(Wandeling naar en lunch in Linares)

De wandeling van vandaag wordt omschreven als één van de mooiste wandelingen in de streek welke zal eindigen in Michelin sterren restaurant Arrieros, waar ‘je kunt genieten van geuren, kleuren en pure smaken uit de beste keuken in de regio’. Je kunt na de overvloedige lunch thuisgebracht worden door een taxi, maar de bikkels onder ons kunnen natuurlijk ook terug wandelen. Het wordt dan een totale rondwandeling van 13 km met 310 m stijgen en dalen waar zo’n 4.5 uur voor staat. 

We starten weer bij het monumentje en lopen nu op een betonweggetje omhoog naar de ‘grote’ weg. Deze weg is niet druk, we zijn hier echt in een afgelegen gebied. De provincie Huelva is één van de minst bezochten gebieden in Andalusië en misschien is juist dat, voor sommigen, haar grootste aantrekkingskracht?

Deze provincie ligt tegen Portugal aan in het westen, de provincie Sevilla in het oosten en de Extremadura in het noorden. In het noorden van de provincie komen verschillende bergketens, waaronder de Sierra de Aracena y Picos de Aroche, samen om een heel groot natuurpark te vormen. Dit is het gebied wij verblijven en wat we (een beetje) verkennen. In Huelva heerst het hele jaar door een lekker klimaat, ideaal dus voor een actieve vakantie met mooie wandeltochten. Hoewel Peter Jan en Monica (van ons verblijf) verzuchten dat ze dit jaar al vier keer een hittegolf hebben meegemaakt, treffen we het vandaag met een zonnetje en een temperatuur van zo’n 22 graden.

Langs de weg zien we meteen al enorme cactussen als stille getuigen van het warme, milde klimaat. Bijzonder! 

Op het moment dat we de hoofdweg weer verlaten verandert het landschap om ons heen. We lopen over zand/steen paadjes met aan weerskanten stenen muurtjes. Het zijn van die los op elkaar gestapelde keien zonder verder enige vorm van ‘cement’. De dehesas (ommuurde weilanden) zijn bijna altijd omheind door deze zogenaamde ‘muros de piedra seca’; zorgvuldig op elkaar gestapelde stenen waar inderdaad geen cement voor wordt gebruikt. Binnen de grenzen van de ‘muros de piedra seca’ scharrelen de beroemde zwarte Iberische varkens (Cerdo Iberico), op zoek naar eikels en nog eens eikels die het vlees (de Jamon Iberico ofwel Pata Negra) een eigen kruidige smaak geven. De muurtjes staan er vast al heel lang gezien de enorme plakkaten mos rondom.

Naast ‘gewoon’ mos zien we ook veel rendiermos, wat zijn naam dankt aan de vorm van de ‘blaadjes’ die op hertengeweitjes lijken, in de bomen om ons heen. Het bijzondere van deze korstmossen is dat het een indicatie van de luchtkwaliteit is. Korstmossen hebben een hekel aan luchtverontreiniging, dus wanneer je op een plek bent met heel veel korstmos, dan betekent dit dat de lucht er heel zuiver is. Toch mooi om te weten, al twijfelden we daar helemaal niet aan hier. Mos kan ook nuttig zijn tijdens het wandelen. Mos groeit namelijk vooral aan één kant van een boom. In Nederland is dit vrijwel altijd de zuidwestkant van de boom; deze (weer)kant is namelijk het meest vochtig. Dit komt doordat de wind in Nederland vaak uit het zuidwesten waait en doordat de wind ervoor zorgt dat bomen een beetje achterover hangen en zo wordt de noordoostkant beter beschut tegen regen. Dus aan welke kant het mos zit, vertelt je in welke richting je loopt. Hoe dat nu bij ons op onze wandeling zit, wordt me niet helemaal duidelijk. Ik heb het idee dat het mos gewoon rondom de takken groeit. Of misschien is het gewoon zo uitbundig en royaal aanwezig dat dat zo lijkt?

Hoe dan ook, het is echt een prachtige omgeving.

Dan zien we opeens een wasplaats voor ons. We zijn aangekomen in het bijna geheel verlaten mysterieuze gehuchtje Los Madroñeros, waar meer katten dan mensen lijken te wonen. In de 19e eeuw telde het plaatsje nog 150 inwoners (meer dan het dorp waar wij in wonen). Daarna raakte het verlaten en in verval, maar eind jaren negentig hebben een aantal kunstenaars en voormalige eigenaren het alsnog geprobeerd te redden van een totale aftakeling. Tegenwoordig worden sommige huizen als vakantiehuis gebruikt.

Vanaf nu wordt het stijgen en dalen. De paden zijn soms smal en vaak behoorlijk uitgesleten door het regenwater. Het kan hier dus zeker flink regenen! Ons tempo vertraagt behoorlijk, je moet hier goed opletten waar je je voeten zet en hebt met al deze inspanning weinig tijd om goed om je heen te kijken. Af en toe moet je gewoon even stilstaan, even ronddraaien en vooral genieten van de overweldigende natuur om je heen. Veel groen, maar daartussen ook een variëteit aan ander kleuren.

De vele dehesas rondom worden al eeuwenlang in stand gehouden door de families in de streek en de percelen en perceeltjes gaan bijna altijd over van familie naar familie. De bevolking zelf is eigenaar van de grond en onderhoudt het met de grootste zorg, want de grond levert het dagelijkse eten en daar moet je zeker zuinig op zijn.

Het laatste stuk naar Linares is echt een behoorlijk afdaling over een glibberige, zeer uitdagend pad. Ik moet zeggen dat ik blij ben wanneer we uiteindelijk beneden zijn.

Linares staat bekend om de aanwezige loodmijnen, het mineraal linariet heeft zijn naam te danken aan deze gemeente. Linariet is een blauw tot lichtblauwkleurig, zeldzaam maar wijdverbreid mineraal. Het is heel gewild onder verzamelaars vanwege de mooie kristallen en de hoge zeldzaamheid. Linarietkristallen komen voor in veel soorten en maten, soms kunnen ze zelfs tot 10 cm lang zijn.

We zijn nog een beetje aan de vroege kant en nemen de tijd om even door het dorpje te dwalen. Bijzonder (en uniek voor Linares) zijn de kasseienstoepjen voor de huizen; de zogenaamde llanos of alfombras, wat zoiets als ‘vloerkleed’ betekent. Bijna ieder bewoner aan één van de zeer hellende straten heeft voor zijn huis een vlak stukje keienterras gecreëerd. Enerzijds omdat het gewoon mooi staat, anderzijds om zo in de avond op een stoeltje buiten te kunnen zitten en deel te nemen aan het belangrijke sociale leven.

We doen ook snel even wat boodschappen in een klein winkeltje met van alles en nog wat. We redden ons met handen en voeten en een enkel woordje Spaans, hetgeen nogal wat hilariteit oplevert, maar we vertrekken met wat we willen hebben!!

Inmiddels hebben we hebben we ‘ons’ restaurant ook ontdekt. Wat verscholen aan de Calle Arrieros bevindt zich restaurant Meson Arrieros waarover zelfs een lovende recensie is verschenen in de New York Times. Hoe bijzonder is dat? Uit de miljoenenstad New York vliegt een verslaggever helemaal naar Andalusië om uiteindelijk terecht te komen in een restaurant in het nietige, 266 inwoners tellende Linares de la Sierra. Goed eten gaat over alle grenzen heen! Meer dan 20 jaar gelden zijn de eigenaars hier hun restaurant begonnen met gerechten die een mooie weerspiegeling geven van de bijzondere smaken die deze regio rijk is. Groenten en fruit voor de keuken komen uit eigen tuin en er wordt gekookt met de seizoenen. We hebben er zin in!

We worden grappig genoeg verwelkomt in het Vlaams. Het meisje in de bediening is vanwege de liefde in deze plaats terecht gekomen en spreekt naast Vlaams ook vloeiend Engels en Spaans. Aan uitleg geen gebrek. Voorzien van een glaasjes witte wijn volgt de uitleg over het menu waarin het Iberische varken uiteraard niet ontbreekt.

Heerlijk, we genieten. Een bijzonder einde van een bijzondere wandeling……althans voor mij. Ik laat me, moe maar voldaan, samen met de buurvrouw heerlijk met de taxi naar huis brengen, terwijl mijn wederhelft de moed opbrengt om samen met de buurman de resterende kilometers in recordtempo naar huis terug te lopen. Het was met recht een fantastische dag!