Wadi

Wadi is een Arabisch woord dat eigenlijk niets anders dan rivierbedding, ravijn of vallei betekent. Meestal is het een droge rivierbedding die alleen bij zware regenval volloopt. Dat kan gepaard gaan met grof geweld, gezien de vele waarschuwingen langs de kant van de weg en de paaltjes die het waterniveau moeten aangeven. Het gevaar is vooral dat er tijdens het regenseizoen plotselinge, onverwacht heftige en niets ontziende overstromingen kunnen voorkomen. De waarschuwing is dan ook om te stoppen als het water het rode gedeelte van de paaltjes heeft bereikt. Dan wordt het te diep en is het water te onstuimig om veilig door te kunnen rijden. Tegenwoordig maken ze vaak een soort brug over de wadi, zodat zowel verkeer als water hun eigen gang kunnen gaan. Hoewel een wadi vaak alleen water bevat na regenval, zijn er ook wadi’s met permanente waterstromen, poelen en daardoor een uitbundige vegetatie. Deze natuurlijke oases zijn een fijne ontsnapping aan de warmte (vooral in de hete zomers) en ‘zijn perfect voor avontuur, ontspanning en het ontdekken van de unieke schoonheid van Oman’. We gaan het zelf ontdekken!

We beginnen bij Wadi Tiwi, het zusje van de meer bekende Wadi Shab. Het is er minder druk, maar deze wadi moet zeker even indrukwekkend zijn. Ideaal voor ons als fotografen! We zien inderdaad een prachtig contrast tussen het groene dal met blauw/groene waterpartijen, de rotsachtige bergen en plantages en weten bijna niet waar te beginnen met het schieten van mooie landschapsfoto’s die het landschap ook daadwerkelijk eer betonen. Geen gemakkelijke opgave! Deze wadi spreidt zich uit over 36 kilometer. Her en der hebben zich dorpjes ontwikkeld waar mensen bananen en dadels telen op de vruchtbare grond. Het is mogelijk om met de auto (4×4) de wadi helemaal in te rijden, het is echter een smalle, hobbelige weg. Je kunt, zoals wij dat doen, ook een klein stukje rijden tot een mooie waterplas, daar picknicken en verder stukjes te wandelen om de spectaculaire omgeving goed in je op te nemen. Wandelend ontdek je tenslotte meer details dan vanuit de auto ;). 

Zo zien we opeens een begraafplaats in de diepte, haast verscholen in het groen. De graven bestaan uit kleine onopvallende steentjes zonder tekst. Het enige verschil is dat er graven zijn met 3 steentjes voor vrouwen en met 2 steentjes voor de mannen of……. was het nu toch andersom?

Ook zien we ‘aflay’ (meervoud van falaj), de eeuwenoude irrigatiesystemen van nu nog 3000 irrigatiekanalen. Het systeem is al meer dan 2000 jaar oud en staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Water is een schaars goed in de woestijn. Vanzelfsprekend ging men vroeger op zoek naar mogelijkheden om water op te slaan en te verdelen. Dit heeft in Oman geleid tot het toepassen van aflaj irrigatiesystemen. Vrijwel elk dorp een eigen falaj, een betonnen of aarden goot van zo’n 40-50 cm breed, waardoor water uit de bergen naar de dorpen wordt aangevoerd. In de dorpen wordt het water uit de falaj, via kleinere goten, verder verdeeld over de verschillende moestuinen en/of plantages. 

In Wadi Tanuf (vlakbij Nizwa) zien we één van de oudste en tevens het meest uitgebreide irrigatiesysteem van Oman; de Falaj Daris. Op een aantal plaatsen, bij belangrijke Aflaj, zijn wachttorens gebouwd om de waterstromen te bewaken, zo ook hier.

We zien verder een prachtig park waar veel Omani elkaar treffen en waar wij een onverwachte ontmoeting hebben met Majida en haar schoonzus. Dwz slechts de dames zijn uitgenodigd voor dit onderonsje, de mannen moeten op afstand blijven. Alleen onze gids Hamood mag even wat versnaperingen aanbieden om zich daarna ook in de mannenhoek terug te trekken. De dames zijn even nieuwsgierig en geïnteresseerd in onze gewoonten en gebruiken als wij in die van hen. Wat voor mij weer nieuw was om te horen, is dat Majida haar hoofddoek niet mag afdoen als haar zwager in dezelfde kamer is. Hoewel hij wel familie is (broer van haar man), is dat kennelijk toch een brug te ver. 

Oman kent, naast woestijn, een prachtig berglandschap in het noordoosten van het land; het Hadjargebergte. In dit gebergte ligt Jebel Shams, de hoogste berg van Oman met een top van meer dan 3000 meter hoog. Jebel Shams wordt ook wel de Grand Canyon van het Midden-Oosten genoemd en heeft een gigantische kloof die de berg in tweeën splitst.

De leukste manier om deze plek te verkennen is door de Balcony Walk te lopen. Je loopt over een enkel onverhard pad. Onderweg zie je de vlag van Oman op rotsen geschilderd om je de weg te wijzen, maar eigenlijk is dat vrij overbodig omdat de route, zoals gezegd, heel duidelijk is.

Tijdens deze wandeling is het genieten van spectaculaire uitzichten want je kijkt zo’n 1500 meter diep de kloof in! Met een beetje geluk zie je ook gieren op ooghoogte vliegen! Jebel Shams heeft de bijnaam ‘de berg van de zon’ gekregen omdat er altijd wel ergens zonnestralen de kloof in schijnen. Je blijft kijken en onze (mijn) foto’s doen het spectaculaire uitzicht niet helemaal de eer aan die het verdient.

Ongeveer halverwege hebben ze zowaar een koffietentje gebouwd compleet met terras met uitzicht. Hoe mooi wil je het hebben? Heerlijk genieten met een kopje Omani koffie en je blijven verbazen hoe indrukwekkend de natuur kan zijn!

Ons laatste avontuur op wadi (kloof, vallei, ravijn, rivierbedding) gebied is de Wadi Bani Awf. Deze wadi ligt samen met Snake Canyon in het berggebied ten zuidwesten van Muscat. De bergweg ernaartoe is werkelijk fantastisch. Je rijdt eerst over een asfaltweg naar een uitzichtpunt en daarna begint de onverharde weg dwars door de bergen met rotswanden die hoog boven je oprijzen. De weg is vrij smal en bestaat uit scherpe bochten met diepe afgronden ernaast (geen vangrail), dus het is wel uitkijken geblazen. Ik ben blij dat ik hier niet hoef te rijden!

Dat dit stukje weg niet voor iedereen is weggelegd, blijkt wel wanneer we een Frans echtpaar uit een precaire situatie moeten helpen. Veel stof, veel geduld en gelukkig een stevige 4×4 pick-up met de juiste materialen voor een flinke trekactie. Crisis opgelost en iedereen kan weer verder met zijn/haar eigen avontuur.

Onderweg hebben we uitzicht op prachtige rotspartijen en verschillende dorpen in de diepte, gebouwd tussen groene velden en vele dadelpalmen. De contrasten tussen de bruingrijze bergen en het frisse groen zijn prachtig. Het mooiste dorp van allemaal is waarschijnlijk Bilad Sayt, dat, volgens zeggen, misschien wel de mooiste locatie in heel Oman heeft.

Onderweg ernaartoe zien we opeens een groen voetbalveld tussen de rotsen. Het verhaal gaat dat een Oostenrijker (op vakantie?) vond dat er te weinig mogelijkheden waren voor de kinderen op deze onherbergzame plek. Hij heeft daarom dit voetbalveld gerealiseerd en het schijnt dat er regelmatig gebruik van wordt gemaakt. Niet wanneer wij er langs rijden, midden op de dag, maar in de namiddag wanneer het koeler is, voorziet het kennelijk in een behoefte. Grappig toch?

Het stuk weg na het mooiste dorp wordt steeds onherbergzamer. Uiteindelijk rijden we via een bochtige weg naar beneden, naar de rivierbedding Wadi Bani Awf, en komen we bij de Snake Canyon, een naam die tot de verbeelding spreekt.

Snake Canyon, of Wadi Bimah zoals deze wadi officieel heet, dankt zijn naam waarschijnlijk aan de sterk kronkelende bochten die lijken op de kronkels van een slang. Het is een fotogenieke smalle kloof met hoge rotswanden en de nodige waterpoelen zodat er veel reflectie te zien is. De bedoeling was om een stukje de kloof in te lopen, maar het water staat dusdanig hoog dat dit vandaag niet tot de mogelijkheden behoort. Desalniettemin is er voldoende te zien en te ontdekken en staan de camera’s niet stil.

We hebben deze reis heel wat wadi’s gezien, de één nog indrukwekkender dan de ander en altijd weer anders. Ze zijn inderdaad ‘perfect voor avontuur, ontspanning en het ontdekken van de unieke schoonheid van Oman’.