Categorie: Thailand

De ‘koh’s’, de eilanden voor de kust van Thailand, vallen onder de meest populaire bestemmingen voor reizigers naar deze kant van de wereld. Sommige van deze eilanden zijn beroemd vanwege hun mooie stranden, anderen ‘berucht’ vanwege hun spectaculaire party’s, zoals b.v. de maandelijkse ‘Full Moon Party’. De beste reistijd voor de eilanden in de Golf van Thailand is van februari t/m augustus omdat het weinig regent tijdens het regenseizoen (juni t/m oktober). Het regenseizoen begint hier namelijk pas in november. Dat klinkt goed! Voeg daarbij het motto “life ia a beach’ van Koh Samui, één van de meest favoriete vakantiebestemmingen in Thailand, met de daarbij behorende lofzang dat ‘haar prachtige stranden je het ultieme vakantiegevoel geven’ en onze nieuwe mini vakantiebestemming is gevonden. Zeg nu zelf…….. een azuurblauwe zee, lange witte stranden, talloze mogelijkheden voor recreatie en daarnaast ook nog ontspanning en kans op spirituele ontdekkingen…… dat wil je niet missen, toch? Als het weer maar mee zit 🙂

Koh Samui heeft als bijnaam ‘coconut island’ aangezien er naar schatting drie miljoen kokospalmen groeien. Kokosolie is dan ook een van de belangrijkste inkomstenbronnen van het eiland.

Tot de komst van de eerste toeristen, in de jaren zeventig van de vorige eeuw, leefde de bevolking met name van visvangst en de exploitatie van de kokosplantages. Op oude kaarten uit de 17e eeuw staat Koh Samui vermeldt als ‘Culo Cornam’, hetgeen afgeleid is van een Chinees woord wat zoiets als ‘veilige haven’ betekent. De Chinese zeevaarders gebruikten het eiland als een rustpunt op hun handelsroute tussen China en India, een ideale plek voor het aanvullen van benodigdheden en reparatiewerkzaamheden. De eerste Chinese immigranten volgden niet veel later. Heel lang had dit eiland, 25 kilometer lang en 21 kilometer breed, geen infrastructuur van betekenis, maar in 1967 werd besloten een ringweg op het eiland aan te leggen om het meer te ontsluiten. De kustlijn is ondertussen aardig volgebouwd, maar het binnenland is daarentegen vrij ongerept gebleven. De jungle, met al haar kokosplantages, tropisch regenwoud en watervallen, is letterlijk onder handbereik. De sfeer van het eiland blijft bovendien behouden doordat er niets hoger gebouwd mag worden dan de top van de palmbomen. We hebben er zin in!

Zo zetten we op een druilerige dag voet aan de grond op het vliegveld van Koh Samui, zo’n 550 km ten zuiden van Bangkok in de provincie Surat Thani. Ons hotel ligt vlakbij Bophut wat vooral bekend is als één van de oudste plaatsen van het eiland, het pittoreske Fisherman’s Village.

Vroeger was dit een bloeiende gemeenschap van vissers. Nu zijn de vissers weggetrokken en is de belangrijkste pier ineengestort. Het café ertegenover bestaat (gelukkig) nog wel evenals de vele oude houten (Chinese) winkelpanden. Het geheel doet haast mediterraans aan en dat komt waarschijnlijk doordat hier vele jaren een Franse buitenpost op het eiland was gevestigd. Ondanks het feit dat het eigenlijk maar één lange straat is, is het wel een heel gezellige straat met veel winkeltjes, veel restaurantjes, hippe barretjes en uiteraard de ‘onmisbare’ salons. Voor elk wat wils 🙂 en allemaal pal aan het strand. Als dat geen vakantie is?

We treffen het niet met het weer. Een sterk regenfront trekt vanuit China naar beneden en heeft zich de afgelopen dagen gesetteld boven Thailand. Helaas voor ons ons dus geen strand, zonnen, snorkelen of andere wateractiviteiten. Ook het ‘Ang Thong National Marine Park’ moeten we voorbij laten gaan, want als het regent, berg je dan maar. Dan komt het bakken uit de lucht, compleet met onweer en windstoten. We moeten dus op zoek naar bezienswaardigheden en dat is volgens de verschillende sites niet eens zo eenvoudig. Natuurlijk is er een top tien, echter zeven van de tien hoogtepunten hebben te maken met strand en water. De andere drie nemen we mee op onze rondreis over het eiland samen met een ‘eigen’ toegevoegd extraatje. We gaan ervoor.

Nummer vier op de lijst van tien ‘things to do’ is de ‘Big Buddha’, het bekendste herkenningspunt van het eiland en het middelpunt van de Wat Phra Yai. Dit 12 meter hoge zittende beeld domineert de kustlijn van Koh Samui en is al op kilometers afstand zichtbaar. Het beeld is bedekt met bladgoud en staat er om de bevolking van Koh Samui te beschermen.

Nummer 5, de Wat Plai Laem, ligt op dezelfde landtong. Deze kleurrijke tempel op het eiland is vooral bekend vanwege het grote beeld van Guanyin met haar achttien armen. Guanyin is de Chinese interpretatie van de bodhisattva Avalokiteśvara (de godin van troost en genade). Even ter verduidelijking: bodhisattva verwijst naar een wezen (sattva) dat naar verlichting (bodhi) streeft. Er staan hier sowieso vele enorme beelden van goden met verschillende religieuze achtergronden.

Ondanks de ‘luide’ kleuren wordt deze plek gezien als de plaats voor rust en vrede. Naar verluid zingen de monniken hier in de vroege avond hun kalmerende gezangen terwijl de tempel dan verlicht is met vele kleine lampjes en kaarsen. Vast een magnifiek gezicht.

Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar het is ontegenzeggelijk een feit dat beide hoogtepunten schreeuwerig en haast kitscherig zijn in hun enormiteit. We zijn toe aan iets meer ‘down to earth’ en willen wel eens zien wat de bijzonderheid is aan ‘Hin Ta & Hin Yai’, ook wel de ‘Grandpa and Grandma Rocks’ genoemd. Zoals al eerder gememoreerd is Koh Samui voornamelijk een bestemming voor een strandvakantie. Volgens mijn bronnen is er niet veel te zien, behalve dan hier en daar een tempel (done that :)) en natuurlijk Hin Ta Hin Yai. Interessant? Het geheel blijkt een bijzondere rotsformatie te zijn die door de eeuwen heen door wind en water is uitgeslepen. Daardoor zijn een nauwe inham en een rechtopstaande rots ontstaan. De belangstelling is groot, veel jonge vrouwen willen vooral met de opstaande rots op de foto, als vruchtbaarheidssymbool? De Thai geloven n.l. dat deze twee formaties de mannelijke en vrouwelijke geslachtsorganen symboliseren en om het een beetje netjes of misschien zelfs respectvol te houden beweren ze dat het hier grootvader (Ta) en grootmoeder (Yai) betreft. We treffen het net met de zon en daarmee is het kokosnoot-ijsje bijna het hoogtepunt van dit deel van onze rondreis (haha).

De ‘Secret Buddha Garden’ is gelukkig wel een verrassing voor ons. Het kleine park ligt haast sprookjesachtig in een rotsachtig groen natuurgebied.

De tuin is bedacht en uitgevoerd door een lokale durian kweker op 77 jarige leeftijd (1976). De meningen verschillen enorm over deze ‘magic garden’, want waar de een het geheel typeert als een tuin van beton, vindt de ander het een ‘magische’ aanrader. Misschien moet je ervoor open staan? Het helpt in ieder geval wanneer er weinig andere bezoekers zijn. Wij hebben wat dat betreft geluk! Het geheel doet ons een beetje denken aan het woongebied van de elfen van Tolkien :0 en is daarmee een absoluut hoogtepunt op onze dag van verkenning op een eiland waar niet veel te ontdekken en te beleven valt naast strand en water. 🙂

 

Gong Xi Fa Cai! Gelukkig (Chinees) Nieuwjaar. Met deze wens ruilen we op 16 februari dit jaar de Yin-energie van de haan in voor de Yang van de hond. Wat houdt dit eigenlijk allemaal in en wat is de achtergrond van de Chinese dierenriem? 

Zoals je waarschijnlijk wel weet begint het Chinese jaar, afhankelijk van de stand van de maan, ergens in januari of februari. Zowel in de westerse als in de Chinese astrologie wordt gebruik gemaakt van twaalf dierenriemtekens, maar daar houdt elke vergelijking op. Bij ‘ons’ is elke maand een ander teken aan de beurt, bij de Chinezen is er een teken per jaar. Daarnaast houden ze in de Chinese astrologie ook rekening met Yin en Yang. In de even jaren domineert het Yang-element, dat staat voor mannelijkheid en helderheid, terwijl tijdens de oneven jaren de Yin-waarden, die samengaan met het vrouwelijke, het aardse, de duisternis enz. overheersen. Tot slot maakt de Chinese astrologie ook nog gebruik van de vijf elementen: hout, vuur, aarde, metaal en water. Al met al ietwat gecompliceerder dan  in de westerse wereld, want alles heeft uiteraard een eigen betekenis en heeft invloed op het geheel, het samenspel.

Aan de indeling van de Chinese dierenriem is trouwens een legende verbonden. Zo wordt verteld dat de Jade-keizer (de oppergod in het taoïsme) zijn verjaardag (Chinees Nieuwjaar) wilde vieren met het bepalen van de twaalf tekens voor de dierenriem. Hij vroeg alle dieren op aarde mee te doen aan een wedstrijd. Degene die als eerste de rivier zou oversteken om de poorten van de hemel te bereiken, zou beloond worden door het eerste teken te worden, de tweede het tweede teken enz. In die tijd waren de kat en de rat nog goede vrienden. Toen zij het nieuws hoorden, vond de kat dat ze de volgende ochtend vroeg op stap moesten gaan om niet te laat te komen, waarop de rat beloofde zijn vriend op tijd wakker te maken. In zijn enthousiasme vergat de rat echter zijn belofte en vertrok hij alleen. Onderweg kwam hij vele andere dieren tegen, allemaal sneller dan hij. De rat wist de os te overtuigen om op zijn rug mee te rijden in ruil voor gezang tijdens de reis. Het plan lukte, de os arriveerde inderdaad als eerste, maar de rat wist op het laatste moment alsnog voor te dringen en werd daarmee dus de eerste op de Chinese dierenriem. De os werd de tweede. Het derde teken werd de tijger, die meer moeite had gehad om tegen de stroom in te zwemmen. Vervolgens arriveerde het konijn (of de haas). Voor hem was het onmogelijk geweest om tegen de stroom van de rivier in te zwemmen. Hij moest zich behelpen met het springen van steen naar steen of andere, drijvende, voorwerpen in het water. Als vijfde vloog de draak binnen. Op de vraag van de keizer waarom hij zo laat aankwam terwijl hij kon vliegen, antwoordde de vriendelijke draak dat hij eerst regen had gemaakt om alle dieren onderweg van drinkwater te voorzien. Als volgende kwam het paard. Bijna bij het eindpunt wist de slang zich van het voorbeen van het paard los te maken en net voor hem de finishlijn te bereiken. De geit, de haan en de aap hadden samen een vlot gebouwd om de rivier over te steken en werden daarmee respectievelijk de nummers acht, negen en tien. Als elfde was daar de hond. Hij had zich eerst uitgebreid  gewassen in het schone water van de rivier, vandaar zijn late aankomst. Tenslotte, na een lange slaappauze en een uitgebreid maal, stapte het varken (of de beer) over de finishlijn, waarmee de dierenriem compleet was. De kat komt in het verhaal veel te laat. Of hij zich nu verslapen heeft of toch door de rat van de rug van de os in de rivier is geduwd, alle plaatsen in de zodiak zijn al vergeven. Vanaf die dag zijn  de kat en de rat daarom gezworen vijanden. Zo is het gekomen…… Een variant op dit verhaal is dat Boeddha, voor hij van de aarde vertrok, alle dieren tot zich riep. Er kwamen echter maar twaalf dieren opdagen, die hij beloonde voor hun komst door elk jaar naar één van hen te noemen.

Volgens de bijbehorende astrologie zeggen je geboortejaar en daarmee je geboorte dier veel over je persoonlijkheid, je karakter eigenschappen. Je ‘eigen’ jaren (elke twaalf jaar) zijn jaren voor  belangrijke of bijzondere beslissingen, zoals trouwen, een eigen bedrijf stichten of het kopen van een huis. Hoewel elk dier eens in de twaalf jaar op de voorgrond staat, is de totale zodiak cyclus zestig jaar door het effect van de vijf elementen. Elke cyclus begint traditioneel met het groene jaar (=hout) van de rat. De huidige cyclus is gestart in 1984 en dit jaar is, voor het eerst sinds 1958, het jaar van de aarde hond. Om het allemaal nog ingewikkelder te maken zijn aan alle elementen kleuren verbonden en zijn ze elk gerelateerd aan een windrichting en een planeet. Hoe is dat alles te vertalen in de praktijk?

Neem mijzelf als voorbeeld. Geboren tweede helft 1960 betekent geboren in het jaar van de rat. Volgens de Chinese dierenriem zijn aan de rat de volgende eigenschappen toegekend: charmant, slim, economisch, efficiënt, diplomatiek, flexibel, maar ook stiekem, opportunistisch, verkwistend en op eigen gewin uit. 1960 is een even jaar, een Yang jaar. Volgens de Chinese filosofie is niets in het universum volledig yin of volledig yang. Wanneer je door het midden van de cirkel van het yin-yangsymbool een verticale lijn tekent, dan zie je dat in de ene waarde ook de andere aanwezig is; de halve cirkels die ontstaan tonen in yin yang en in yang yin. De twee stippen geven aan dat het ene het begin is van het andere, dat yang het begin is van yin en yin het begin van yang. Logisch toch? Bovendien betekent yin ook de donkere zijde van de heuvel, en yang de lichte zijde. Betekent dat dan dat we nu een ‘licht’ jaar ingaan?

Dan ‘mijn’ element……het element van mijn geboortejaar is metaal, maar ik ben een waterdier. Help! De Chinezen geloven dat alles bestaat uit een combinatie van de vijf  elementen, maar dat er één element is wat overheerst. Elk jaar heeft een dominant element en ook elk dier heeft een natuurlijk overheersend element. Het element van je geboortejaar overheerst en beïnvloedt echter het element van je jaardier. Sommige elementen gaan goed samen, andere werken elkaar juist tegen. Er zijn wel aardejaren maar geen aardetekens! Een rat kan dus b.v. wel in een aardejaar geboren zijn, maar zal altijd een waterdier blijven. 🙂 Metaal staat voor resoluut & onafhankelijk en water voor gevoel & idealen. Metaal en water stimuleren elkaar, ‘want emmers van metaal vervoeren het water’. Top.

Riepko dan? Volgens de dierenriem is het ook belangrijk om te constateren of je wel ‘compatible’ bent met je partner. Riepko is geboren in een ‘yin (yes!)-aarde-varken’ jaar en het varken blijkt ook een waterdier te zijn. Helaas voor hem werken zijn elementen elkaar tegen of in elk geval domineert aarde over water, want aarde maakt water tot modder. Aarde betekent gedisciplineerd & behoudend en hoewel aarde water domineert, stimuleert het metaal. Kan dat ook overdrachtelijk? Ik voel me zeker gestimuleerd :). Eigenschappen van het varken: tolerant, begrijpend, sensueel, geestdriftig, aardig, sympathiek en waarheidsgetrouw, maar ook driftig, kleinzielig, lui. Herkenbaar?

Vlak voor het Chinese Nieuwjaar is het gebruikelijk dat je je schulden betaalt, je nieuwe kleren koopt en dat je je huis schoonmaakt. Je maakt je klaar om weer met een schone lei te beginnen. Het heeft wel iets van onze goede voornemens…. met dat verschil dat ze nu vooraf gedaan worden en dus klaar (of af) zijn voor de nieuwe start. Het Chinese Nieuwjaar wordt wel gezien als de tijd van de grootste menselijke migratie. Chinezen over de hele wereld  (rond drie miljard mensen !! waren op reis in China in 2017) keren terug naar huis om op nieuwjaarsavond met het avondeten bij hun familie te zijn.

Bij een groot familiemaal worden de goden geëerd en geven mensen elkaar, in rood papier ingepakte, cadeaus. Tevens wordt er in rood verpakt vuurwerk afgestoken. Al deze gebruiken vinden hun oorsprong in de legende van Nian, een mens-etend prooidier uit het oude China, wat ongemerkt je huis kon binnendringen. De Chinezen leerden al snel dat Nian gevoelig was voor de kleur rood en voor lawaai. Zij werd dus verdreven met explosies, vuurwerk en heel veel rood in en rondom het huis.

Happy Chinese New Year!!

 

 

Love it or hate it…… Valentijnsdag wordt gevierd in heel veel landen over de hele wereld, maar deze dag kent in de verschillende landen andere vormen van viering of beleving. Zo wordt Valentijnsdag b.v. gezien als een ongeluksdag in Duitsland omdat het de geboortedag is van Judas, de verrader van Christus. In vele Afrikaanse landen heeft 14 februari ook een negatieve bijklank. Vanwege de groeiende aids-problematiek wordt de dag van de liefde daar inmiddels gezien als ‘de dag van de onveilige seks’. Niet echt iets om te vieren.

Valentijnsdag is zelfs verboden in landen als Maleisië, Indonesië, Pakistan, Saudi-Arabië, Iran en Rusland. Hier kan het vieren van de dag zware straffen tot gevolg hebben, omdat deze dag, en alles wat erbij hoort, wordt gezien als een (verwerpelijke) uiting van westerse decadentie. Misschien zit er een kern van waarheid in, maar waar het in essentie echter allemaal om draait is dat we met Valentijn vertellen wat we voor elkaar voelen, we elkaar de liefde verklaren, we anonieme liefdesberichten versturen en dat er nieuwe liefdes ontstaan. Met andere woorden het is dag waarin de liefde op de voorgrond staat! Daar kan toch niets mis mee zijn? Toegegeven de liefde hoeft niet verbonden te zijn aan één specifieke dag, maar het heeft tegelijkertijd ook iets speciaals om even bewust stil te staan bij alles wat je lief hebt en daar is zo’n specifieke dag, zonder commercie, een uitgelezen gelegenheid voor.

Er zijn vele verhalen omtrent het ontstaan van Valentijnsdag. In de 18e eeuw werd gedacht dat de dag werd ingesteld ter vervanging van Lupercalia, een oud vruchtbaarheidsfeest. Lupercalia was een belangrijk feest voor de Romeinen en werd op 15 februari gevierd ter ere van Juno, beschermgodin van de vrouw en het huwelijk, en Pan, god van de natuur. Het was een feest waar ongehuwden gekoppeld werden. In een kom werden de namen van alle ongehuwde vrouwen gegooid, waarop de ongehuwde mannen hier een naam uit konden halen. Tijdens het feest waren deze mensen dan aan elkaar gekoppeld. De kerk verbood dit heidense gebruik (zoals zo vele andere) en verving het door iets anders, Valentijnsdag. In Brazilië vindt vandaag de dag nog steeds een variant van dit feest plaats. Weliswaar niet op veertien februari, deze datum valt tijdens het Braziliaanse carnaval, maar op twaalf juni, de sterfdag van de heilige Antonius van Padua en de beschermheilige van alle verliefde stellen. Op de avond van elf juni doen vrijgezelle vrouwen een paar opgevouwen briefjes met namen van mannen in een pot. Op 12 juni trek je een briefje en de man die erop staat, wordt je toekomstige echtgenoot. Zou het werken? Geloof wordt wel eens gekscherend de kracht van de suggestie genoemd. Wanneer je iets sterk genoeg  gelooft komt het vast en zeker uit, toch?

Een ander verhaal vertelt over een Franse graaf die in de 15e eeuw gevangen was genomen door de Engelsen. Hij schreef zijn vrouw gedichten en liefdesbrieven die hij ‘valentines’ noemde. Volgens de ‘weetjes’ site worden er ieder jaar zo’n 192 miljoen (misschien ondertussen wel meer :)) valentijnskaarten verstuurd, waarvan er in Nederland rond de dertig miljoen…..inclusief emails, sms en whats-app, want je moet wel met de tijd meegaan, nietwaar? 

Er is ook een verhaal over vogels en voortplanting. Omstreeks 14 februari beginnen de vogels met paren. Geoffrey Chancer (belangrijk schrijver uit de Engelse literatuur) schreef:  ‘want het was op Sint Valentijnsdag, dat elke vogel een partner kiest.’ Een paralel naar de mens is gemakkelijk te leggen. Trouwens volgens een oud bijgeloof kan het soort vogel dat je te zien krijgt op Valentijnsdag de persoonlijkheid van je toekomstige echtgenoot voorspellen. Spannend! Nu maar hopen dat je een distelvink spot (goed voor een miljonair) of een roodborstje (voor een man die de misdaad bestrijdt) en geen kruisbek (twistzieke man), een spreeuw (arme man) of, helemaal vreselijk, een uil, hetgeen betekent dat je een oude vrijster zult worden. Het zien van duiven op Valentijnsdag zegt daarentegen niets over het soort man waarmee je zult trouwen, maar het is wel een voorbode voor een lang en gelukkig huwelijk. Geef mij maar een duif ;-D.

Het meest bekende verhaal is natuurlijk dat Valentijnsdag waarschijnlijk is vernoemd naar de bisschop Valentinus. In de derde eeuw na Christus was Valentinus een rebelse priester die in het geheim soldaten met hun geliefde liet trouwen, wat keizer Claudius II ten stelligste verbood in de veronderstelling dat getrouwde mannen slechte(re) soldaten waren. Uiteindelijk werd hij betrapt en om die reden ook geëxecuteerd. Op 14 februari, jawel! Een mooi aanvullend verhaal (zonder enige historische basis) is dat Valentinus op de vooravond van zijn executie zelf zijn eerste ‘valentijnskaart’ zou hebben geschreven aan de blinde dochter van Asterius (stadhouder van Rome), getekend ‘Van jouw Valentijn’. Toen de dochter de brief ontving, kon ze weer zien en het briefje lezen. Later werd Valentinus heilig verklaard door de kerk en werd 14 februari uitgeroepen als feestdag: dag van de liefde.

Het is een haast sprookjesachtige liefde die in Irak gevierd wordt. De Koerden versieren de 14e appels met kruidnagels om te zorgen dat ze niet vergaan. De appel zorgt zo voor een lange en vruchtbare liefde. In Nederland kiezen we liever bloemen dan appels en ook in Thailand staan bloemen, en dan vooral rozen, hoog aangeschreven. De kleur van de rozen ligt echter erg gevoelig. Rode rozen zijn het ultieme symbool van de liefde maar wat doe je wanneer die zijn uitverkocht? Koop geen gele rozen en geef al helemaal géén witte rozen aan een geliefde die jonger is dan jij. De kleur wit geef je aan iemand die ouder is dan jijzelf. Op gele rozen heerst ook een taboe: die kleur is alleen voorbehouden aan het koninklijk huis.

Volgens één van de Engelse kranten hier is de lotusbloem een veel geschiktere bloem voor de liefde, want lotusbloemen hebben in elke cultuur een symbolische betekenis. De oude Egyptenaren geloofden b.v. dat de lotus een wedergeboorte symboliseert. Dus als je  relatie weer een frisse start kan gebruiken, symboliseer het met een lotusbloem. In het Boeddhisme is een lotus puur en trouw oftewel de bloem staat symbool voor zuiverheid en verlichting. Hoewel de bloem groeit in moerassige wateren blijft er nooit water en modder aan de bloem plakken: de bloem zuivert zichzelf doordat de bladeren viezigheid afstoten. Een lotus is daarmee dus een perfect symbool voor de relatie die figuurlijk de modder weet af te stoten en de zuiverheid weet te behouden. In het Hindoeïsme staat de bloem voor welvaart, vrede, eeuwigheid, schoonheid en vruchtbaarheid en de Chinezen geloven ze dat de lotusbloem de vrouwelijkheid in alle dingen representeert, samen met vrede, volmaaktheid en lieflijkheid van de geest. Speciaal de rode lotusbloem wordt geassocieerd met liefde en hartstocht, maar ook met groei, trouw en vriendschap. Kortom: verruil je boeket met rozen voor een mooie lotusbloem. Een gat in de markt in ons land misschien?

Naast bloemen is er eten. Wanneer Thai elkaar de liefde willen tonen gaan ze lekker uit eten. Eten is in Thailand sowieso een sociale aangelegenheid maar op dit soort dagen maken ze er iets speciaals van, dan nemen ze meer de tijd en ontspannen ze zich langer onder het genot van een maaltijd. Liefde is immers ook ‘quality time’ voor elkaar?

Een andere Engelstalige krant laat weten dat Thailand ook dit jaar haar naam heeft waargemaakt als land waar tijdens ‘de moderne traditie van Valentijnsdag duizenden paren hun huwelijk hebben laten registreren ten overstaan van vreugdevolle getuigen’. De krant schrijft verder dat zich in Bangkok al vroeg in de ochtend honderden stellen hadden verzameld voor districtskantoren met namen als ‘liefdesdistrict’ of ‘district van de eerlijkheid’ om met elkaar te kunnen trouwen. In Pattaya trouwden 99 stellen op een olifant, waarop deze grote bruiloftsstoet in optocht paradeerde langs het Thaise Versailles aldaar. In Sisaket (Isaan) werden 49 koppels getrouwd in een groot evenement getiteld ‘dromerige bruiloft in het eerste zonlicht van drie landen’ (Cambodja, Laos, Thailand). Om zich bij de vreugde van Valentijn aan te sluiten, deelde de politie in Khon Kaen en Sakhon Nakhon (beiden Isaan) rozen en hartvormige snoepjes uit in plaats van bekeuringen, maar dat alleen op de dag van de liefde. Wie zegt dat romantiek niet meer bestaat? 😉

De commercie mikt hier tegenwoordig (misschien wel overal?) vooral op de jeugd. Het blijkt dat jongeren tot 25 jaar de meeste cadeautjes kopen voor hun geliefde. Vanaf 55 jaar krijgt het enthousiasme voor Valentijnsdag een ferme deuk. Slechts 1 op de 10 koppels  geeft toe nog iets voor elkaar te kopen. Een bizar gegeven is dat een Valentijn cadeau meestal door vrouwen wordt gekocht, ook dikwijls voor henzelf. Een beetje aandacht voor jezelf kan zeker geen kwaad, maar een ultiem romantisch gebaar zoals dat van Shah Jahan voor zijn vrouw Mumtaz Mahal zet je toch aan het denken.

Mocht je door dit alles nog steeds niet overtuigd zijn van het  ‘nut’ of het effect van Valentijnsdag, bedenk dan dat zoenen een probaat middel is tegen stress. Het kalmeert je gedachten en brengt je tot rust. Dus het advies na een drukke werkdag is zoenen! Je verbrandt daarbij ook nog eens ongeveer zeven calorieën per minuut ;). Ga je voor een echte ‘work-out’: de langste kus-marathon staat op naam van een stel uit Florida, hun record schijnt een vijf en halve dag innige omhelzing te zijn……

Zou het echt zo zijn dat er zonder romantiek van liefde geen sprake is (John Greshoff, Nederlands schrijver 1888-1971) of moeten we gewoon maar aannemen dat ‘love is a song that never ends’? De waarheid ligt vast ergens in het midden en zal voor iedereen anders zijn. Persoonlijk houd ik wel van een vleugje romantiek….… once upon a dream……. en houd ik me vast aan de spreuk ‘enjoy the little things in life for one day you’ll look back and realize they were the big things.’ Spaarzame romantische uitspattingen horen daarbij! 

 

Op de lijst van meest gevaarlijke dieren in Thailand staat de slang op de tweede plaats, net achter de ‘box jelly fish’, een onschuldig lijkende kwal die enorm giftig is en daardoor, indien onbehandeld, dodelijk kan zijn (zelfs voor de mens). Hoewel je deze kwal voornamelijk in het zuiden van Thailand kunt aantreffen, is de kans dat je hem daadwerkelijk tegenkomt eigenlijk maar heel klein. Hoe anders is dat voor de slang!

In Thailand schijnen zo’n 200 verschillende soorten slangen voor te komen, waarvan er 60 giftig zijn en misschien een twintigtal dodelijk, al verschillen deze cijfers naar gelang wiens web-site je raadpleegt. Hoe dan ook is het oppassen geblazen. Omdat het volgens de sites ‘ontzettend lastig is om de giftige van de niet giftige slangen te onderscheiden, kun je ze maar het beste allemaal uit de weg gaan.’ Een raadzaam advies ;).

De ‘king cobra’ wordt gezien als de ‘koning onder de slangen in Thailand, want zijn gif kan zelfs een olifant neerhalen’. Omdat de cobra’s overal in Thailand voorkomen, vooral in hoge grassen en in donkere holletjes, is de kans op een ‘ontmoeting’ met deze overbekende slang in dit land meer dan gemiddeld aanwezig. Even een paar (wikipedia)weetjes: Een cobra is niet één bepaalde slang of zelfs niet een groep slangen, want er bestaan een heleboel slangen die met ‘cobra’ worden aangeduid. Het woord cobra stamt uit het Spaans of Italiaans en is een verkorte vorm voor ‘cobra capello’, wat ongeveer ‘slang met hoed’ betekent, verwijzend naar de karakteristieke uitzetbare halsribben achter de kop. De gemiddelde lengte van een volwassen cobra is anderhalf tot twee meter, maar de koningscobra is veel groter en kan met gemak 4 meter lang worden, waarmee hij de langste gifslang ter wereld is. Het schijnt dat de langste, tot nu toe gevonden, koningscobra zelfs een lengte van ruim 5.5 meter had.

Veel mensen hebben een haat-liefde verhouding met cobra’s. Wist je dat het Suvarnabuhmi vliegveld oorspronkelijk ‘Nong Ngoo Hao’ (broeder cobra) zou heten? Dit werd veranderd, omdat het vernoemen van een vliegveld naar een slang ongeluk zou brengen en mogelijk ook omdat de naam (te) moeilijk zou zijn voor buitenlanders om uit te spreken. Alsof de huidige naam eenvoudig is.  

Waarom intrigeert de cobra? De cobra speelt een belangrijke rol in de symboliek van het hindoeisme, de cobra is erg populair bij slangenbezweerders en sommige mensen houden een cobra onder hun huis om muizen en ratten te bestrijden. Dat is nog eens een geavanceerde muizenval! In Noord Thailand is er zelfs eens een experiment gedaan waar zo’n vijftig slangen werden losgelaten in de rijstvelden, waarop  de oogst van het volgende jaar veertig procent hoger was. Natuurlijk werd er in dit geval, in plaats van cobra’s, een niet giftige variant gebruikt. Het voorbeeld laat echter wel zien dat slangen absoluut nuttige beesten kunnen zijn.

Dit is ook de filosofie van de ‘Snake Farm’ in Bangkok. Indien je meer wil weten  over de slang in het algemeen en de gifslang in het bijzonder, is het ‘Queen Saovabha Memorial Institute’  waar de ‘snake farm’ een onderdeel van is, ‘the place to be’. In het researchcentrum en buiten in de tuin vind je verblijven van pythons, cobra’s en adders in alle kleuren en maten. Hier wordt niet alleen onderzoek gedaan naar gifslangen, de slangen worden hier ook ‘gemolken’ om antiserums te ontwikkelen. Slangenbeten zijn n.l. bijna een beroepsziekte in Thailand (en andere landen) voor vooral rijstboeren, plantage werkers, herders, jagers, vissers en zelfs slangenbezweerders. Het blijven tenslotte wilde dieren. Toeristen daarentegen worden maar weinig gebeten. In het donker op een slang trappen komt nog het meest voor, evenals het oppikken van een stapel bladeren waarin een slang verstopt zit. Zeg nou zelf, als toerist heb je wel wat beters te doen, toch?

Volgens ‘onbevestigde cijfers’ worden er in Thailand jaarlijks 6-8 duizend slangenbeten gemeld, waarvan er tussen de 20 en 80 dodelijk zijn. Het belang van goed werkende en alom beschikbare antigiffen is daarom zeer belangrijk. het aantal doden ten gevolge van een slangenbeet lijkt veel, maar de kans op een verkeersongeluk is hier zeker 100 tot 200 maal groter. Alles is relatief.

Elke middag om half 3 (in het weekend om 11 uur) wordt er, in  deze twee na oudste ‘slangenboerderij’ ter wereld (opgericht in 1923), een ‘slangenshow’ gegeven. De toeschouwers mogen plaats nemen in een klein auditorium de buitenlucht, terwijl diverse medewerkers verschillende slangen aan het publiek demonstreren. Een goed engels sprekende arts, verbonden aan het rode kruis ziekenhuis, vertelt over de leefomgeving, de gewoontes en de giftigheid van de betreffende slang.

Zo zien we een mooie zwart geel gestreepte en erg giftige mangrove-slang, de giftige groene boomslang, een regenboogslang, wiens huid van kleur veranderd in de zon en natuurlijk is er de cobra. Als de koningscobra wordt geshowd, buigt het publiek als één man naar voren.

Voor zover de fotocamera’s en telefoons nog niet in gebruik waren, zijn ze nu zeker ingesteld op de zwaaiende koppen  vlak voor ons. In al hun wijsheid hebben de ‘handlers’ n.l. twee cobra’s voor het publiek naar buiten gebracht. Ik hoop dat ze vanochtend ‘gemolken’ zijn, want ze zien er behoorlijk imposant uit en kunnen ze niet behoorlijk ver spugen? De dokter speelt hier humoristisch (haha) op in door te vertellen dat elk nadeel zo z’n voordeel heeft, want waar anders is het tegengif het beste binnen handbereik? Verdere waarschuwingen zijn niet nodig, de begeleiders schijnen goed te weten wat ze doen en houden hun slangen nauwlettend en stoïcijns in de gaten.

Als klapstuk wordt tenslotte de albino boa constrictor naar buiten gedragen onder het grapje dat ‘hij niet hongerig is omdat hij gisteren nog een kind heeft gegeten……’ Wie durft?  5555 (= lol, de 5 klinkt als ‘ha’ in het thai).

 

Nog niet zo lang geleden las ik een artikel van iemand die beschreef hoe het is om een expat te zijn. Het betreffende citaat: ‘It does seem to take different people different amounts of time, but everyone goes through the same three stages; complete bewilderment, finding your feet and if you get through the first two, quiet enjoyment.’ ‘Quiet enjoyment’ oftewel het rustig genieten geldt dus als de ultieme aanpassing aan een ander leven. De schrijver bedoelt hier de aanpassing en gewenning in een ander land, maar geldt dit eigenlijk niet voor elke veranderende fase in je leven? Verwarring wanneer je iets nieuws overkomt, het langzaam begrijpen/aanvaarden van de situatie om tenslotte het nieuwe te kunnen omarmen, te appreciëren of te accepteren? Misschien doorloop je elke fase niet altijd zo bewust, maar dat wil toch niet zeggen dat de stappen er niet zijn? Waar het in dit artikel echter vooral over ging, was het aanpassen aan vreemde of in elk geval andere gewoontes van een ‘gastland’ en de realisatie hoe je eigen gebruiken soms heel merkwaardig kunnen overkomen bij mensen met een andere cultuur. Hoe ligt dat eigenlijk tussen Nederland en Thailand? Wat zijn de meest in het oog lopende verschillen?

Allereerst is er de begroeting. In Thailand kennen ze de wai, waarbij de handpalmen tegen elkaar gedrukt worden en richting kin worden bewogen bij een begroeting, afscheid of bevestiging. De wai is ontstaan uit een oude groet, waarbij beide partijen lieten zien dat ze ongewapend waren. Wat een heerlijkheid vergeleken met ons gekus. Het is altijd verwarrend. Worden het drie zoenen of maar twee of slechts eentje? Of toch liever een handdruk of een omhelzing? De gewoonte bij ons is tegenwoordig drie keer zoenen (aan welke kant te beginnen is nog zo’n onduidelijkheid, haha), maar er zijn steeds meer mensen die terug willen naar iets simpelers. Wat is er mis met een handdruk, een gewone omhelzing of misschien zelfs een wai?

Daarbij hoeven wij natuurlijk geen rekening te houden met de subtiliteiten van de Thai, want in Thailand geldt dat hoe hoog de handen gehouden moeten worden afhankelijk is van klasse, sekse en leeftijd. Dat zou in Nederland teveel ‘onrust’ en discussie geven, vrees ik :).

Het aan elkaar zitten in het openbaar (netjes gezegd: de openbare fysieke uitingen van affectie), zoals wij dat in de westerse wereld kennen, is in Thailand niet gebruikelijk. Als je het al tegenkomt is het meer tussen vrienden dan tussen geliefden. Daarnaast is het aanraken van iemands hoofd zeer onbeleefd, zelfs dat van een kind. De aai over de bol moet je hier dus maar vergeten. Wonderlijk genoeg worden de voeten gezien als het meest smerige deel van het lichaam. De Thai zitten daarom ook altijd met hun voeten verscholen aan de zijkant of achter zich. Naar iets wijzen met de voeten of iets aanraken met je voet wordt ook als zeer onbeleefd beschouwd. Er staan zelfs strenge straffen op als je met je voeten wijst naar een hooggeplaatst persoon of een lid van het koninklijk huis!

Daarop doorgeborduurd……… het leveren van kritiek op de koninklijke familie wordt in Thailand sowieso gezien als majesteitsschennis en is iets waarmee je een gevangenisstraf riskeert. Daarom worden voorwerpen als munten, bankbiljetten en postzegels waarop de koning staat afgebeeld altijd met respect behandeld. Hoe anders is dat in Nederland, waar onze koning nog steeds (al wordt het minder) wordt beschreven als ‘Prins Pils’ en waar grappen over de koning niet geschuwd worden. Al moet je ook in ons land niet te ver gaan, want zelfs in Nederland valt het opzettelijk beledigen van de koning of zijn familie onder majesteitsschennis, hetgeen strafbaar is. Het Openbaar Ministerie gaat echter lang niet altijd over tot vervolging, omdat de grens tussen belediging en vrijheid van meningsuiting vaak onduidelijk is. In 2016 is er wel een man uit Kampen veroordeeld tot een celstraf van 30 dagen. Hij werd schuldig bevonden aan ‘opzettelijke belediging van een staatshoofd’. Hij had het dan ook wel erg bont gemaakt door de koning op Facebook uit te maken voor ‘moordenaar, verkrachter en dief’ inclusief een ondubbelzinnige bewerkte foto. Ook in Nederland zijn er grenzen.

Tweemaal per dag (om 8.00 en 18.00 uur) kun je in Thailand het volkslied horen in overheidsgebouwen, op radio en tv, op scholen, in bus- en treinstations en in openbare parken. Het is beleefd om dan te gaan staan en te stoppen met waarmee je bezig bent. Heel grappig is dat mensen soms midden in een beweging blijven staan, al kunnen ze dat geen volkslied lang volhouden. Buitenlanders worden geacht te participeren.

Dan is er nog het eten, altijd een belangrijk gegeven, waar dan ook. Wij eten (meestal) netjes met mes en vork. De Thai gebruiken echter geen mes en het is ongemanierd om van je vork te eten. Deze wordt alleen gebruikt om het eten op je lepel te schuiven. Denk erom dat het gebruik van de linkerhand, om het eten naar je mond te brengen, als onrein wordt beschouwd. Eten is een belangrijke sociale aangelegenheid, niet alleen om bij te praten, maar ook om verschillende gerechten samen te delen. De bestelde gerechten komen op tafel wanneer de bereiding klaar is. Het kan in theorie dus best zijn dat het toetje tegelijk met het voorgerecht arriveert. Het is trouwens ook niet netjes om de laatste hap uit een gezamenlijke schaal te nemen. Kennen wij van dat laatste niet iets vergelijkbaars of in elk geval een variant? Moet er eigenlijk bij ons niet altijd iets overblijven in de schaal opdat de gastvrouw weet dat iedereen genoeg gegeten heeft of is dat alweer achterhaald?

Omgekeerd herkennen de Thai de Farang (buitenlanders) en dan specifiek de Nederlanders vaak onmiddellijk. Helaas niet altijd in positieve zin. Volgens een bericht uit 2013, maar zoveel zal er niet veranderd zijn, zijn het vooral 5 typisch Nederlandse gedragingen die opvallen. Om te beginnen het onderling discussiëren over de rekening. Thai weten elkaar op waarde te schatten, ze weten alles over elkaars leeftijd, afkomst, opleiding, familieband, netwerk en inkomen. Kortom de onderlinge verhoudingen zijn duidelijk. De nummer 1 in het gezelschap betaald en niemand trekt dat in twijfel. Dan het afdingen, maar niet kopen. Het schijnt regelmatig voor te komen dat koper (lees Nederlander) en verkoper een prijs zijn overeengekomen, waarop de potentiële klant wegloopt. Hij ziet van de koop af. Onbegrijpelijk, zeker als zo’n respectloze buitenlander de eerste klant van de dag is, want het bijgeloof wil dat de verkoop aan de eerste klant bepalend is voor de handel de rest van de dag. Ten derde het zeuren tijdens excursies. Thai schikken zich moeiteloos naar de groep. Niemand komt op het idee om onderweg het programma aan te passen. Vooral Nederlanders (volgens mijn bron) schijnen vaak een verandering te willen zoals b.v. een museum verderop i.p.v. de tempel zoals geboekt. Een wanhoop voor gidsen van een gemengd gezelschap. Als vierde is onze kritiek een lastig gegeven. Thai hebben zelden kritiek of, als het echt nodig is, geven ze het met een ‘zoete mond’. Tenslotte is er de kleding. De meeste Thai kleden zich een beetje conservatief, netjes of in uniform en zijn meestal goed verzorgd. Daartegenover, volgens het artikel, ‘de Hollandse ‘we-zijn-op-vakantie-en-doen-wat-we-willen’-toeristen.’ Als Nederlander schijnen we trouwens het liefst op Birkenstocks of Teva sandalen te lopen op vakantie, want je weet nooit of die beschreven 500 meter wel daadwerkelijk 500 meter is. Herkenbaar? Ik moet zeggen dat ik me er toch niet helemaal in herken, al bedenk ik me tegelijkertijd dat ik de hierboven beschreven punten zeker wel ben tegengekomen in contacten met…….. 😀

Als laatste nog een apart weetje over kleding. Er schijnt in Thailand een vreemde wet te bestaan dat je niet zonder ondergoed naar buiten mag gaan. Geen idee of deze wet werkelijk bestaat en/of ze ondertussen mogelijk is aangepast. 🙂 In Nederland is het misschien ook niet altijd wenselijk om zo te lopen, maar ik weet zeker dat het gebeurt en bij ons heeft geen gevolgen ……. alhoewel……., maar dat is weer een ander verhaal :).

De conclusie is duidelijk, er zijn verschillen. Het is zoals Mahatma Gandhi al zei: ‘de cultuur van een land woont in het hart en in de ziel van de mensen’ en we zullen meer moeite moeten doen om elkaar te begrijpen.