HOP FARMS

Hop, een plant waarvan de vruchtkegels of hopbellen gebruikt worden als conserveer- en smaakmiddel bij de bereiding van bier (het maakt het bier bitter), wordt al sinds de 16e eeuw in zuid-oost Engeland, en dan met name in Kent, verbouwd. In het Victoriaanse tijdperk (1837 – 1901) vormde het zelfs de grootste industrie van het land en werd meer dan de helft van alle hop hier geproduceerd. De vruchtbare grond en het milde klimaat bleken ideaal voor de verbouw van hop. Het opzetten van hopvelden kostte echter wel erg veel geld, maar omdat de boeren in deze streek tot de rijke bovenlaag behoorden, was dat niet echt een probleem.

De hop wordt geoogst in september of oktober. Seizoenarbeiders uit Kent, Londen en Sussex werkten dan zo’n zes weken op de hopvelden. Vervolgens werd de hop te drogen gehangen in zogenaamde ‘oast houses’ (hopsilo’s). Deze hopsilo’s werken een beetje zoals een droogtrommel. De witte kap bovenop de silo is cilindervormig en draait m.b.v. een windvaan. Op deze wijze kan er lucht naar binnen, terwijl er vocht naar buiten kan ontsnappen. Door heel Kent kun je deze hoptorens nog steeds vinden, al zijn de meesten tegenwoordig verbouwd tot woonhuizen.

Na het drogen werd de hop verkocht aan de diverse bierbrouwerijen. Vandaag de dag wordt er nog steeds hop verbouwd in deze streek, maar niet meer in de mate van weleer. Aan het einde van de 20e eeuw werd ‘lager’ (pils) n.l. een stuk populairder dan bier en voor het bereiden van pils is minder hop nodig.
Wist je trouwens dat………pils altijd bier is, maar bier geen pils? Pils is een soort bier, terwijl bier de overkoepelende naam is voor de diverse biersoorten. Het verschil tussen bier en pils is eigenlijk in twee zinnen uit te leggen: ‘bier is een soort drank’ en ‘pils is een soort bier’. Pils is wel het meest gedronken biertje in Nederland, waardoor het door de meeste mensen vaak bier genoemd wordt en er toch weer verwarring ontstaat. 😖

CANTERBURY

Canterbury is een stad in het graafschap Kent, vooral bekend vanwege haar prachtige kathedraal en vanwege de ‘Canterbury Tales’; verhalen met een ondeugend randje.

IMG_5039.jpg

Het verhaal van de kathedraal begint in 597 als paus Gregorius een priester, genaamd Augustinus, naar Engeland stuurt. Als Augustinus voet aan wal zet krijgt hij van de toenmalige koning een kerk cadeau. Je kunt het minder treffen, nietwaar?
Toen Augustinus echter werd bevorderd tot aartsbisschop besloot hij zijn eigen kathedraal te bouwen binnen de stadsmuren van Canterbury.
Het verschil tussen een kerk en een kathedraal? Een kerk is het bedehuis van een parochie, dwz een wijk in een plaats, terwijl een kathedraal het bedehuis is van een bisdom. Een bisdom is een verzameling van parochies, waarvan de bisschop aan het hoofd staat. Een kathedraal is vaak mooier en groter dan een kerk. Het is maar dat je weet 😏.

IMG_0797.jpg

‘Onze’ kathedraal kent een lange geschiedenis met vele verhalen. Als er echter één verhaal het vermelden waard is, is dat wel dat van de moord op Thomas Becket in 1170. Becket werd door de koning aangesteld als aartsbisschop in de hoop de Kerk meer onder controle te krijgen. Becket richtte zich evenwel naar de paus i.p.v. naar de koning, waardoor het koninklijke plan tot mislukken gedoemd was. Het verhaal gaat dat de koning vervolgens gefrustreerd uitriep: ‘wie verlost mij van deze bemoeizieke priester?’ De rest laat zich raden.

IMG_0796.jpg

Kort na zijn dood (Becket werd vermoord in de kathedraal) vonden er enkele wonderen plaats. Welke wordt niet verteld, maar deze wonderen werden wel toegeschreven aan Thomas Becket. Hij werd daarom heilig verklaard in 1173. De kathedraal werd daarmee een bedevaartsoord. Wonderlijk hoe het kan verkeren :).

IMG_0792.jpg

Er komen nog steeds veel pelgrims uit de hele wereld naar deze heilige plek. Zo’n bezoekje is dan ook absoluut de moeite waard. De kathedraal is met het voortschrijden der jaren verschillende keren zwaar beschadigd geraakt, maar nadien telkens weer met aandacht in ere hersteld. Wel kent het gebouw daarom diverse bouwstijlen. Wat bijzonder is zijn de Middeleeuwse muurschilderingen die nog in de kerk te vinden zijn en de prachtige glas-in-lood ramen, waarvan sommige ook nog uit de Middeleeuwen dateren. Er is echt heel veel te zien en te bewonderen in deze kathedraal.

IMG_5037.jpg

‘The Canterbury Tales’ is een verzameling verhalen van een groep pelgrims die besluiten van Londen naar Canterbury te reizen om het graf van Thomas Becket te bezoeken. De bedevaarders ontmoeten elkaar in een herberg in Southwark. Om de tijd te doden en ‘ter lering ende vermaak’ besluiten ze ieder vier verhalen te vertellen. Twee op de heenreis en twee op de terugreis. De beste verhalenverteller zal dan door de anderen getrakteerd worden op de gratis avondmaal. De herbergier, die met het voorstel gekomen was, zal aan het eind van de trip de winnaar bekend maken. Het gezelschap is zeer gevarieerd en bestaat uit mensen uit alle lagen van de bevolking. Zo zijn er een ridder, een priores, een zeeman, een molenaar en een vrouw uit Bath. Deze verscheidenheid komt ook tot uiting in hun verhalen.

IMG_5029.jpg

In een fantastisch museum midden in Canterbury leren we alles over het verhaal van de ridder, waarin twee ridders verliefd zijn op dezelfde vrouw met alle ellende van dien. Of over het verhaal van de molenaar, waarin hij vertelt over een oneerlijke klerk die iets probeert met de vrouw van de timmerman. En wat te denken van het verhaal over een zoektocht naar datgene wat een vrouw het meest begeert? Ik weet niet meer wiens verhaal dat was, maar intrigerend is het wel. Zo lopen we langzaam door de oude kerk, terwijl we luisteren naar vijf verschillende verhalen en ondertussen genieten van kunstig gemaakte voorstellingen die aan onze ogen voorbij trekken. Lichteffecten en onverwachte wendingen worden niet geschuwd. Al met al een belevenis om te onthouden.

IMG_5033.jpg

Zeshonderd jaar na dato zijn ‘The Tales’ nog steeds populair. Chaucer’s kracht was dat hij zijn verhalen in het engels schreef en niet in het latijn of frans wat toen gebruikelijk was. Hiermee was zijn werk toegankelijk voor alle lagen van de bevolking. Helaas verloopt de tocht voor de verhalenvertellers toch niet helemaal zoals gepland. Aan het einde hebben niet alle bedevaarders hun verhalen verteld, waardoor de herbergier ook geen winnaar kan kiezen. Wat nog erger is……..de hele groep is niet eens in Canterbury geweest! Waarom niet? Om de eenvoudige reden dat Geoffrey Chaucer al overleed voordat zijn verhalenbundel af was.

WHITE CLIFFS

Het zuiden van Engeland heeft de beste temperaturen en de minste neerslag. Ideaal voor een korte vakantie!

IMG_5011.jpg

Voor velen zijn ‘the white cliffs of Dover’ de eerste kennismaking met dit gedeelte van Engeland. Jaren geleden, toen we ooit met de boot overstaken voor een weekendje Londen (opa en oma 25 jaar getrouwd), gold dat ook voor ons en vond ik het al een enorm imposant gezicht. Nu, weliswaar vanuit een heel ander gezichtspunt, is het absoluut niet minder indrukwekkend. Deze witte kliffen, die voornamelijk bestaan uit krijtgesteente, zijn ontstaan door eeuwenlange blootstelling aan de natuur. De erosie is ongeveer één centimeter per jaar, maar er kunnen soms grotere stukken afbreken. Het is dus niet aan te raden op de rand te gaan staan of aan de voet van de rotsen te lopen!

IMG_0760.jpg

Overal in de wereld kennen ze, tenminste de oudere generatie onder ons (haha), het liedje uit de tweede wereldoorlog waarin Dame Vera Lynn (geboren 20 maart 1917) de witte kliffen van Dover bezingt en ze daarmee tot nationaal symbool maakt:
‘There’ll be bluebirds over
The White Cliffs of Dover
Tomorrow, just wait and see………..’

IMG_5081.jpg

In 1940 kreeg ze haar eigen radioprogramma (Sincerely Yours) waarin zij boodschappen doorgaf aan soldaten in het buitenland en verzoeknummers zong. Ze bezocht ook ziekenhuizen om jonge moeders te interviewen en hun berichten aan hun echtgenoten overzee door te zenden. Ze trad eveneens op voor de Britse soldaten in het buitenland, b.v. in Birma, het tegenwoordige Myanmar. Ze kreeg hierdoor de bijnaam ‘The Forces’ Sweetheart’. In 1942 nam ze het liedje ‘We’ll meet again’ op, wat enorm bleek aan te slaan bij velen die tijdens de oorlog van hun geliefden waren gescheiden. Dit lied en haar ‘White Cliffs of Dover’ behoren tot de beroemdste liedjes uit die jaren. In 1975 werd Vera Lynn in de adelstand verheven.
Grappig weetje: de Volkskrant van 20 maart j.l. meldt: ‘Dame Vera Lynn viert haar 90-jarig jubileum in de showbizz met een nieuw album. De ‘lieveling van de strijdkrachten’ uit de tweede wereldoorlog kondigde de verzamelplaat vandaag op haar 97ste verjaardag aan.’ Ongelooflijk toch?

IMG_5065.jpg

Terug naar de eigenlijke krijtrotsen. Wij maken een prachtige wandeling langs de toppen en genieten van de ‘hustle and bustle’ van de drukke haven diep beneden ons. Wat een tegenstelling! De overweldigende rotsen hebben zo hun eigen namen, waarvan ‘Cliff Shakespeare’ ons het meest bekend in de oren klinkt. Eind 2012 is de National Trust er, met behulp van het publiek, in geslaagd een ontbrekend stuk klif van 1,3 km te kopen, waardoor de hele rotspartij nu door hen beheerd wordt en weer voor een tijdje veilig is gesteld.

IMG_5073.jpg

Naast deze kliffen is ook ‘Beachy Head’, net voorbij Eastbourne, de moeite van het bezoeken waard. De top ligt maar liefst 170 meter boven de zee. Via een lange trap kun je afdalen naar het strandniveau. Terwijl ik bovenaan de boel in de gaten houdt ☺️, genieten de anderen van een beetje strandplezier.

IMG_0825.jpg

Wie kan het beste een steentje over het water scheren? Kun je ook surfen op de kiezels?
En bovenal hebben we wel elk facet op de foto? De tijd vliegt voorbij!

IMG_0885.jpg

In Eastbourne zelf rijden we langs de pier. Elke zichzelf respecterende badplaats heeft een pier. Die van Eastbourne is één van de meest populaire attracties in Engeland. Vooral door de Victoriaanse promenade lijkt het alsof je terug gaat in de tijd. Helaas kunnen wij dit niet zelf ervaren, want dezelfde avond brandt de hele pier af. Een gebeurtenis die uitgebreid op het lokale nieuws wordt behandeld compleet met tranen en tal van herinneringen van de omwonenden. Het idee is dat de pier nu zo snel mogelijk en in oorspronkelijke staat moet worden herbouwd……….als er tenminste voldoende geld beschikbaar is.