We beginnen de dag met een zonnetje en lopen als eerste naar de Markt om daar op het terras van Huis Craenenburg een kop koffie te drinken. Dit is beslist een huis met een geschiedenis, want het Craenenburg beheerst al eeuwenlang de Brugse Markt en werd ooit zelfs de ‘prachtigste privéwoning op de Grote Markt’ genoemd. In de veertiende eeuw was het gebouw, eigendom van Jacob Craenenburgh, in gebruik als kruideniershandel. Later werd het één van de gebouwen waar de graven van Vlaanderen en na hen de hertogen van Bourgondië uit de ramen keken naar de toernooien en optochten op de Markt. Zo zou Margaretha van York in 1468 van hieruit de ridderspelen van het Toernooi van de Gouden Boom, ter gelegenheid van haar huwelijk met Karel de Stoute (de stoutmoedige, de roekeloze), gevolgd hebben. Dit toernooi was een geschenk van Antoon, Groot-Bastaard van Bourgondië (:0), een halfbroer van Karel. Het spektakel duurde maar liefst acht dagen en op de laatste dag ging het er zo heftig aan toe dat Karel de Stoute op het terrein moest komen om het gevecht stil te leggen voor er doden vielen. Sinds 1958 (n.a.v de Wereldtentoonstelling van dat jaar) wordt in Brugge vijfjaarlijks de ‘Praalstoet van de Gouden Boom’ gehouden ter herinnering aan dit huwelijk en het toernooi.

In 1488 werd Maximiliaan van Oostenrijk in dit huis gevangengezet door de Bruggenaren. Terwijl hij uit het venster keek, werden verschillende van zijn naaste medewerkers gefolterd en ter dood gebracht. De situatie leek voor de keizer in eerste instantie wel ‘een straatje zonder eind’ (een uitzichtloze situatie), maar zoals we weten liep het allemaal toch goed af. Vandaag de dag kun je er gewoon genieten van een hapje en een drankje. Een ideaal plekje om de dag te starten en een plan voor de dag te maken.

Op naar de Burg…… De Burg van Brugge is één van de oudste delen van de stad. Oorspronkelijk was dit deel van de stad omwald en kon je de Burg alleen betreden via enkele toegangspoorten. Er wordt gezegd dat de Markt het hart van Brugge is terwijl de Burg de ziel is. Op deze plaats bouwde graaf Boudewijn met de IJzeren Arm op het einde van de 9e eeuw zijn kasteel, waar de stad verder omheen groeide. Het kasteel bestaat al lang niet meer maar het plein is tegenwoordig wel één van de populairste toeristische trekpleisters van Brugge. Dit is ook niet zo gek als je je beseft dat enkele van de belangrijkste gebouwen van de stad zich hier bevinden. De monumentale pronkgebouwen rondom het plein werden door de eeuwen heen gebouwd en kregen dus telkens dé bouwstijl van dat moment. Dit plein is al eeuwenlang (meer dan 600 jaar) het machtscentrum van de stad. Het Brugse stadsbestuur zetelt b.v. nog steeds in het 14de-eeuwse gotische stadhuis.

Wanneer wij op het plein aankomen, is er net een trouwerij aan de gang. Het is er een drukte van belang. Apart is dat je overal door de stad groene stoelen tegenkomt die her en der los in een park, aan de rand van een plein, langs het water en andere plekken staan. Kennelijk kan en mag iedereen die stoelen gewoon gebruiken en worden ze niet meegenomen. Ideaal als je even wat langer naar iets wilt blijven kijken. Er wordt nu ook druk gebruik van gemaakt.

Het stadhuis valt inderdaad meteen op. Het is één van de oudste in de Nederlanden De stadhuizen van Brussel, Gent en Leuven werden gebouwd naar het Brugse voorbeeld. Er is lang aan gewerkt want de bouw begon in 1376 en was pas 55 jaar later voltooid. Brugge wilde met dit gebouw zijn rijkdom uitstralen. De oorspronkelijke beelden in de nissen werden bij een brand in 1792 vernield. Halverwege de 19e eeuw werden er nieuwe beelden geplaatst, maar de constructie daarvan was van slechte kwaliteit. In 1961 bleek dat de beelden zó beschadigd waren dat ze opnieuw moesten worden vervangen. De rijk versierde gevel van het indrukwekkende geheel demonstreert de macht die de burgerlijke macht had in de stad.

De gevel van het Brugse Vrije valt op naast het Stadhuis. Vrouwe Justitia schittert in goud op het dak. Het is een verwijzing naar de functie van het gebouw als gerechtshof vanaf 1795 tot 1984. Het Brugse Vrije is sinds begin 12e eeuw de benaming voor een onafhankelijk bestuurlijk, financieel en rechterlijk onderdeel van het graafschap Vlaanderen. Het gebied omvatte de streek en de gemeenten rond Brugge, begrensd door de Noordzee, de Westerschelde en de rivier de IJzer. Het had een eigen schepencollege op de Burg, maar geen bevoegdheid over de stad Brugge zelf. Pas in 1795 werd het Brugse Vrije opgeheven en werd het een gerechtshof. Tegenwoordig ligt hier het Stadsarchief van Brugge.

We wandelen onder het stadhuis door en komen langs de Rozenhoedkaai. Ooit werden hier rozenkransen verkocht, vandaag de dag is dit, volgens de Bruggenaren, één van de allermooiste stadszichten. Vanaf hier (evenals vanaf vier andere punten) kun je een boottochtje van een half uurtje boeken. Een must. Volgens ons boekje is een bezoek aan Brugge niet compleet zonder een boottochtje op de Brugse reien, de aderen van de stad.

Het weer is zeer wisselend, maar inmiddels in ieder geval weer droog. We wagen het erop. De boten zijn niet overdekt, maar bij regenweer worden paraplu’s aangeboden. Het lijkt me toch echt dat je dan veel minder ziet. Vanaf het water zien we (natuurlijk) de geijkte bezienswaardigheden, maar we horen ook nieuwe dingen over ‘Café Vlissinghe goed verscholen in het prachtige Sint-Annakwartier’. Deze herberg is één van de oudste cafés van Brugge en Vlaanderen. De gids vertelt dat de unieke sfeer en de warme ambiance al meer dan 500 jaar van Vlissinghe een ware trekpleister maken.

Over het Bonifatius bruggetje vertelt hij dat niets is wat het lijkt, want het bruggetje oogt eeuwenoud, maar werd pas in 1910 gebouwd. Toch vat deze brug de stad perfect samen: een mysterieuze sfeer, romantiek in overvloed en fabuleuze uitzichten die om je aandacht vragen. De brug staat ook wel bekend als de ‘liefdesbrug’. Het raampje boven je hoofd is het kleinste gotische venster van de stad, vanwaaruit de familie Gruuthuse de aanlegsteiger in het oog hield. De brug is genoemd naar de Heilige Bonifacius (een IJsheilige) wiens stoffelijke resten in de Onze-Lieve-Vrouwekerk liggen.

Aan Huis ter Beurze, aan wat in de volksmond nog steeds het ‘Oude Beursplein’ wordt genoemd, is eveneens een verhaal verbonden. Logisch want in de middeleeuwen was dit dé plek voor geldzaken, het Wall Street van zijn tijd. Hier werd op hoog niveau handel gedreven. De natiehuizen (permanente commerciële vertegenwoordiging van een land in een stad) van Genua (nu het Frietmuseum), Firenze (restaurant De Florentijnen) en Venetië (café The Monk) kun je nog steeds bewonderen, net als huis Ter Beurse. Hier baatte de vooraanstaande familie Ter Beurse een herberg uit en werden wisseltransacties op touw gezet. Het leidde tot het woord ‘beurs’  dat wereldwijd verspreid raakte. Zo ontwikkelde zich hier de eerste beurshandel.

Na al deze informatie zijn we wel toe aan ……… een bierproeverij-tje. Heeft een Engels schrijver ooit niet eens gezegd: ‘Laat een man vijftien kilometer wandelen op een hete zomerdag langs een stoffige Engels weg en hij zal snel ontdekken waarom bier werd uitgevonden.’ Ons gevoel is een variant hierop!

Vlakbij ligt de brouwerij Borgognes des Flanders met een terras aan het water. Het regent ondertussen en het waait stevig, maar hier zitten we hoog en droog met een geweldig uitzicht. We zijn niet de enigen die willen genieten van een beer flight die bestaat uit ‘6 kleine proefglaasjes van onze vaatbieren waaronder ons huisbier Bourgogne des Flandres’. Het rijtje voor ons ziet er indrukwekkend uit met al die verschillende kleuren. Hoe goed kunnen we proeven en onderscheiden? We zien voor ons de bieren van de tap: een bruinen os (bruin bier), een blonden os (blond bier), een triplen os (blonde triple), een bourgogne des Flandres (een rood/bruine mix) en twee bieren met een toevoeging van of frambozen of aardbeien. Die laatsten waren in ieder geval duidelijk herkenbaar. Eigenlijk was het helemaal niet zo moeilijk om de diverse soorten te herkennen 😉

We dwalen verder door de buitenwijken. Het valt op hoeveel nisjes er aan de huizen zijn gebouwd met daarin een Maria beeldje. De grootste religie is (was) het christendom en dan vooral het katholicisme.

We lopen door (langs) één van de vier overgebleven stadspoorten van de stad, de Smedenpoort. Kenmerkend aan deze poort is dat ze volledig omringd is door water. Middeleeuwse toegangswegen zijn echter niet altijd meer geschikt voor het verkeer van tegenwoordig. Zo bleek de 14e eeuwse Smedenpoort op piekmomenten te smal voor alle auto’s, fietsers en voetgangers. Daarom werden er rond de toegangspoort twee moderne, stalen wandelpromenades opgetrokken die de poort als het ware omarmen zonder afbreuk te doen aan haar glorie. Dat het ontwerp een architectuurprijs ontving, is dan ook alleen maar logisch, toch?

Als je goed oplet en vooral omhoog kijkt, zie je iets merkwaardigs. Hoog op de poort hangt een groenige schedel. Het is geen echte …… meer. Welk spannend verhaal hoort hierbij? De schedel herinnert aan de terechtstelling van een verrader die in 1691 de Franse troepen de stad wilde binnenloodsen. Het afgehakte hoofd werd op een paal gezet en bovenop de poort geplaatst. Dit maakte zo’n indruk dat de echte schedel later werd vervangen door een ijzeren versie en vanaf 1911 door het huidige bronzen exemplaar.

Dit verhaal is waar gebeurd en is dus geen legende, hoewel enkele details over het complot en de  ontdekking ervan zijn wel verzonnen. Het was vroeger immers gebruikelijk terechtgestelde misdadigers tentoon te stellen met de bedoeling andere onverlaten af te schrikken. Bovendien werd daardoor de terechtgestelde een katholieke begrafenis ontzegd, waardoor ze gedoemd waren eeuwig in de hel te branden. De hoofden en lichamen bleven hangen tot ze half door wind en weer waren vergaan of door vogels of honden waren opgevreten, waarna ze werden begraven in ongewijde grond.

Het was weer een dag vol indrukken. Brugge is een stad om te wandelen, te slenteren, te ontdekken, te bewonderen, te genieten en tijd te verspillen! Tot besluit gaan we nog even op zoek naar een leuk en lekker restaurantje om met een glas wijn over de dag na te praten. We strijken uiteindelijk neer bij Bavet. Zoals ze zelf zeggen: ‘als er iets is dat mensen bij elkaar brengt, dan is het wel spaghetti.’

Slow down and enjoy the simple pleasures in life.