter heeft In het midden een moderne sculptuur dat bestaat uit een aantal bassins waarlangs het water naar beneden stroomt.

IMG_9407.jpg

Uitgerust en weer onderweg naar de Hackesche Höfe komen we langs Clärchens Ballhaus. Geweldig, het is een stapje terug in de tijd. Huize Maas herinneringen komen spontaan bij ons naar boven. De Hackesche Höfe is, net als zijn minder bekende broertje Heckmann Höfe, een openbaring. Veel Jugendstilpracht maakt van de acht met elkaar verbonden binnenhofjes een oase vol ontdekkingen. Hier maken we ook uitgebreid kennis met Ampelmann. Ampelmann hoort net zo bij Berlijn als de muur of de beer. Het naar rechts lopende groene mannetje (der Geher) of het stilstaande rode mannetje (der Steher) sierden oorspronkelijk de verkeerslichten in Oost Duitsland. Bij de eenwording ontstond er een heuse strijd of nu deze of de West Duitse versie moest blijven bestaan.

IMG_9417.jpg

Tot besluit wil ik nog een paar regels wijden aan Cookies Cream. Dit restaurant wordt als volgt omschreven: ‘de weg ernaartoe is een ‘surrealistische’ toer langs de vuilcontainers van een hotel en een gigantsche kroonluchter. Even aanbellen onder de gloeilampen.’ We waren gewaarschuwd; een beetje een gribusstraatje was het wel! Maar wat een restaurant. Wat te denken van een voorafje van rode kool met chocolade en macademianoten? Pauline kan het zo reproduceren (hoop ik). Daarna lavendelworteltjes en….. ik kan het niet eens meer navertellen, maar aan elk detail was volop aandacht besteed en even verrassend. Een uitstekend besluit van een volgepakte dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s