De geschiedenis van deze ‘rivier der Koningen’, zoals de Chao Phraya rivier ook wel genoemd wordt, is onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van Bangkok zelf. Vroege kolonisten kozen deze plek al om zich te vestigen, vanwege de vruchtbare grond en de overvloedige aanwezigheid van vis. Een ideale combinatie. Veel later, na de val van Ayutthaya, vestigde de toenmalige koning zijn nieuwe hoofdstad aan de westelijke oevers van de rivier; het gebied wat tegenwoordig bekend staat als Thonburi. Weer later bedacht een volgende koning dat de oostelijke oevers eigenlijk veel beter geschikt waren voor een hoofdstad, waarop hij het hedendaagse moderne Bangkok een eerste gezicht gaf. Onder zijn heerschappij zijn op deze oever ook een aantal van de meest bekende tempels gebouwd (denk aan Wat Pho en het Grand Palace).
Op veel oude kaarten staat de rivier vaak aangegeven onder de naam Mae Nam. Deze naam is ontstaan in de tijd dat de VOC een handelspost in Bangkok had. Een gebruikelijk misverstand, want terwijl deze naam in het Thais letterlijk ‘moeder water’ betekent, dachten de Nederlanders dat het de naam van de rivier was. Hebben we niet een vergelijkbaar verhaal in Vietnam gehoord? 😏
Volgens ons boekje ‘kronkelt de Mae Nam Chao Phraya als een slang door Bangkok en is het een ware levensader van de stad, waar dagelijks ruim 50.000 mensen gebruik van maken. Wij besluiten ons eens bij dit ‘leger’ aan te sluiten, zij het dan op een iets andere manier. De gewone waterbussen kennen we al, dus voor ons is de ‘long-tail boat’ aan de beurt. We wijken daarmee af van de gebaande ‘bootbanen’ en zoeken de khlongs, de smalle kanaaltjes ‘achter langs het leven’, op. Bangkok heeft dankzij de rivier en haar veel kleine kanalen ooit de bijnaam ‘Venetië van het oosten’ gekregen. Er moet dus genoeg te ontdekken zijn!
Uiteraard betalen we veel teveel voor onze anderhalf durende tocht, maar het is absoluut de moeite waard! Op de brede Chao Phraya zelf is het een drukte van belang, naast de ‘busboten’ en de ferries zien we kleine hotelbootjes en zelfs enorme volgeladen aken die langzaam voortgetrokken worden door krachtige trekbootjes. Aan de oevers zien we de gouden schitteringen van prachtige tempels, die omringd worden door torenhoge flatgebouwen en luxueuze hotels. Een enkel oud, haast Europees aandoend, gebouw vraagt om aandacht temidden van al dit moderne geweld. Op en rondom de pieren is het een drukte van belang, want, zoals bekend ;), het transport over het water is een belangrijk middel van vervoer.
Eenmaal van de hoofdweg af beland je in de khlongs. Smalle waterwegen omringd door weelderig groen met daartussen een variatie van houten huisjes. Onze ‘kapitein’ heeft de sokken er maar eens goed ingezet, dus we vliegen haast door de kanalen. Het lijkt wel een wedstrijd. Ondertussen heeft hij zijn complete aandacht gevestigd op Riepko (de man met het geld) en wordt Riepko regelmatig aangespoord om toch vooral foto’s te maken. Helaas zijn het meestal onderwerpen die hem zelf aanspreken en gunt hij ons niet zoveel tijd om te genieten van de tafereeltjes die ons meer aanspreken. Desondanks is het volop genieten. Opeens ben je in een heel andere wereld aangekomen. Hier geen luxe en hoogbouw. Hier vind je kindertjes die aan de rand van het grijze water spelen, veel (jonge) mannen die met een enkel visdraadje vanuit de hand een avondmaaltje proberen te vangen en onder de bruggen groepjes jongeren die elkaar daar ontmoeten. Uit de zon en vast ook uit het gezicht van vele nieuwsgierige ogen! Zelfs een enkele houten sampan, die snel even langszij komt varen om te proberen of ze wat toeristische rommel aan ons kan slijten. Zou ze veel verkopen?
De huisjes aan weerskanten zijn grotendeels van hout, veelal op palen en verkeren in diverse stadia van verval. Sommigen heel schilderachtig, maar vast geen onverdeeld genoegen om in te wonen.
Terwijl onze gids regelmatig onze aandacht blijft vragen door bij elke gouden glinstering enthousiast ‘tempelllll’ te roepen, gooit het gas nog wat verder open. Het water spuit aan weerskanten langs de boot omhoog. Andere long-tail boten kijken verschrikt op als ze ons aan horen komen om ons vervolgens snel ruim baan te geven. We dansen nu werkelijk over de golven en telkens als we te wild neerklappen op het water, klinkt er een vreugdevol ‘hihoeiiiiiii’ van achteren. Bijzondere man (haha).
Als verste punt varen we langs het Royal Barges National Museum. Helaas gaan de rolluiken net naar beneden en kunnen we niet meer dan een glimp opvangen van deze prachtige koninklijke boten. Volop goud, prachtige ornamenten en vol religieuze symboliek. De grootste boot is meer dan 45 meter lang en er zijn maar liefst 50 roeiers, 7 parasol dragers, 2 roergangers, 2 navigators, 1 vlagdrager, 1 zanger en 1 persoon om het ritme aan te geven nodig om de boot in vol ornaat te laten varen! Het blijkt dat we de ‘cloth-giving ceremony’, waarbij deze koninklijke boten in al hun pracht op de Chao Phraya te bewonderen zijn, net gemist hebben. Dit feest heeft begin deze maand al plaatsgevonden. Zouden ze bij deze gelegenheid de zgn ‘koninklijke mijl’ (Grand Palace, Nationaal Museum, Wat Arun) varen? Volgend jaar (in de herkansing) weten we vast meer!
Al met al is het de combinatie van kalmte en chaos, modern en traditioneel, religieus en wereldlijk, lelijk en wonderbaarlijk, inheems en buitenlands wat de Chao Phraya haar allure verleend en waardoor mensen, door de eeuwen heen, steeds weer in de ban raken van deze machtige, prachtige rivier. Beslist voor herhaling vatbaar!
OP REIS 