Jacobspad: Norg – Noordsche Veld
We gaan het weer eens proberen. Hoewel mijn knie nog steeds pijnlijk is, moet je af en toe je grenzen verleggen om te ontdekken waar je staat, nietwaar? De keus valt daarom op een relatief kort stuk van ongeveer 6 km, wat later een kleine 5 km blijkt te zijn. Voldoende voor een eerste test met weersomstandigheden die niet beter kunnen zijn. Heerlijk!
We starten in Norg dat al bestaat sinds het begin van de middeleeuwen (grofweg van 500 tot 1500 na Christus). Norg wordt voor het eerst vermeld in een oorkonde van het bisdom Utrecht uit 1139, waarin de bisschop van Utrecht opbrengsten uit kerken in Drenthe overdraagt. Dit zogenaamde landrecht ging alleen over de verhouding tussen de Drenten en hun landheer, de bisschop; t.w. het strafrecht en het strafrechtproces, de rechterlijke organisatie en dan speciaal het functioneren van de Etstoel (was tot 1791 het hoogste rechtscollege en bestuursorgaan in de provincie Drenthe) en (uiteraard) de bisschoppelijke belastingheffing. Het burgerlijk recht ontbrak hierin geheel.
Voor de periode van het ontstaan van Norg en omgeving als vaste woonkern wordt ca 700 na Christus gehanteerd. Dit is gebleken uit archeologische opgravingen waarbij plattegronden van een kleine groep boerderijen tevoorschijn zijn gekomen. Uit onderzoek is verder naar voren gekomen dat er in de 9e of 10e eeuw al een kerk in Norg stond. Die kerk, gemaakt van hout, heeft er vermoedelijk tot in de 11e eeuw gestaan. Daarna kwam er op dezelfde plek een grotere houten kerk. Toen die vervolgens door een brand verloren ging, werd halverwege de 13e eeuw een nieuwe kerk in steen gebouwd. De kerk werd gewijd aan de heilige Sint-Margaretha van Antiochië.
Margaretha (ook wel St. Margriet of St. Marina genoemd) werd volgens de overlevering in Antiochië geboren, een stad in het uiterste oosten van de Middellandse Zee, ten noordwesten van Syrië. Oude legenden vertellen dat zij door haar vader, een heidense priester, tijdens de christenvervolgingen in de 4e eeuw is verstoten omdat ze weigerde te trouwen met de Romeinse stadsprefect die in haar ogen een heiden was. Deze ambtenaar accepteerde dit niet en sleepte haar voor het gerecht. Margaretha was een bijzonder mooie vrouw en zelfs de rechters begonnen met haar te flirten. Toen Margaretha hier niet op inging, werd ze (extra) streng gestraft. Ze zou gestoken zijn met brandende fakkels en in kokende olie zijn gedoopt. Margaretha gaf echter niet toe en bleef trouw aan haar geloof. De bevolking was hierdoor zo onder de indruk dat velen zich tot het christendom bekeerden. Al deze bekeerlingen werden rond het jaar 305, tegelijkertijd met Margaretha, onthoofd. Volgens een andere legende zou Margaretha gewerkt hebben als herderin. De prefect zag de ‘schone christelijke maagd’ en werd verliefd op haar. Nadat Margaretha weigerde in te gaan op zijn avances, zou deze haar hebben laten arresteren. Ze werd vervolgens gemarteld, waarbij haar huid met ijzeren kammen werd opengehaald en zij met brandende fakkels zou zijn bewerkt. Hierop werd zij in een kerker gesmeten, waar zij op wonderlijke manier genas van haar wonden. In haar cel werd Margaretha verschillende keren bezocht door de duivel in de gedaante van een draak. De draak probeerde haar te wurgen, maar iedere keer wist Margaretha de ban te verbreken door een kruisteken te maken. In een andere versie van de legende zou Margaretha zelfs door de draak zijn opgegeten en erin geslaagd zijn uit zijn buik te ontsnappen. Opnieuw lieten hierop vele streekgenoten zich dopen. Ook in deze versie van de legende wordt Margaretha uiteindelijk met alle bekeerlingen onthoofd. Met recht een kerk met een verhaal! Margaretha wordt aangeroepen bij barensweeën en zwangerschappen (vanwege haar ontsnappen uit de buik van de draak) en tegen onvruchtbaarheid. Zij is de patrones van de kraamverzorgsters, vroedvrouwen en bijzonder genoeg ook van de landbouw. Alhoewel misschien is dat ook wel logisch.
Grappig weetje is nog dat de gedenkdag van deze heilige Margaretha op 20 juli is. Deze dag wordt in de ‘weerfolklore’ ook wel Sint-Margriet genoemd, het begin van de warmste periode van het jaar, de hondsdagen. Het is tegelijkertijd een zogenaamde merkeldag, d.w.z. een dag die bijzonder belangrijk is voor het lot van de mens of het weer volgens het volksgeloof. In de volksmond wordt 20 juli ‘Pisgriet’ genoemd naar een legende waarin een (andere?) Margriet 6 weken (!) achter elkaar geplast zou hebben. Vandaar ook bekende weerspreuken als: ‘Als Margriet pist in het riet, zes hele weken boerenverdriet’ (regen op 20 juli betekent een natte zomer) of ‘met Sint Margriet droog, zes weken zon in het oog’ (droog weer op 20 juli brengt zes weken zon). Ik houd van die verhalen waarin allerlei aspecten bij elkaar komen en met elkaar worden verbonden!
Eenmaal buiten Norg lopen we langs de Peesterweg tot we af kunnen slaan naar een schelpenpad. De naam Peest is mogelijk afgeleid van het Latijnse (Romeinse) Pastio of Pieste, wat (varkens-)weide betekent. Het laat raden waarom ;). In Peest staat de ‘Lebbestaok’. Op deze plaats, toen nog ‘woeste heide’, zou ooit een oud boerinnetje, vrouw Lebbe, zijn omgekomen. De boeren uit Peest wilden niet voor de begrafeniskosten opdraaien en beweerden dat de vrouw niet in hun marke lag. De boeren uit Zeijen waren ervan overtuigd dat de vrouw wél in de Peester marke lag. Uiteindelijk hebben de boeren van Zeijen de vrouw begraven met de voorwaarde dat de vindplaats tevens de scheiding werd tussen de beide markes. Het schijnt dat Peest toen heel wat hectares van haar marke is kwijt geraakt. Vroeger werd deze plek aangegeven door middel van een geschilde jonge eik. Nu staat er een gedenksteen.
In WOII vonden de Duitsers dat er een vliegveld moest komen bij Peest. In het drassige gebied werden 4 landingsbanen aangelegd voor ‘vliegveld Norg’. De landingsbanen bleken echter veel te drassig voor vliegtuigen, waardoor het vliegveld slechts één keer gebruikt is. Ook werd er een waterbekken gegraven in de vorm van een vliegtuig, dat vanuit de lucht goed te herkennen was. Anderen beweren trouwens dat de afgraving een hakenkruis moest voorstellen. Dit waterbekken, Westerveen (in de volksmond ook wel Hitlerring), diende eveneens als watervoorziening in geval van brand. Naast het vliegveld en het Westerveen werd tenslotte een dikke bunker gebouwd, die gebruikt werd als telefooncentrale. Deze bunker is nog steeds te bezichtigen. Al met al hebben we Peest nog niet zo goed bekeken als het verdient!
We lopen verder richting het Noordsche Veld dat al in de prehistorie werd bewoond, waardoor het nu ook archeologisch een interessant gebied is. Hier vind je een groot complex raatakkers (prehistorische akkers of ‘celtic fields’) en een groot aantal grafheuvels, de Negen Bergen genoemd (al zijn het er in werkelijkheid meer). Voor WOII waren er zeker meer grafheuvels te zien. De Duitsers hebben hier echter tijdens de oorlog een schijnvliegveld aangelegd en daarbij is veel vernield. Dit ‘vliegveld’, compleet met houten vliegtuigen, was als afleiding bedoeld, vooral vanuit de lucht gezien, zodat het militaire vliegveld Norg meer beschermd zou zijn. Het verhaal gaat dat de Engelsen dit snel in de gaten hadden en daarom voor de grap houten nepbommen laten vallen………
‘Celtic fields’ zijn kleine, blokvormige akkertjes uit de IJzertijd. De afzonderlijke akkertjes, van ongeveer 35 bij 35 meter, waren omringd door lage wallen. Die wallen zijn vooral in heide- en bosgebieden nog herkenbaar. De naam is te danken aan 19e eeuwse archeologen, die een verband legden met de Kelten. Hoewel al snel werd aangetoond dat dit onjuist was, bleef de naam tot op de dag van vandaag bestaan.
Bij het Noordsche Veld in Peest is een bijzondere vindplaats ontdekt; een Neanderthaler vindplaats waar honderden werktuigen van zo’n 50.000 jaar geleden zijn gevonden. Wat deze plek voor de wetenschap nog waardevoller maakt, is dat de gereedschappen hier precies daar worden gevonden waar ze tienduizenden jaren geleden zijn achtergelaten. Vuistbijlen, schaven en messen: gereedschap dat gebruikt werd om te jagen, huiden te bewerken of hout te snijden. Jarenlang werd de exacte locatie van deze vondsten bewust niet gedeeld, want ‘je wilt niet dat mensen zelf met schepjes op pad gaan’. Nu is de provincie eigenaar van de akker geworden en kan het verhaal wél worden verteld wat echter niet betekent dat het gebied vrij toegankelijk is voor een eigen zoektocht. Ik weet op dit moment nog niet precies waar deze vindplaats ligt en of we er langs zullen lopen, maar ook dit verhaal is intrigerend en zal ons vast bezighouden op het volgende stuk.
OP REIS 