MET OF ZONDER HART?

De meningen over Hua Hin, de plaats in kwestie, lopen sterk uiteen. Door sommigen wordt het beschreven als een idyllisch en ontspannen kustplaatsje. Waarbij wordt opgemerkt dat het weliswaar niet Thailands mooiste stad is of de stad met de meeste bezienswaardigheden, het is, volgens deze insiders, meer een ‘heerlijke mix van stad, zee, levendige markten, gezellige restaurants en bars en brede stranden. En dat allemaal op slechts drie uur rijden van Bangkok.’ Anderen houden er een totaal andere mening op na. Volgens hen kan Hua Hin beter beschreven worden als een ‘luxe vakantieoord voor de rijken en een luilekkerland voor oude snoeperds die door smoezelige straatjes scharrelen.’ Om te vervolgen met: ‘de meeste gasten zijn goed gebruinde, alleen reizende mannen van over de 60, die blijkbaar allemaal vergeten zijn een t-shirt in te pakken.’ Met recht een stad die door de één bejubeld en door de ander verguisd wordt. Tot welke groep behoren wij?

Riepko.Krijthe1-12.jpg

Hua Hin (letterlijk vertaald: stenen hoofd) heeft een reputatie als ‘het beroemde badplaats resort van Siam’ v.w.b. haar stranden. Vissen, golfen, zwemmen en tegenwoordig ook (kite)surfen horen tot de meest voor de hand liggende bezigheden. Om nog even onze pessimist te citeren: ‘toch is er, afgezien van de stranden en de night market, geen bal te doen in Hua Hin. De nummer één attractie is het treinstation. Dat zegt al genoeg!’ Hij is beslist geen liefhebber en zal het waarschijnlijk ook nooit worden. Goed, wij moeten ons eigen oordeel maar eens gaan vormen. Wat zijn de hoogtepunten in en om deze badplaats? Natuurlijk zijn wij er ook voor de ontspanning en de rust, dus we willen geen overladen programma, maar een stuk of wat ‘highlights’ moet te doen zijn.

Riepko.Krijthe1-2.jpg

We beginnen met de ‘Baan Sillapin Artists Village’. Als je van kunst houdt mag je dit niet missen. Het zijn allemaal open huizen die met elkaar verbonden zijn. Je loopt als het ware van het ene atelier naar het andere. Dit artistieke dorp is in 1998 opgericht door lokale kunstenaars en je hebt nog steeds kans deze kunstenaars zelf aan het werk te zien. In de weekenden proberen ze extra mensen te trekken door concerten te organiseren. We lopen op ons gemakje door een mengeling van kleuren, objecten en antieke voorwerpen. Diverse schilderijen staan half afgemaakt op ezels, terwijl de kunstenaar erachter zit te dutten of even wegloopt voor een kop koffie en de broodnodige inspiratie. Iedereen is even vriendelijk en welwillend. Naast de schilderkunst (zowel figuratief als abstract, traditioneel en modern) is er ook aandacht voor sieraden, werken met natuurlijke materialen en worden er workshops gegeven zowel voor kinderen als voor volwassenen.
Een klein restaurantje voorziet ons van een heerlijke ijskoffie en we bedenken dat dit toch zeker een pluspuntje in het voordeel is.

Riepko.Krijthe1-3.jpg

Onze volgende stop is de ‘Hutsadin Elephant Foundation’. Volgens onze informatie is deze stichting gestart door drie lokale zakenmannen die vonden dat olifanten die verlaten waren door hun eigenaars, ziek waren, te oud waren geworden of simpelweg hun werk niet meer konden verrichten, opgevangen moesten worden. Op zich een nobel streven en vol verwachting vertrekken wij richting olifantenopvang. Bij de ingang worden we opgeschrikt door een luid gillende dame. Ik dacht even dat ze misschien erg geschrokken was van een olifant, maar ik word snel uit de droom geholpen. Bij de opvang hoort een tempel en deze dame is mogelijk in een trance geraakt. Ze valt ook niet te kalmeren, het lijkt me nogal onaangenaam…… Achter de tempel bevinden zich de olifanten. Volgens onze begeleider zijn het er momenteel zeven. De zes volwassen giganten zijn allen zwaar vastgeketend en hebben daardoor praktisch geen bewegingsvrijheid. We krijgen uitleg over de verschillende karakters. De eerste dame is een dikke tachtig en was, vastgebonden aan een boom, achtergelaten om te sterven. Het bleek dat ze een tand probleem had waardoor ze haar voedsel niet meer kon kauwen. Hier is haar dieet aangepast en is ze weer helemaal opgeknapt. Het volgende vrouwtje kunnen we rustig benaderen. Ze is begin veertig. Ze heeft altijd in het bos gewerkt. Boswerk is veel zwaarder dan toeristenwerk. Deze olifant kreeg een werk gerelateerde wond en werd afgeschreven. Nu is het een dikke, vriendelijke schommel, die we zelfs even over de slurf mogen aaien (verrassend ruw). Om de dame in de buurt moet je in een wijde boog heenlopen, want zij is niet op menselijk gezelschap gesteld. Daar zit natuurlijk een verhaal met afschuwwekkende details achter.

_DSF1105.jpg

Het enige mannetje is een zachtaardige reus. Stropers hebben eerder dit jaar ingebroken en zijn slagtanden afgezaagd, maar hij is hier goed van hersteld en lijkt zich prettig te voelen temidden van zijn harem. Het lijkt allemaal heel goed wat hier gebeurd en hier zal ook ongetwijfeld met hart en ziel gewerkt worden om de olifanten een beter leven te geven. Op ons komt het echter nogal treurig over. Met Emmen in ons achterhoofd, waar de olifanten vrij rondlopen in hun savanne, lijkt dit een schril contrast waar de beesten geen kant op kunnen. Om geld in te zamelen kun je met de olifant, het jonkie van het stel, wandelen en daarna baden. Uiteraard hoort voeren en een kunstje bij het programma. Op de grote olifanten kan tegen betaling ‘bare back’ gereden worden, waarna je ook deze olifant kunt wassen. Vast een mooie ervaring, maar het roept bij ons gemengde gevoelens op. Hoe goed de inzet ook is, deze attractie is niet voor ons!

Riepko.Krijthe1-6.jpg

‘For Art’s Sake’ is heel wat anders. Kort gezegd komt het erop neer dat je wandelt langs enorme muurschilderingen waar je jezelf in kunt fotograferen. Het is een zeer interactief 4D museum. In elke zaal is personeel aanwezig wat je graag wegwijs wil maken in deze ‘wereld van illusie’. Ze doen met verve even voor hoe en waar je het beste als ‘slachtoffer’ kan gaan staan en wijzen je vooral ook op de beste invalshoek voor de fotograaf. Uiteraard kun je doen wat je zelf leuk vindt maar hier is duidelijk over nagedacht. Enorm grappig en een hele toer om er, qua (handmatige) foto’s, iets leuks van te maken. We hebben een prima middag, weer een plusje erbij!

_DSF1120.jpg

Als laatste willen we nog even naar de ‘Cicada Market’, een ‘night market’, die slechts in het weekend open is. Op een groot terrein kun je eten, kopen, luisteren en genieten. Veel handgemaakte producten in de vele stalletjes zijn alleen al de moeite van een bezoekje waard. Overal rondom wordt muziek gemaakt of zijn er kleine voorstellinkjes. Echt leuk om hier de tijd voor te nemen. Helaas voor ons (en vele anderen) begint het te regenen en verdwijnen de stalletjes onder dikke lagen plastic, terwijl de muzikanten en de kunstig geschminkte artiesten zich haastig uit de voeten maken om zich tegen het water te wapenen. Al met al hebben we, inclusief ons heerlijke hotel, de verrukkelijke maaltijden met uitzicht op zee en een super massage, meer plussen dan minnen voor deze omgeving. Een badplaats met een hart en dat op slechts drie uur rijden van Bangkok!

 

PHULAY BAY

“Like the portals to a forgotten empire, two imposing doors open gradually to reveal Phulay Bay’s regal courtyard enclosed by 30-foot walls”. Dit klinkt toch als het begin van een bijzonder sprookje? Het verhaal gaat verder: “After winding through a palm-fringed corridor, we cross an expansive water feature, padding over limestone stepping-stones”. Dit is een perfecte omschrijving van onze beleving. Het ‘welkom paviljoen’ ligt prachtig, sereen gelegen midden in het water. Een grote gong kan gebruikt worden ter verwelkoming, maar die eer valt ons niet ten deel. Wel worden we opgewacht met een heerlijk verfrissend drankje, een combinatie van lemongrass en gember, en voordat we het weten worden we door onze persoonlijke butler Patty per golfkarretje naar onze villa gebracht.

_DSF0358

We komen ogen tekort. Een eigen moestuin, watervalletjes, uitbundig groen, zoveel details en alles even smaakvol en verzorgd. En dan onze villa………. Adembenemend! Van de mooie aubergine kleurige muren tot de verlichting, de inrichting met een enorm vier meter !!! breed bed, een buitenbad, een binnenbad, een terras met een eigen plonsbad en ga zo maar door. Alles straalt luxe uit en is erop gericht om al je verwachtingen waar te maken en te overtreffen. Fantastisch. Nadat Patty zich ervan heeft verzekerd dat alles in orde is en dat we haar directe nummer goed hebben opgeborgen bij de telefoon (voor als we iets nodig mochten hebben…..) laat ze ons alleen. We gedragen ons als overenthousiaste kinderen. De ‘oh’s en ah’s klinken telkens verrast bij elke nieuwe ontdekking of ervaring. Ondertussen stroomt de regen met bakken uit de hemel, maar niets kan onze stemming verstoren.

12322440_1644714892482643_3596392524942276308_o

We genieten van de vindingrijkheid van de Thaise architect Lek Bunnag. Alles is groots en doordacht. Grote lampen weerspiegelen hun licht in enorme spiegels. Op strategische plaatsen zijn uitsparingen gemaakt opdat daglicht de kamers van een gloed kan voorzien. Volgens de manager is alles oversized om de gast het gevoel gegeven zich in een sprookje te bevinden waarin hij of zij de koning(in) is. Ook zijn er veel Marokkaanse kenmerken, die het sfeertje alleen maar verhogen. Tenslotte de ‘Lanna’ art. Schitterende beschilderde panelen sieren de diverse deuren. Laat de regen maar stromen, wij hoeven voorlopig nog nergens naar toe!

_DSF0363

Onder het genot van een kopje koffie (Nespresso, what else :)) laten we ons de snack van ‘tastebud-tingling Miang Kum’ goed smaken. Miang Kum betekent zo ongeveer ‘hartig hapje’ en bestaat volgens het bijgeleverde kaartje uit ‘fresh green betel leaves topped with a sweet sauce or chutney and a variety of flavourful Thai condiments – crunchy roasted peanuts, salty dried shrimps, hot chillies, refreshing ginger, pungent shallots, sweet coconut and piquant lime’. Ik had het zelf niet beter kunnen omschrijven (hahaha). Hoewel we dit snackje al vaker hebben gegeten, probeer ik het deze keer eens zoals het echt moet. Alle ingrediënten in het blad (waar je een soort bakje van gevouwen hebt) en alles in één keer in je mond om zo de ‘flavour explosion’ te ervaren. Wow, een explosie is het! De tranen lopen me over de wangen. De volgende hap toch met iets minder chillies :).

DSCF1506

We maken een tripje naar Koh Hong (= eiland lagune) met een longtail boat. Koh Hong is het grootste van de vier eilanden die samen de Hong eilanden heten. De eilanden zijn onbewoond, alhoewel er op Hong Island wel gibbons met witte gezichten en enorme hagedissen wonen, maar die zijn erg schuw. Niet gezien dus! Wel parelwitte stranden, enorme rotspartijen en heel veel vissen. Ons strandje is een ideale plaats om te snorkelen. Sommige mensen hebben zelfs brood meegenomen om de vissen te voeren en gezien de enorme commotie en de geweldige nieuwsgierigheid van de vissen gebeurt dit vast vaker. Heerlijk om te snorkelen en de wereld onder water hernieuwd te ontdekken. Dat vraagt om meer!

_DSF0379

In ons resortje zelf is het ook goed vertoeven. Het zwembad ligt er prachtig bij en ook hier weer veel aandacht voor privacy en het genieten van. Lekker lunchen aan de rand van het water, happy hour aan de waterbar of even verderop in de lounge-stoelen met zicht op de ondergaande zon. Het kan allemaal. We blijven foto’s maken, al doen de foto’s de werkelijkheid haast onvoldoende eer aan.

12356998_1644706172483515_4630677804007469347_o

’s Avonds eten we in een van de drie restaurants. We kunnen kiezen uit Thai, internationaal of vis, maar aangezien er een bruiloft is (wat wil je ook op zo’n prachtige locatie?) valt het internationale restaurant af. Lae Lay, het visrestaurant, is een paviljoen wat uitkijkt over de Andaman Zee, waar je ook weer over het water naar toe loopt en wat verlicht is met exotische hanglampen. We zitten ‘centre stage’ en genieten van onze ‘crispy-skinned seabass on a crunchy bed of veggies’. Alles even mooi opgemaakt en absoluut vers. Het lijkt wel alsof ik alleen nog maar in superlatieven kan praten. Ik heb echter gelezen: ’unique experiences are priceless and for those who appreciate luxurious sanctuaries tucked away in exquisite corners of the wold, Phulay Bay is a magnificent revelation’. Boven budget, maar wat een ervaring. Eentje om nog lang van na te genieten!

HUA HIN

Hua Hin wordt gezien als de eerste badplaats in Thailand! Oorspronkelijk was deze ‘luxe’ alleen weggelegd voor de ‘bevoorrechte stand’ uit Bangkok. Zelfs de koning had (en heeft) hier een buitenverblijf, wat natuurlijk alleen maar aan de ‘status van belangrijk vakantieoord’ bijdraagt. Eigenlijk woont koning Bhumibol meer in Hua Hin dan in Bangkok, waar hij slechts voor belangrijke aangelegenheden naar terugkeert. Het is dan ook vast deels uit respect voor de koning dat Hua Hin haar rustige en ontspannen sfeer heeft behouden. Hier geen wild uitgaansleven met luidruchtige discotheken en vele nachtclubs waar Pattaya b.v. om bekent staat. Heeft Hua Hin daarom de bijnaam ‘Koningin van de Kalmte’ gekregen? Klinkt dat wat gezapig? Ik zal je vertellen het is er heerlijk! Uiteraard is er wel vertier voor de jongeren, maar het is gelokaliseerd. Daarnaast zijn er tal van leuke restaurantjes en omdat de vissers hier dagelijks met hun vangst aan land komen, is er een overvloed aan keuze aan verse vis. Heerlijk!

Op aandrang van de koninklijke bezoekers werd er een spoorweg tussen Bangkok en Hua Hin aangelegd (1922). In Hua Hin werden zelfs twee stations gebouwd, vlak naast elkaar, eentje voor het ‘gewone volk’ en eentje voor het vorstelijke bezoek. Het koninklijke spoorwegstation is in Thaise tempelstijl uitgevoerd. Ik zeg wel eens gekscherend dat de Thai al hun geld spenderen aan het versieren en verfraaien van hun tempels en dat er voor de rest niets is overgebleven. Of mogelijk is dat ook helemaal niet belangrijk in hun ogen? De tempels compenseren ruimschoots de grauwheid van alledag met hun ongelooflijke pracht en praal.

Het pittoreske station is het oudste treinstation in Thailand, wat door haar unieke architectuur wereldberoemd is geworden. Het wordt omschreven als: ‘het houten gebouw heeft een overhangend, steil aflopend, betegeld dak, hoekige ramen, bewerkte houten palen en gevelspitsen die de overhangende delen ondersteunen.’ Je kunt niet om dit station heen ook al ga je niet zelf daadwerkelijk kijken, want overal in de stad hangen posters en plaatjes om je attenderen op deze unieke bezienswaardigheid.

Voor ons is het volop genieten in het dorp (of is het een stadje?). Eerst met een drankje op een terras aan het einde van een pier, boven het water. Later, met uitzicht op een kleine inham inclusief een paar vissersboten, in een Frans restaurantje (Brasserie de Paris). Dit is met recht een verwenweekend!

DSCF1154 2

We lopen op ons gemak langs het haventje. De boten liggen allemaal geankerd en alle levendigheid is allang voorbij. Ik neem aan dat de vissers genieten van hun schaarse vrije momenten voordat het echt donker wordt en de plicht weer roept? Het schijnt dat Hua Hin de één na grootste visvloot heeft van Thailand en uiteraard een drukke vismarkt die daarbij hoort. Het moet een geweldig gezicht zijn om ’s ochtends (heel) vroeg de boten thuis te zien komen.

DSCF1148

Ons onderkomen voor deze dagen is de Hyatt Regency. Riepko is hier al eens eerder geweest met het managementteam en wil mij graag mee laten genieten. Een prachtig hotel met een heerlijk zwembad, compleet met bruggetjes en kleine kanaaltjes temidden van een weelderige groene oase. Heel smaakvol en doordacht aangelegd. Hier komen we onze tijd wel door :). Wij weten een plaatsje te bemachtigen met uitzicht op het strand en de zee, onder een grote parasol en met een verkoelend briesje. Hoe luxe is dat? Hoewel ik mij insmeer met factor 50 weet ik toch een beetje bruiner te worden in de schaduw! Riepko verbrandt zelfs, terwijl ook hij amper in de zon zit. Bizar.

Op het 5 km lange strand is het rustig. Zover we kunnen zien is het geel zand en een blauwe zee. Een echt tropisch plaatje. Tijdens vloed verdwijnt het strand op vele plaatsen en ook bij ons hotel komt het water tot aan de randen van het (verhoogde) hotelgedeelte. Een aparte ervaring want een strandwandeling zit er met vloed dus helemaal niet in.’s Ochtends is het echter eb en wij hebben serieus geprobeerd om vroeg op te staan om een strandwandeling te maken en zo de monniken te zien die voor dag en dauw op het strand hun aalmoezen bij elkaar verzamelen. Natuurlijk is hun vroeg eerder dan ons vroeg (haha).

Terwijl wij, na gedane inspanning, genieten van een heerlijke cappuccino onder onze parasol, zien we op het strand vele jongens met pony’s. De klandizie is matig, maar er is zowaar een geïnteresseerde. Het mannetje moet wel (hardlopend) mee, achter het paard aan, want alleen met berijdster is ze niet erg vooruit te branden. Het is toch ook veel te warm voor een drafje? Verderop probeert een eenzame verkoper zijn grote (zijden?) lappen te slijten aan de hotelgasten. Wij zitten, zoals gezegd, op een soort verhoging en echt dichtbij kunnen ze daardoor niet komen. Hier is over nagedacht.

DSCF1175

Al met al doen we niet veel dit weekend. Luieren, zwemmen, lezen en lekker eten zijn wel de hoogtepunten van nu. Alle andere bezienswaardigheden laten we graag liggen voor een volgende keer, want terugkomen doen we zeker!