We zijn eigenlijk helemaal niet echt goed voorbereid afgereisd naar Lissabon. Goed, de vluchten zijn natuurlijk wel geregeld, ons onderkomen is besproken en ons reisboekje ‘time to momo Lissabon’ ligt klaar, maar verder…… was er eigenlijk geen tijd voor een beetje voorpret. Terwijl uit een studie naar de beleving van vakanties is gebleken dat voorpret misschien wel het allerleukste deel is van vakantie. Leuk is het zeker, de anticipatie op wat komen gaat, maar wij duiken dit keer meteen in ‘the real deal’, in het echte verhaal. 

Gisteren zijn we gearriveerd in ons appartementje aan de Rua dos Remedios en vanaf vandaag verkennen we vanuit hier de komende dagen de stad. We beginnen bij het begin, dwz we beginnen met wandeling 1 ;). We lezen ons een beetje in en ontdekken dat het een Portugese gewoonte is om staand een kopje koffie te drinken onderweg naar het werk of andere bezigheden. Die gewoonte nemen wij vast niet over, het wordt vandaag 19 tot 21 graden en wij gaan toch beslist voor een terrasje, het liefst met uitzicht!  Verrassende doorkijkjes moeten er immers genoeg zijn want Lissabon is, net als Rome, op 7 heuvels gebouwd. Alhoewel velen hieraan twijfelen: zijn het wel zeven heuvels? Of toch acht? Wanneer is iets eigenlijk precies een heuvel? De vele steile straatjes maken in elk geval goed duidelijk dat hier zeker sprake is van een behoorlijk hoogteverschil en of dat nou te maken heeft met 7 of met 8 of meer heuvels, maakt ons verder niets uit.

Lissabon is de oudste stad van West-Europa. Sterker nog, alleen Athene wordt ouder geschat. Lissabon zou in 1200 v.Chr. gesticht zijn door de Feniciërs, een volk van zeevaarders en handelaars. De locatie aan de rivier de Taag en aan de Atlantische kust was kennelijk te goed om te laten liggen. Eén van de theorieën over het ontstaan van de naam Lissabon is dat het van de Fenicische uitspraak ‘Allis Ubbo’ komt, wat zoveel betekent als ‘veilige haven’. De Moren maakten er later ‘Al-Ishbuna’ van wat langzaam veranderde in het nu bekende Lisboa.

We lopen vandaag door de wijken Chiado, Bairro Alto & Principe Real. Na even zoeken vinden we ons beginpunt, het piepkleine winkeltje ‘Luvaria Ulisses’. Op ongeveer 4 m2 weet dit handschoenenwinkeltje de mooiste handschoenen in allerlei kleuren en maten te verkopen. De persoonlijke service die daarbij gepaard gaat, schijnt een ervaring op zich te zijn. Voor ons zijn de temperaturen vandaag te hoog voor de aanschaf van een paar nieuwe handschoenen. Wat wel leuk is om te weten is dat de gevel en het interieur nog altijd precies zo zijn als toen het winkeltje in 1925 zijn deuren opende.

Vlakbij zien we onze volgende bezienswaardigheid al hoog boven ons uittorenen. Ingeklemd tussen woonblokken rijst de ‘Elevador de Santa Justa’ fier boven de huizen uit. Het geheel doet, met zijn gietijzeren constructie, iets denken aan de Eiffeltoren. Deze lift is dan ook in 1902 gebouwd door een leerling van de grote man. 

We lezen dat de leukste manier om bij het klooster boven te komen (ons volgende punt), een ritje met deze lift is. De lift is gewoon een onderdeel van het openbaar vervoer. We trotseren daarom de rij en kunnen tenslotte gemakkelijk van de wijk Baixa naar de 32 meter hoger liggende wijk Chiado reizen. Boven op de rondgang heb je een mooi uitzicht over de stad!

Vanaf beneden zagen we al een glimp van de sierlijke bogen. Eenmaal boven zien we de grote gothische bogen van de ‘Ruinas do Convento do Carmo’ helemaal hoog boven alles uitsteken. Dit klooster werd tijdens een heftige aardbeving in 1755 grotendeels verwoest, waardoor er alleen nog ruïnes van de gotische kerk resteren. Helaas voor ons zijn alle musea op maandag en dinsdag gesloten, dus we moeten het doen met de buitenkant. Jammer, het is vast een aparte ervaring om tussen stevige oude muren te staan terwijl het dak erboven totaal verdwenen is.

We lopen verder langs en kijken in de grootste boekwinkel ter wereld (Bertrand) en het keramiek bij ‘Cerȃmicas na Linha’ (waar je het keramiek koopt per gewicht i.p.v. per item) voordat we de ‘Igreja de São Roque’ binnenlopen.

Hoewel er kerken genoeg zijn in Lissabon, wordt deze kerk als het absolute pronkstuk beschouwd. We zijn inmiddels al heel wat kerkelijke overdaad en goud gewend door onze ervaringen in Porto en Sevilla, toch is ook deze kerk inderdaad fraai met grote wandschilderingen en het nodige goud. Hele stukken zijn echter afgesloten, waardoor we de bejubelde zijkapel slechts op afstand kunnen zien. Deze zijkapel werd in 1742, in opdracht van het Portugese hof, in Rome gemaakt om vervolgens verscheept te worden naar Portugal. We hadden dit spektakelstuk graag van dichtbij willen bekijken want kennelijk was het vakmanschap in Rome niet te evenaren…..

Even verderop is het ‘Miradouro de Sȃo Pedro de Alcȃntara’, één van de mooiste uitzichtpunten in de stad. Vanaf hier kan je zowel de Baixa-wijk als het kasteel van Sint Joris in de verte zien. Uiteraard is het waarschijnlijk prachtig om vanaf hier de zonsondergang te bewonderen, zoals wordt geadviseerd, maar ja, je kunt nu eenmaal niet alles naar je hand zetten 😉 Toch is het ook midden overdag behoorlijk druk en wordt vanaf hier zelfs aan een schoolklas van alles geleerd over de belangrijke gebouwen die ze kunnen zien. 

We lopen verder naar het ‘Jardim do Principe Real’, een kleine oase in het midden van het drukke verkeer. Je kunt er heerlijk in de schaduw zitten vanwege de vele bomen, waaronder een indrukwekkende meer dan 100 jaar oude cederboom die als een soort reuzenparaplu zijn takken naar alle kanten spreidt. Vele Lisboetas (inwoners van Lissabon) weten dit plekje dan ook te vinden. Misschien ook wel omdat er vlakbij een trendy restaurantje zit met een, volgens eigen zeggen, revolutionair concept wat puur voedsel combineert met lifestyle en technologie.

‘Honest Greens’ begon toen 3 wereldreizigers (uit de VS, Denemarken en Frankrijk) elkaar in Spanje ontmoetten. Alledrie met kennis van gastronomie en alledrie gefrustreerd dat het zo moeilijk was om goed eten te vinden dat zowel gezond en lekker is als ook snel klaar en betaalbaar. Hun droom is ondertussen werkelijkheid en wij gaan het ervaren, het restaurant is open! We proberen in het ritme van hier te komen, maar lunchen halverwege de middag en dineren laat in de avond vraagt toch een andere ‘mindset’ dan wij gewend zijn. Het is nog een beetje schipperen, morgen zal het vast beter gaan en zullen de meeste deuren voor ons hopelijk open zwaaien i.p.v. gesloten blijven. ‘Honest Greens’ blijkt inderdaad een prima plek om even bij te tanken, zowel voor je lijf als je leden (haha). De ‘honest poke’ en een ‘wild mediterranian’ garden bowl zijn verrassend en super gezond. We kunnen er weer tegen!

We dwalen verder, richting Taag, door de wijk Bairro Alto (hoge wijk), een echte volksbuurt waar veel oudere mensen al hun hele leven wonen. Het leven speelt zich hier voornamelijk af op straat. Ons laatste onderdeel van de (officiële) wandeling is de ‘Elevador da Bica’. Deze keer geen lift in de traditionele zin van het woord, maar een kleine, gele tramlift die van ‘Bairro Alto’ op en neer naar de laaggelegen wijk ‘Cais do Sodré’ gaat. Oorspronkelijk werd hiervoor gebruikt gemaakt van stoomkracht.

In 1914 werd het systeem gemoderniseerd en gingen ze over op elektriciteit. We kijken langs de tram (die geduldig op klandizie wacht) naar beneden, het is steil!! Je kunt aan beide zijden van het trammetje lopen en de uitdaging naar beneden (of omhoog) aangaan. Wij besluiten eerst boven even te genieten van het uitzicht, want met de rivier en de bergen (heuvels) op de achtergrond wordt dit beschouwd als de meest fotogenieke tramlift van Lissabon.

Daarna maken we van de gelegenheid gebruik en laten we ons in stijl vervoeren van hoog naar laag. Heerlijk. Wat rest is de wandeling terug naar ons appartement. Het was een dag vol indrukken. Dag 1 in Lissabon is ons prima bevallen!