Categorie: Thailand

Wat is ‘matoom’? Volgens onze begeleider lijkt het op een avocado met een schil van hout. Daarmee geeft hij een geweldige beschrijving van hetgeen we zien. Hij meldt vervolgens dat de vrucht lijkt op een overblijfsel uit het Dinosaurus tijdperk. Het geeft een idee. In het engels heet dit fruit ‘bael fruit’, stone apple of ‘wood apple (toepasselijk nietwaar?), in het nederlands weten we niks leukers te verzinnen dan ‘slijmappel’. De lol van het proberen vergaat je hiermee al bij voorbaat. 🙂

We lopen vandaag in een buurt waar de matoom bomen volop groeien en bloeien. In Thailand wordt de vrucht, familie van de citrusvruchten, voornamelijk gebruikt voor thee. De (jonge) bladeren kunnen verwerkt worden in een curry, maar volgens Riepko’s secretaresse is dat niet echt geweldig. Haar oma deed dat vroeger altijd en zij heeft daar kennelijk niet zulke goede herinneringen aan.

Daarnaast worden de bladeren ook gebruikt bij religieuze ceremonies. In het hindoeïsme (het boeddhisme en het hindoeïsme kennen veel overlappingen) wordt de boom als heilig gezien. De bladeren hebben meestal drie vingers die de drietand van Shiva symboliseren. Even ter herinnering: Shiva is de vernietiger van het kwaad in het heelal en de drietand staat symbool voor deze vernietiging. Samen met zijn vrouw Parvati (godin van het huwelijk) symboliseren zij de kracht om zowel te creëren als te vernietigen. Vanwege de symboliek is het dan ook ten strengste verboden om een ‘matoom’ boom te ontwortelen; Shiva schijnt onder deze bomen te wonen.

In sommige landen is de matoom boom een onderdeel van het vruchtbaarheidsritueel voor meisjes, waarbij de jonge meisjes ‘trouwen’ met het fruit. Zolang het fruit goed bewaard blijft en niet scheurt of openbreekt wordt het meisje nooit beschouwd als een weduwe, zelfs niet als haar man mocht sterven. Dit wordt gezien als een sociale bescherming omdat er in sommige gemeenschappen wordt neergekeken op weduwen. Het openbreken van de vrucht is geen sinecure, wat dat betreft kunnen de meisjes op een lang en gelukkig huwelijk rekenen 🙂

Wij zien hoe een vrouwtje, gewapend met een speciaal soort beiteltje flink op de harde schil moet tikken om de korst eraf te breken. Qua hardheid misschien te vergelijken met een kokosnoot?

Daarnaast is haar dochter bezig om het vruchtvlees in schijven te snijden en de dikke pitten eruit te wippen. Monnikenwerk! Het resultaat is een soort geel wiel wat erg aromatisch ruikt.

Aan de overkant van de straat staan grote potten te pruttelen. Al die wielen moeten worden gekookt in siroop. Eerst een nachtje weken in limoenwater, daarna uren in de siroop om tenslotte een oranjekleurige schijf gezoet zacht fruit op te leveren. ‘It has been described as tasting of marmelade and smelling of roses.’ Als dat niet lekker is?

Om de lokale gemeenschap te steunen kopen we een zak vol lekkers om te delen en te proeven, want we moeten toch kunnen meepraten over de ultieme snack waarvan de Thai zelf beweren: ‘it’s sweet, it’s different, it’s delicious, it’s addictive’? Zoet is het zeker 😀 !!

Naast geloof en genot is er ook nog een medicinale component. Het is net Haarlemmer olie, goed voor van alles en nog wat! Het helpt tegen constipatie, ademhalingsmoeilijkheden, bacteriële en virale infecties, beter zicht, diabetes en stimuleert zelfs het immuunsysteem. Proberen dus! Om je dit alles niet te ontzeggen hoef je slechts een thee te zetten van de verse of de gedroogde vrucht. Bij de gedroogde variant kun je de schijfjes beter eerst even boven een houtskool vuurtje roosteren, of bij gebrek aan beter even onder de gril, waarna je acht schijven in zes koppen water aan de kook brengt en vervolgens 20 tot 30 minuten laat koken. De gedroogde schijven zijn, helaas voor ons, uitverkocht, dus wij gaan voor vers. Een dikke oranje schijf trekt heerlijk in kokend water. Uiteindelijk levert dit een bleke thee op die zoet en (laten we het houden op) merkwaardig smaakt. Not our cup of tea…….

De ‘matoom-dames’ vertellen ons dat het hard en zwaar werk is. De ‘pitten dame’ doet dit werk al vanaf haar zevende jaar. Het is echter een uitstervend beroep, er zijn geen liefhebbers meer om het vak over te nemen. Ondanks dat ze het niet gemakkelijk hebben, vinden moeder en dochter dit toch een sombere gedachte, want aan het fruit ligt het niet. Zeg nou zelf, aan deze smaak kan toch niets tippen?

In de buurt van Pattaya, pal aan zee, staat een bijzondere tempel compleet gebouwd uit hout. De Thaise zakenman Lek Viriyaphant had het idee om een ‘Sanctuary of Truth’ te bouwen, omdat onze beschaving, volgens hem, is ontstaan uit religie en filosofie.

De kracht en schoonheid van dit heiligdom is daarmee een eerbetoon aan de goedheid (in tegenstelling tot de hoogmoed en de pretentie) in zowel religie en filosofie als in de kunst in alles om ons heen. Volgens ‘Khun Lek’ wordt de wereld, beïnvloed door de westerse beschaving, tegenwoordig vooral bepaald door materialisme en de aandacht voor moderne technologie. Veel van onze natuur is aangetast of verwoest en vervolgens heeft de mens haar oude normen en waarden achter zich gelaten in die zin dat er aan normbesef en spirituele beleving steeds minder waarde wordt gehecht. In andere woorden…..veel mensen zijn meer en meer veranderd in egoïstische individuen met als enig doel het nastreven van eigen geluk zonder geloof in een leven in het hiernamaals.

De bouw werd in de begin tachtiger jaren gestart (1981) en moet rond 2025 helemaal klaar zijn. Dat betekent dat er altijd een deel van het complex in de steigers staat. Houtsnijders (een enorm aantal!) zijn constant aan het werk om het kasteel (tempel?) te verfraaien.

Het ‘Heiligdom van de Waarheid’ is meer dan 100 meter hoog, 100 meter lang en bedraagt een oppervlakte van ruim 2000 m2. Khun Lek wist dat het bouwen van zijn droomwerk een lang proces zou zijn. Door gebruik te maken van (teak)hout wilde hij aantonen dat dit gebouw in overeenstemming is met de Boeddhistische overtuiging dat niets in het leven blijvend is. Verder wordt er gewerkt zonder gebruik van metalen spijkers en met behulp van traditionele technieken. De sculpturen en het houtsnijwerk zijn een mix van Indische, Chinese, Cambodjaanse en Thaise invloeden, waardoor niet alleen het Boeddhisme, maar ook het hindoeïsme, het taoïsme en het confucianisme vertegenwoordigd worden. Het is als het ware de ultieme uiting (Khun Lek) van ‘de universele rijkdom van moraliteit en spiritualiteit van het Oosten (onafhankelijk van nationaliteit en religie) tegenover het harde materialisme en de verheerlijking van moderne technologie door het Westen’. Hij is een idealist!

De parkeerplaats is een eind van het complex gelegen. Je kunt de afstand lopen of een soort koetsje huren of je (tegen extra betaling) laten afzetten aan de rand het complex. Zo belanden we vlakbij de gebouwen waar extra houtsnijders aan het werk zijn om van grote houtblokken prachtige gedetailleerde beelden of versieringen te maken. Met slechts een plaatje als voorbeeld wordt er zorgvuldig geklopt en gesneden om een evenbeeld in werkelijkheid te maken. Geweldig!

Wanneer we dichter naar de tempel toe lopen zien we pas echt goed hoe gedetailleerd en uitbundig het houtsnijwerk is. Werkelijk geen stukje tempel is niet versierd! Als je je dan bedenkt dat er al ruim 35 jaar dagelijks een heel team van wel tientallen houtsnijders hard aan het werk is om de tempel naar het droombeeld van de bedenker te verwezenlijken, dan besef je je helemaal hoe enorm dit project eigenlijk is.

Deskundig worden we verwezen naar de ‘helmen hoek’. Aangezien de bouwwerkzaamheden nog niet zijn afgerond moeten alle bezoekers een helm op ter bescherming.

Binnen vallen we van de ene verbazing in de andere. Het is overweldigend om maar eens een term te noemen. Het is misschien niet allemaal even mooi en/of smaakvol (persoonlijke mening), maar het is absoluut creatief, vakkundig, veel omvattend en fascinerend. Je kunt je hier eigenlijk alleen maar uiten in superlatieven. Al deze houtsnijwerken en sculpturen laten ons o.a. de kennis en visie van oude culturen, onze relatie met of binnen het universum, je menselijke verantwoordelijkheden en de cirkel van het leven herbeleven om tenslotte de weg naar Utopia te ontdekken. Wil je dit dus allemaal goed in je opnemen, dan ben je wel even bezig 🙂

Voor ons een onmogelijke opgave, wij missen cruciale informatie doordat we maar een beperkte kennis hebben over de (oosterse) geloven. Wel herkennen we natuurlijk de Boeddha’s, de Indiase goden, de duiven als symbool voor de vrede en de lotusbloem als een religieus symbool.

Voor de rest is het gewoon genieten en je verbazen over het feit dat deze tempel niet meer bekendheid kent. Ook deze variant, zonder al de uitbundige gouden- en mozaïek versieringen, is zeker de moeite van een bezoekje waard!

Dit keer eens een heel ander weekend dan anders. We gaan met de fotogroep op stap naar de koffieplantage in Chiang Rai en laten ons onderdompelen in de cultuur van de Akha, de bergstammen in de omgeving.

De Akha komen oorspronkelijk uit Tibet, al beweren anderen dat het waarschijnlijker is dat ze zich vanuit de Chinese provincie Yunnan over zuidoost Azië verspreid hebben. Hoe het ook zij, het staat vast dat de Akha die vandaag de dag in de noordelijke provincies van Thailand wonen, zo’n 80.000 mensen, uit Burma (het tegenwoordige Myanmar) en Laos komen. Rond het begin van de twintigste eeuw zijn ze naar Thailand gevlucht voor het jarenlange geweld van de burgeroorlogen aldaar.

Rond een uur of elf bereiken we de (Nestle) koffieplantage van Doi Tung, waar we worden opgewacht door vier dames in hun traditionele kostuums. Hoewel de Akha tot de armste bergstammen behoren, is hun klederdracht bijzonder kleurrijk en opvallend. Alles is handgemaakt en rijk versierd met kralen, pluimen en echte munten, waardoor het eindresultaat absoluut de moeite waard is. Deze fraaie kleding werd vroeger dagelijks gedragen, nu nog slechts bij feest- en andere hoogtij dagen. Het geheel kost dan ook maar liefst 100.000 tot 150.000 Thaise Bath, hetgeen omgerekend neerkomt op een bedrag tussen de 2,500 en 4,000 euro. Afgezet tegen een minimumloon van 300 bath per dag betekent dit een levenslange commitment en een grenzeloze aandacht voor detail en aanzien van zo’n kostuum.

Grappig genoeg zien we verschillen, met name in de hoofdtooi. Navraag (erg handig als je twee Thaise dames in je groep hebt, dat breekt het ijs!) leert dat de variaties te maken hebben met zowel het gebruik binnen de verschillende stammen (wel allemaal behorend bij de Akha) als met persoonlijke voorkeur van de draagster (of haar familie). Sommige patronen worden gezien als ouderwets, anderen als meer modern. Ook hier willen ze met hun tijd meegaan.

Op het schooltje, waaraan we later op de dag een bezoekje brengen, zitten b.v. ook Burmese kinderen. Zo pal aan de grens is er voor deze kinderen geen andere mogelijkheid om onderwijs te volgen en hoewel het niet goedgekeurd wordt door de Thaise overheid, wordt het wel oogluikend toegestaan.

Ondertussen is de eerste fotosessie met de dames achter de rug en zijn we klaar voor een rondleiding over de plantage compleet met een uitleg over het hele proces. De dames zijn onvermoeibaar en genieten van hun positie in het middelpunt van de belangstelling. Vooral wanneer foto’s min of meer gearrangeerd worden heeft dat soms grote giechel explosies tot gevolg bij enkele vrouwtjes, hetgeen niet altijd door de anderen wordt gewaardeerd. Een foto is toch zeker een serieuze zaak!

We zien hoe de bessen ontdaan worden van hun schillen en hoe ze gedroogd worden in de zon. Op grote bedden worden de koffiebonen regelmatig ‘geharkt’ opdat ze mooi rondom drogen. De koffieplantages om ons heen lopen steil omhoog. Het gebied doet ons een beetje denken aan de wijngaarden in Cully (Zwitserland). Wij lopen op goede schoenen met profiel zolen, de dames op simpele gympen. Zij hebben echter de jarenlange ervaring en houden ons met gemak bij en zijn zelfs niet te beroerd om stukjes op de hellingen af te dalen om ons het een en ander beter te kunnen laten zien. Heb je wel eens een rode koffiebes geproefd? Volgens de dames echt lekker. De bes smaakt haast een beetje zoetig, meer kan ik er niet van zeggen 🙂

Na een snelle lokale lunch is het tijd voor het dichtstbijzijnde dorp, Pha Hi Village, waar veel van de werknemers wonen. Ook hier overal grote matten waarop koffiebonen liggen te drogen. Elk beschikbaar plekje om te drogen is in gebruik. Koffie is belangrijk!
Traditioneel werden de huizen, al dan niet op palen, gebouwd met hout, bamboe en riet. Helaas heeft hier de tijd ook niet stilgestaan en zien we nu ook lelijke betonnen huizen met golfplaten daken. Voor de mensen zelf misschien een verbetering, al vraag ik me dat af. Die golfplaten daken maken een huis erg warm en veroorzaken een geweldige herrie tijdens een tropische regenbui.

Akha dorpen hebben twee belangrijke kenmerken; t.w. een toegangspoort en een schommel. De dorps-schommel is een reusachtig geval opgetrokken uit vier palen met een lang touw in het midden. Elk jaar wordt deze schommel opnieuw gebouwd om eenmalig gebruikt te worden tijdens het een soort offeringsfeest om de vruchtbaarheid van de rijst te garanderen. In dit geval misschien om een goede koffieoogst af te dwingen? De rest van het jaar wordt de schommel niet gebruikt en schijn je hem zelfs niet te mogen aanraken. Misschien dat er nog meer rituelen horen bij het jaarlijkse feest, maar dat wordt niet duidelijk. Wel geloven de Akha in voorouderverering (sommigen kennen hun stamboom tot wel zestig generaties terug!) en speelt het animisme nog een grote rol.

De toegangspoort is vaak rijkelijk versierd met houtsnijwerk en staat bekend als de ‘spirit gate’. Deze poort scheidt de wereld van de mensen van die van de geesten. Het dorp zelf is het domein van mens en huisdieren. Buiten de poort is het terrein waar de geesten en de wilde dieren verblijven. De poort moet de slechte geesten buiten houden en de geesten die het dorp gunstig gezind zijn aantrekken. Ook de poorten worden elk jaar weer opnieuw gebouwd, waardoor dorpen soms meer dan één poort hebben. Ondanks dat feit heb ik er niet eentje gezien. Goed verstopt? Mogelijk waren er gewoon teveel andere interessante zaken en je kunt nu eenmaal niet alles in je opnemen. Al met al hebben we veel gezien om lang over na te denken. Luidt het spreekwoord niet: ‘wie van zijn herinneringen kan genieten, leeft tweemaal’? Wij gaan ervoor!

Met slechts een half uurtje vertraging vertrekken we vol verwachting naar een privé pier, zo’n 40 minuten rijden vanaf Kanchanaburi, aan Highway 323. Ons onderkomen voor dit weekend is een ‘floatel’ in Ban Kaeng Raboet in het Sai Yok district en kan alleen bereikt worden per boot. Als je de website mag geloven bestaat ‘The Floathouse River Kwai Resort’ uit luxueuze, ruime, drijvende en rijk gedecoreerde kamers, waarbij veel gebruik is gemaakt van natuurlijke materialen. Gelegen aan de oevers van de ‘River Kwai’ temidden van een weelderige omgeving vormt het een mengeling van lokaal design en natuurlijk groen. Een oase van rust en een uniek concept. We zijn benieuwd!

De weg is vandaag lang en druk. In plaats van een twee en een half uur durende tocht naar Kanchanaburi doen wij er bijna vier uur over. Zoals gewoonlijk zit het venijn in de staart ……. de laatste veertig minuten worden gemakkelijk anderhalf uur.

Eenmaal bij de pier lijkt het alsof iedereen op ons zat te wachten. Als bij toverslag meert de long-tail boot aan en komen de andere passagiers naar het water toegelopen. We kunnen onmiddellijk vertrekken!

Met de wind in je haren, de verkoelende spetters op je huid en het lawaai van de motor, wat een gesprek praktisch onmogelijk maakt, genieten we elk op onze eigen manier van de wereld om ons heen. De opgedane stress glijdt weg.

De rivier wordt omgeven door tropische bossen en bergen. We leren dat we eigenlijk tussen twee nationale parken varen: het Erawan National Park en het Sai Yok National Park. Er schijnen hier zelfs tijgers voor te komen, al zijn ze dan meer gesignaleerd richting de grens met Myanmar, naar het westen. Je weet echter nooit, dus we houden onze ogen goed open! 😀

Onze kamer is inderdaad lekker royaal en ons uitzicht is fantastisch. Je waant je midden op het water, inclusief het heen en weer zwaaien alsof je op een boot zit. De rivier is snel stromend en het idee is om bij de receptie in het water te springen en je dan te laten drijven naar de trap een eind verderop. Mis je de trap dan kom je terecht op het strandje en moet je een heel eind omlopen om weer bij het hotel te komen, dus aandacht erbij!

Het water is heerlijk koel en het is een grappig gezicht om hotelgasten in hun zwemvest voorbij te zien dobberen, terwijl je zelf relaxed met de golfjes mee schommelt op de vlonder voor je villa. Een drankje erbij en het leven is goed. Als dit geen vakantiegevoel oplevert, dan weet ik het niet meer 🙂

Een extra boottochtje verder de rivier op geeft ons nog een betere indruk van het leven op en rondom het water. Naast meerdere drijvende hotelletjes zien we bamboe raften, andere long-tail boten, heel veel vogels en vooral veel natuurschoon. Dit is werkelijk nog een gebied van ongerepte schoonheid.

De kalkstenen rotsen zijn steil en hoog en zijn dikwijls volledig begroeid. Dit geeft een bijzondere blik op de tegenwoordige hype van het verticaal tuinieren. Het water van de rivier klotst regelmatig stevig langs de oevers. De langsvarende boten houden van snelheid! Hierdoor worden er gaten in de rotsen geslepen en ontstaan er mooie reliëfs.

Om het sportieve element nog een beetje verder uit te breiden gaan de mannen een eindje mountainbiken. Helaas zijn de geleende fietsen niet het succes wat ze beloven, maar als rasechte Nederlanders laten de heren zich niet kisten. Ze maken een tocht door het oerwoudachtige terrein van het Sai Yok National Park.

Dit park is bekend geworden vanwege scenes uit de film ‘The Deer Hunter’ (1978). Onder de Thai heeft het vooral bekendheid vanwege het feit dat koning Chulalongkorn (Rama V) hier geregeld kwam om te zwemmen. Het totale park is ruim 500 vierkante kilometer groot en bevat naast de kalkstenen bergen ‘interessante grotten, watervallen en een aantal zeer zeldzame dieren. Dicht bebost met gigantische teak bomen vormt dit park o.a. een thuis voor ’s werelds kleinste zoogdier; de Kitti’s Hog-nosed Bat’. Wij hebben tijgers in gedachten, maar kennelijk moeten we onze blik verleggen van groot en gevaarlijk naar klein en bijna onzichtbaar? 🙂

Over de waterval horen we verschillende geluiden. Van idyllisch en bejubeld tot klein en onbeduidend. Ik denk toch dat de eerste beschrijving het wint gezien het aantal auto’s en toeristen (veelal Thai) rondom de ingang. We laten het aan ons voorbij gaan (deze keer). Ik voorzie file-achtige situaties op de touwbrug waarmee je de rivier kunt oversteken om de waterval beter te kunnen zien…….

Al met al zijn we maar een dagje weg, maar het voelt als een week! Van zulke uitjes kun je alleen maar genieten!

 

Onverwachts word ik uitgenodigd om mee te gaan naar een Thaise kookcursus. Altijd leuk en al helemaal omdat dit weer heel ergens anders is dan ‘mijn’ voorgaande ervaringen.
We verzamelen vlakbij de Emporium Mall, slechts een paar ‘skytrain stops’ van het drukke business centrum vandaan, en gaan vervolgens gezamenlijk verder naar de khlong toei (of klong toey) ‘wet market’.

Deze versmarkt ligt in het district met dezelfde naam en bevindt zich temidden van luxueuze winkelcentra, high-end hotels, expat bars, parken etc. Een wereld vol tegenstellingen. De markt wordt als volgt beschreven: ‘The Klong Toey market in Bangkok is anything but shiny, but for sheer mass, variety and sass this market is something that food lovers cannot help but rhapsodize (speak or write about someone or something with great enthusiasm and delight) over.’

Als we de markt oplopen, worden we meteen geconfronteerd met de levende have. Eenden kwaken onrustig en proberen, op elkaar gepropt in hokken van kippengaas, een weg naar buiten te vinden. Levende vissen (palingen) flitsen hun gladde lijven onrustig in lage bakken heen en weer op zoek naar ontsnapping. Een enkeling slaagt erin om letterlijk van de regen in de drup te belanden. Hoewel de grond drassig is, is hier toch echt beduidend minder water dan in de bak!

Even verderop vind je de kikkers. Je koopt ze (levend) in een zakje van een stuk of vijf. Mocht je dit niks vinden, dan wil een stoïcijnse dame, een tafeltje verderop, ze wel voor je in stukjes hakken. Met het verstand op nul en de blik op oneindig produceert zij naar believen mootjes kikker of iets wat bijna lijkt op kikkergehakt. Uiteraard kun je de kikkers ook laten stropen en op een houtskoolvuurtje laten roosteren.

Vind je dit allemaal nog wat gewoontjes? De kraampjes vol insecten zien eruit als een (te vermijden?) delicatesse. Insecten mogen dan een enorme bron van eiwitten zijn en een aanvulling op je dagelijkse dieet, het trekt mij nog niet! Bovendien lijken de kakkerlakken en de maden hier beslist een maatje groter…….

Gelukkig staan al deze zaken niet op het menu van vandaag. Noi, onze begeleidster, wil vooral uitleg geven over de verschillende onderdelen van de markt om ons tenslotte te laten kopen wat we willen proberen en zelf diverse fruitsoorten te kopen voor een fruit-proeverijtje aan het eind van onze kookles. Daar is iedereen zeker voor in. We kopen enorme pomelo’s voor de ‘Yam Som O’ (pomelo) salade en leren dat de gele pomelo veel lekkerder (zoeter) is dan de rode. Voor de fruit ontdekking later kiezen we o.a. ‘dragon fruit’, longan, ‘snake fruit’, ‘rose apple’, guave, sapodilla en mangosteen. Velen ervan heb ik al eens geproefd, een enkele zoals de sapodilla is een aangename verrassing. Wist je trouwens dat de onderkant van een mangosteen laat zien hoeveel partjes erin de vrucht zitten? Nooit geweten!

Na de markt gaan we koken met Poo. De kookschool bevindt zich middenin de sloppenwijk. De weg ernaartoe is smal en stoffig. Saiyuud Diwong wordt liefkozend Poo genoemd (een afkorting van Chompoo oftewel rose apple) door de inwoners van de Klong Toei sloppenwijk, waar zij zelf ook woont. Poo is jaren geleden begonnen met de verkoop van vers bereide maaltijden uit eigen keuken vanuit haar eigen huis. Echter toen eind 2007 de prijs van rijst verdubbelde kon Poo de eindjes niet meer aan elkaar knopen. Een behoorlijke klap, want het hele gezin van vier kinderen, ouders en diverse tantes is bijna geheel van haar inkomen afhankelijk. Een Australische klant en buur, verbonden aan een hulporganisatie, heeft er toen voor gezorgd dat Poo met hulp een eigen kookschool op kon zetten. Poo ging vervolgens op engelse les, waardoor ook toeristen konden profiteren van haar lessen. De school groeide gestaag en vandaag de dag heeft Poo (engels sprekend) Thais personeel en werkt ze, met een maximum van twaalf studenten, zes dagen in de week. Met andere woorden dit is een succesverhaal! Een uitzondering is deze grootste sloppenwijk van Bangkok waar echt de armsten van de armsten wonen en waar drugs en criminaliteit een eigen leven leiden. Khlong Toei is, zoals ze hier zeggen, zowel beroemd als berucht.

Onder leiding van Poo en haar vrienden leren we, naast de pomelo salade, hoe we een lekkere kokossoep met kip (Tom Kha Gai) en een pad thai met garnalen kunnen maken. Grappig hoe eten verbroederd en hoe zelf en vers gemaakte nieuwe gerechten extra lekker smaken.
Als toetje is er tenslotte ‘mango sticky rice’, het favoriete calorie bommetje als dessert in Thailand. Een waardige afsluiting van wederom een geslaagde ochtend kokkerellen.