Categorie: Azie

Als er één plaats in Bangkok is waar je van een High Tea in stijl kunt genieten, dan is het wel het Mandarin Oriental Hotel. Dit hotel, ook wel ‘La Grande Dame’ genoemd, ligt in het centrum van Bangkok aan de oever van de majestueuze Chao Phraya rivier.

De lofzang op dit hotel vervolgt met vergelijkingen als ‘tijdloos, maar tegelijkertijd absoluut van deze tijd’, ‘klassiek, terwijl ook vooruitstrevend’ en ‘een unieke mengeling van luxe en comfort’. Het hotel staat niet voor niets al ruim 140 jaar aan de top, zullen we maar zeggen. 🙂

Bangkok zelf is ook een stad van ‘shock and delight’ (afkeer en verrukking). Het is een stad vol tegenstellingen. Je ziet oude tempels naast moderne torenflats, moderne kunst tegenover oude muurschilderingen en natuurlijk is er de mix van het zogenaamde ‘streetfood’ en de luxe tegenhanger. Bangkok fascineert en deze fascinatie heeft o.a. talloze schrijvers naar Bangkok gebracht die, hoe kan het ook anders, logeerden in het Mandarin Oriental. Haar ‘Author’s Lounge’ is een hommage aan al deze schrijvers en een ideale plek om in koloniale stijl te genieten van een relaxte middag.

Terwijl ik naarstig en meer en meer ontmoedigd op zoek ben naar een beetje geschiedenis over dit hotel en de ‘Author’s Lounge’ in het bijzonder, vind ik bij toeval een kort artikeltje in ‘the lonely planet’ met de pakkende titel ‘from literati to glitterarti’. Het blijkt dat het nu grootse hotel ooit begonnen is als een gewoon guesthouse. De toenmalige eigenaren verkochten hun hotelletje aan Hans Niels Andersen, de grondlegger van de East Asiatic Company. Andersen had visie. Hij droomde over spraakmakende architectuur, ingetogen luxe en gedistingeerde paleizen. Hij wist het een en ander te combineren en met de hulp van een Italiaanse architect ontstond op de plaats van het guesthouse het meest prestigieuze gebouw niet door koningen gebouwd. Wij kennen dat nu als de ‘Author’s Wing’, waar de ‘Author’s Lounge’ een onderdeel van is.

De rest van de geschiedenis van dit hotel wordt min of meer toegeschreven aan de (nu) beroemde gasten. Er circuleren verschillende verhalen over toevalligheden of zou het inderdaad zo zijn dat je precies dát gelooft waarop je bij toeval stuit? (Empedocles, Grieks filosoof 492-432 v. Chr). Hoe dan ook……het schijnt dat de schrijver William Somerset Maugham in ‘ons’ hotel arriveerde met ernstige malariaklachten. In zijn koortsdromen hoorde hij een verhit gesprek tussen de dokter en de manager van het hotel over het feit dat een dode hotelgast niet goed voor de image van het hotel zou zijn. Deze gebeurtenis is later beschreven in één van zijn boeken (‘Gentleman in the parlour’). Een ander verhaal vertelt over schrijver Joseph Conrad. Hij logeerde hier in 1888 en was toen nog zeeman. Hier kreeg hij commando over zijn eerste schip. De reis van Bangkok naar Port Adelaide gaf hem de inspiratie van zijn vroege verhalen. Zo zijn er vast meer voorbeelden te ontdekken. Naar verluidt beweren zelfs hedendaagse schrijvers dat ‘an Oriental stay’ een schrijversblok kan verhelpen. Toch leuk om zulke mythes in ere te houden. Daar is dan ook rekening mee gehouden. Deze vleugel geeft je een idee van de tijd waarin het hotel zijn (literaire) allure verkreeg inclusief foto’s van vele bekende schrijvers. ‘Hertitage’ schrijvers als Somerset Maugham en Joseph Conrad, maar ook Noël Coward en James Michener zijn nu ‘vereeuwigd’ in aparte privé kamers, mocht je je nog meer willen vereenzelvigen met de tijd van toen. Naast portretten van de schrijvers vind je hier ook prachtige zwart-wit foto’s van het Thailand van toen en de koninklijke familie vanaf de 19e eeuw. Het geheel geeft zeer zeker een tijdsbeeld!

‘Elk  moment is een plaats waar je nog nooit geweest bent’. Met die gedachte lopen we, vol verwachting en voorpret, naar onze eindbestemming voor vandaag. We zijn net op tijd, er wordt ons medegedeeld dat er aan het eind van de middag een besloten bijeenkomst zal plaatsvinden. We hebben gelukkig nog ruim een uur en dat moet toch voldoende zijn voor een spectaculaire thee ervaring? Er blijkt een dresscode gehanteerd te worden waar we onvoldoende rekening mee hebben gehouden. In het land van de glimlach zijn ze echter niet voor één gat te vangen. De oplossing bestaat uit een prachtig batik (tafel)kleedje wat zwierig over de blote knieën wordt gedrapeerd. Als dat niet in stijl is?

Het Boeddisme leert dat elke glimlach die je uitzendt weer tot je terug zal keren. Zou deze overtuiging alleen gebaseerd zijn op de andere regels binnen de Thaise cultuur of…. In Thailand (en andere Aziatische landen) zijn mensen veel meer gericht op de groep. Respect en het vermijden van gezichtsverlies zijn erg belangrijk. Door kwaad te worden verstoor je de harmonie en zal iedereen jouw negatieve emotie zien. Een glimlach laat daarentegen zien dat er geen slechte bedoelingen zijn en dat je de ander met respect tegemoet treedt. Je glimlacht om de situatie te redden. Een leuker en misschien zelfs wel een inspirerender verhaal vind ik dat van de ‘lachende Boeddha’. Volgens de legende trok deze lachende heilige van plaats naar plaats om geluk en plezier naar de mensen te brengen. Dat deed hij door snoepgoed uit te delen wat hij uit zijn knapzak haalde. Daarna zette hij de zak op de grond, richtte hij zijn blik naar de hemel en begon hij uitbundig te lachen. Zijn bulderende lach was erg aanstekelijk en het duurde dan ook niet lang voordat de menigte om hem heen eveneens in lachen uitbarstte. Dat was het teken dat zijn werk erop zat. Volgens hem stond het uitdelen van snoepgoed symbool voor het idee dat hoe meer je geeft, hoe meer je ontvangt. Zijn knapzak stond voor de problemen waar ieder mens in het leven mee te maken krijgt, maar in plaats van te lang bij een probleem te blijven stilstaan, moet je er afstand van nemen, het van je af zetten (zoals hij zijn knapzak neerzette) en erom lachen, want of je nu huilt of lacht, het probleem zal niet veranderen. De kracht van het lachen doet problemen kleiner lijken, zodat ze beter te behappen zijn. Laat wetenschappelijk onderzoek nu bewezen hebben dat je lichaam bepaalde hormonen  en enzymen aanmaakt, als je lacht, die je een gelukkiger gevoel geven en wanneer je je goed voelt kijk je heel anders tegen je problemen aan. Is de glimlach hier de voorbode van de lach?

Naar wens geïnstalleerd werpen we een blik op de kaart. Wat een mogelijkheden. We kiezen theesoorten met exotische namen als ‘pink flamingo’, ‘eternal summer’ en ‘white house’, respectievelijk een rode, een groene en een witte thee, welke op een klein tafeltje naast ons worden gezet. Geheel in stijl met een traditionele Engelse afternoon tea. Grappig genoeg is zo’n ‘afternoon tea’ wat wij een ‘high tea’ noemen en is de echte, oorspronkelijk ‘high tea’ niets meer of minder dan een Engelse maaltijd, vooral bedoeld voor arbeiders, die rond een uur of zes gegeten wordt aan een normale (hoge) tafel. Om het allemaal nog wat gecompliceerder te maken wordt de ‘high tea’ ook wel ‘meat tea’ of simpelweg ‘tea’ genoemd als het een synoniem betreft voor ‘supper’ of ‘dinner’. Een Engelse ‘high tea’ heeft dus niets te maken met het luxueuze middagritueel wat wij ervan maken. Kort gezegd is de ‘afternoon tea’ dus meer een sociaal  gebeuren voor de hoge(re) klasse, terwijl de ‘high tea’ meer een noodzakelijke maaltijd was voor de werkende klasse. Later gingen de hogere klassen ook wel hier en daar de uitdrukking ‘high tea’ gebruiken, maar dan ging het meer om een maaltijd die makkelijk te bereiden was en die ze konden eten als hun bedienden even niet beschikbaar waren. Het werd een soort samenvoeging van een ‘afternoon tea’ en een ‘high tea, met luxe toevoegingen. Hier gaan wij van genieten!

Voor het ontstaan van de ‘high tea’ (afternoon tea ;)) moeten we terug naar Anna, de zevende hertogin van Bedford. In haar tijd werden de kerosine lampen uitgevonden en (avond)maaltijden bij de nieuwe lamp werden populair bij de welgestelde bovenlaag. Deze maaltijden werden pas rond 20.00 uur gegeten en het gat tussen de enige andere maaltijd van de dag (rond het midden van de ochtend) bleek opeens wel erg groot. Met andere woorden Anna kreeg rond een uur of vier gewoon enorme trek in wat te knabbelen. Haar bediende (of in elk geval eentje ervan) kreeg de opdracht om in het grootste geheim elke namiddag een groot blad met thee, sandwiches en andere lekkernijen te brengen. Geruchten verspreiden zich als een lopend vuurtje, dus andere aristocratische dames volgden al snel haar voorbeeld. Het middagritueel breidde zich uit tot een exclusieve bijeenkomst voor dames van goed komaf. Hier kon de nieuwste kleding getoond worden evenals de laatste roddels verteld.

Voor ons zijn kleding en roddels niet interessant, tenminste niet op dit moment. Wij verlustigen ons aan de etagère met Europese lekkernijen en de prachtige kommen met de Thaise variant. We weten dat je het lekkers van de etagère van beneden naar boven eet, maar zit er ook een volgorde in de identieke oosterse bakjes? Het maakt niets uit, we snoepen, praten, nippen, lachen en vertoeven in een haast sprookjesachtige wereld bedacht door de ‘koningin van de thee’. Dit is inderdaad een ‘high tea’ in stijl!

 

 

 

 

Koh Samui heeft sinds kort een eigen olifanten sanctuary naar voorbeeld van het ‘Elephant Nature Park’ in Chiang Mai. Zo’n opvangcentrum is zeker belangrijk, want, zo leren we, het leven van een olifant in de Thaise toeristenindustrie is meestal behoorlijk vreselijk. De vraag wordt (terecht) gesteld waarom we op safari gaan in Afrika om wilde olifanten te spotten, terwijl we het tegelijkertijd normaal vinden om in Azië (en in dit geval Thailand in het bijzonder) trektochten te maken op een olifant of toekijken wanneer olifanten (gedwongen) kunstjes doen. We horen dat het rijden op een olifant met zadel per definitie slecht is. Het zadel zit n.l. precies op het bolle gedeelte van de rug, wat meteen ook het meest kwetsbare gedeelte is waar de rugwervels lange smalle uitsteeksels hebben. De documentaire vertelt verder dat het tam maken van olifanten vaak gepaard gaat met de nodige gruwelijkheden. Hiervoor wordt in Thailand gebruik gemaakt van de zogenaamde ‘Phajaan Ceremonie’, een oude traditie waarbij de ziel van de olifant  gescheiden wordt van zijn lichaam zodat de ‘mahout’ (verzorger) de olifant onder controle kan krijgen. Dit breken van de ziel wordt ook wel ‘the crunch’ genoemd en gaat gepaard met veel geweld en mishandeling zonder respect voor het dier. Het komt erop neer dat een jonge olifant gescheiden wordt van zijn moeder en gedurende een aantal dagen (tot zelfs weken aan toe) pijnprikkels krijgt toegediend om hem onderdanig te maken. Een techniek die niet elke jonge olifant overleeft. Is de olifant eenmaal voldoende onderdanig (gebroken), dan wordt hij getraind, want de olifantenbusiness is lucratief. Voor een jonge olifant die kan dansen wordt al snel 20,000 euro neergeteld. Voor dat geld kunnen weer veel jonge olifanten uit het wild worden gevangen, waarna de cyclus weer opnieuw begint.

Opvangcentra proberen deze cycli te doorbreken. Olifanten die ‘the crunch’ hebben meegemaakt zijn gewoonweg niet meer in staat zelf om in het wild te kunnen overleven. Eenmaal in het centrum opgenomen krijgen ze onmiddellijk een nieuwe ‘mahout’, die dag en nacht met de olifant optrekt. Soms wel maandenlang. Er moet immers een nieuwe vertrouwensband gekweekt worden, een nieuwe harmonie tussen mens en dier.

Eigenlijk is dit ‘breken van een olifant’ haast een contradictio in terminis wanneer je je bedenkt dat de olifant in Thailand een heilig dier is. De Thai zouden zich daarom ‘zorgzaam, nederig en voorzichtig’ opstellen tegenover de olifant. Uitzonderingen bevestigen de regel? De verering van de olifant is komen overwaaien uit India. De desbetreffende god kennen wij als Ganesha en hij is bekend als hulp bij alle obstakels die wij  in ons leven tegenkomen. Daarnaast is hij eveneens een beschermheilige voor de reiziger. Er is trouwens een mooi verhaal waarin Ganesha vergeleken wordt met een manager. Kent een manager vele obstakels? 🙂 Ganesha heeft een lange neus (slurf) en een gebroken slagtand omdat hij `zijn neus moet steken’ in alle facetten van zijn bedrijf, zij het wel voorzichtig en met beleid. De gebroken slagtand is symbolisch voor opoffering en wijsheid. Een manager moet vooral aan zijn team denken en het belang van de meerderheid voor zijn eigen belang stellen, hetgeen een zekere mate van opoffering vraagt. Daarnaast heeft hij grote oren want hij moet goed kunnen luisteren. Luisteren en vervolgens goed communiceren zijn immers kernpunten in een goed lopend bedrijf. Een olifant heeft ook kleine ogen en dat is representatief voor focus en een gerichte blik. In het kort komt het  erop neer dat een manager zijn volle aandacht moet geven aan zijn werkzaamheden en moet letten op de details. Zijn grote hoofd tenslotte staat symbool voor zijn wijsheid en ruimdenkendheid. Maar goed, dit terzijde.

Nu we van de hoed en de rand weten qua voorgeschiedenis zijn we klaar voor een echte  ontmoeting met de vijf bewoners van dit reservaat. Normaal gesproken leven olifanten in matriarchale groepen, dwz de vrouwtjes (koeien) leven samen met hun kinderen (kalveren). Hier zijn de vijf olifanten gescheiden in twee groepjes. De ene groep bestaat uit twee bejaarde dames, de andere uit een oma en twee jonkies. De jonkies bleken te energiek voor de twee bejaarde tantes, hetgeen onrust veroorzaakte…..vandaar. We hebben hier (natuurlijk :)) te maken met de Aziatische olifant. Deze soort heeft kleinere oren, een bolle rug, een gladdere huid en maar één vlinderachtig uiteinde aan het einde van de slurf. Dit in tegenstelling tot z’n grotere ‘broer’; de Afrikaanse soort. Verder heeft de Aziatische tak bulten op z’n kop en een aantal pigmentvlekken. Duidelijk herkenbaar dus.

We mogen de olifanten voeren. Olifanten zijn grote dieren en moeten dus veel, heel veel eten. Ze spenderen het grootste deel van hun dag, zo’n 80%, aan het eten van voedsel. Als echte herbivoren (planteters) komt dat, voor een volwassen exemplaar, neer op ongeveer 150-170 kg voedsel per dag! Om alles weg te spoelen drinken ze daarbij zo’n 190 liter water (een badkuip vol) per dag. Er zijn dus vele handen nodig om de olifanten te kunnen voeren.

Een kar met stukken banaan staat voor ons klaar. De opdracht is om vlakbij de olifant te gaan staan en een stuk banaan in zijn slurf te leggen. Een kind kan de  was doen. Let op, je mag een gevallen stuk banaan niet oprapen en de olifant moet je goed kunnen zien, want z’n slurf is oersterk en maait je zo omver. Heel bijzonder om zo dichtbij zo’n enorm beest te staan.

 

Over een olifantenpaadje lopen we naar de tweede groep voor eenzelfde ritueel en later naar het zwembad waar de olifanten een verfrissend bad kunnen nemen. Olifantenpaadjes zijn vernoemd naar de typische eigenschap van olifanten om altijd de kortste weg te kiezen en zich niet druk te maken over het afwijken van een bestaand geplaveid pad. Olifanten hebben ook de neiging altijd hetzelfde pad te volgen, waardoor er een nieuw (olifanten)pad in de begroeiing ontstaat. Omdat mensen identiek gedrag vertonen door graag van de geplaveide paden af te wijken, ontstaan dergelijke paadjes dus ook overal waar mensen zich begeven. Typische gedragspatronen van olifanten, zoals deze, wijzen op een hoge intelligentie, evenals bijvoorbeeld het zorgen voor andermans jongen, rouw en geheugen. Er wordt terecht wel eens gezegd dat iemand een olifantengeheugen heeft. ‘An elephant never forgets’. Misschien kan de slechte herinnering op deze manier wel meer naar de achtergrond geschoven worden?

De ‘koh’s’, de eilanden voor de kust van Thailand, vallen onder de meest populaire bestemmingen voor reizigers naar deze kant van de wereld. Sommige van deze eilanden zijn beroemd vanwege hun mooie stranden, anderen ‘berucht’ vanwege hun spectaculaire party’s, zoals b.v. de maandelijkse ‘Full Moon Party’. De beste reistijd voor de eilanden in de Golf van Thailand is van februari t/m augustus omdat het weinig regent tijdens het regenseizoen (juni t/m oktober). Het regenseizoen begint hier namelijk pas in november. Dat klinkt goed! Voeg daarbij het motto “life ia a beach’ van Koh Samui, één van de meest favoriete vakantiebestemmingen in Thailand, met de daarbij behorende lofzang dat ‘haar prachtige stranden je het ultieme vakantiegevoel geven’ en onze nieuwe mini vakantiebestemming is gevonden. Zeg nu zelf…….. een azuurblauwe zee, lange witte stranden, talloze mogelijkheden voor recreatie en daarnaast ook nog ontspanning en kans op spirituele ontdekkingen…… dat wil je niet missen, toch? Als het weer maar mee zit 🙂

Koh Samui heeft als bijnaam ‘coconut island’ aangezien er naar schatting drie miljoen kokospalmen groeien. Kokosolie is dan ook een van de belangrijkste inkomstenbronnen van het eiland.

Tot de komst van de eerste toeristen, in de jaren zeventig van de vorige eeuw, leefde de bevolking met name van visvangst en de exploitatie van de kokosplantages. Op oude kaarten uit de 17e eeuw staat Koh Samui vermeldt als ‘Culo Cornam’, hetgeen afgeleid is van een Chinees woord wat zoiets als ‘veilige haven’ betekent. De Chinese zeevaarders gebruikten het eiland als een rustpunt op hun handelsroute tussen China en India, een ideale plek voor het aanvullen van benodigdheden en reparatiewerkzaamheden. De eerste Chinese immigranten volgden niet veel later. Heel lang had dit eiland, 25 kilometer lang en 21 kilometer breed, geen infrastructuur van betekenis, maar in 1967 werd besloten een ringweg op het eiland aan te leggen om het meer te ontsluiten. De kustlijn is ondertussen aardig volgebouwd, maar het binnenland is daarentegen vrij ongerept gebleven. De jungle, met al haar kokosplantages, tropisch regenwoud en watervallen, is letterlijk onder handbereik. De sfeer van het eiland blijft bovendien behouden doordat er niets hoger gebouwd mag worden dan de top van de palmbomen. We hebben er zin in!

Zo zetten we op een druilerige dag voet aan de grond op het vliegveld van Koh Samui, zo’n 550 km ten zuiden van Bangkok in de provincie Surat Thani. Ons hotel ligt vlakbij Bophut wat vooral bekend is als één van de oudste plaatsen van het eiland, het pittoreske Fisherman’s Village.

Vroeger was dit een bloeiende gemeenschap van vissers. Nu zijn de vissers weggetrokken en is de belangrijkste pier ineengestort. Het café ertegenover bestaat (gelukkig) nog wel evenals de vele oude houten (Chinese) winkelpanden. Het geheel doet haast mediterraans aan en dat komt waarschijnlijk doordat hier vele jaren een Franse buitenpost op het eiland was gevestigd. Ondanks het feit dat het eigenlijk maar één lange straat is, is het wel een heel gezellige straat met veel winkeltjes, veel restaurantjes, hippe barretjes en uiteraard de ‘onmisbare’ salons. Voor elk wat wils 🙂 en allemaal pal aan het strand. Als dat geen vakantie is?

We treffen het niet met het weer. Een sterk regenfront trekt vanuit China naar beneden en heeft zich de afgelopen dagen gesetteld boven Thailand. Helaas voor ons ons dus geen strand, zonnen, snorkelen of andere wateractiviteiten. Ook het ‘Ang Thong National Marine Park’ moeten we voorbij laten gaan, want als het regent, berg je dan maar. Dan komt het bakken uit de lucht, compleet met onweer en windstoten. We moeten dus op zoek naar bezienswaardigheden en dat is volgens de verschillende sites niet eens zo eenvoudig. Natuurlijk is er een top tien, echter zeven van de tien hoogtepunten hebben te maken met strand en water. De andere drie nemen we mee op onze rondreis over het eiland samen met een ‘eigen’ toegevoegd extraatje. We gaan ervoor.

Nummer vier op de lijst van tien ‘things to do’ is de ‘Big Buddha’, het bekendste herkenningspunt van het eiland en het middelpunt van de Wat Phra Yai. Dit 12 meter hoge zittende beeld domineert de kustlijn van Koh Samui en is al op kilometers afstand zichtbaar. Het beeld is bedekt met bladgoud en staat er om de bevolking van Koh Samui te beschermen.

Nummer 5, de Wat Plai Laem, ligt op dezelfde landtong. Deze kleurrijke tempel op het eiland is vooral bekend vanwege het grote beeld van Guanyin met haar achttien armen. Guanyin is de Chinese interpretatie van de bodhisattva Avalokiteśvara (de godin van troost en genade). Even ter verduidelijking: bodhisattva verwijst naar een wezen (sattva) dat naar verlichting (bodhi) streeft. Er staan hier sowieso vele enorme beelden van goden met verschillende religieuze achtergronden.

Ondanks de ‘luide’ kleuren wordt deze plek gezien als de plaats voor rust en vrede. Naar verluid zingen de monniken hier in de vroege avond hun kalmerende gezangen terwijl de tempel dan verlicht is met vele kleine lampjes en kaarsen. Vast een magnifiek gezicht.

Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar het is ontegenzeggelijk een feit dat beide hoogtepunten schreeuwerig en haast kitscherig zijn in hun enormiteit. We zijn toe aan iets meer ‘down to earth’ en willen wel eens zien wat de bijzonderheid is aan ‘Hin Ta & Hin Yai’, ook wel de ‘Grandpa and Grandma Rocks’ genoemd. Zoals al eerder gememoreerd is Koh Samui voornamelijk een bestemming voor een strandvakantie. Volgens mijn bronnen is er niet veel te zien, behalve dan hier en daar een tempel (done that :)) en natuurlijk Hin Ta Hin Yai. Interessant? Het geheel blijkt een bijzondere rotsformatie te zijn die door de eeuwen heen door wind en water is uitgeslepen. Daardoor zijn een nauwe inham en een rechtopstaande rots ontstaan. De belangstelling is groot, veel jonge vrouwen willen vooral met de opstaande rots op de foto, als vruchtbaarheidssymbool? De Thai geloven n.l. dat deze twee formaties de mannelijke en vrouwelijke geslachtsorganen symboliseren en om het een beetje netjes of misschien zelfs respectvol te houden beweren ze dat het hier grootvader (Ta) en grootmoeder (Yai) betreft. We treffen het net met de zon en daarmee is het kokosnoot-ijsje bijna het hoogtepunt van dit deel van onze rondreis (haha).

De ‘Secret Buddha Garden’ is gelukkig wel een verrassing voor ons. Het kleine park ligt haast sprookjesachtig in een rotsachtig groen natuurgebied.

De tuin is bedacht en uitgevoerd door een lokale durian kweker op 77 jarige leeftijd (1976). De meningen verschillen enorm over deze ‘magic garden’, want waar de een het geheel typeert als een tuin van beton, vindt de ander het een ‘magische’ aanrader. Misschien moet je ervoor open staan? Het helpt in ieder geval wanneer er weinig andere bezoekers zijn. Wij hebben wat dat betreft geluk! Het geheel doet ons een beetje denken aan het woongebied van de elfen van Tolkien :0 en is daarmee een absoluut hoogtepunt op onze dag van verkenning op een eiland waar niet veel te ontdekken en te beleven valt naast strand en water. 🙂

 

Gong Xi Fa Cai! Gelukkig (Chinees) Nieuwjaar. Met deze wens ruilen we op 16 februari dit jaar de Yin-energie van de haan in voor de Yang van de hond. Wat houdt dit eigenlijk allemaal in en wat is de achtergrond van de Chinese dierenriem? 

Zoals je waarschijnlijk wel weet begint het Chinese jaar, afhankelijk van de stand van de maan, ergens in januari of februari. Zowel in de westerse als in de Chinese astrologie wordt gebruik gemaakt van twaalf dierenriemtekens, maar daar houdt elke vergelijking op. Bij ‘ons’ is elke maand een ander teken aan de beurt, bij de Chinezen is er een teken per jaar. Daarnaast houden ze in de Chinese astrologie ook rekening met Yin en Yang. In de even jaren domineert het Yang-element, dat staat voor mannelijkheid en helderheid, terwijl tijdens de oneven jaren de Yin-waarden, die samengaan met het vrouwelijke, het aardse, de duisternis enz. overheersen. Tot slot maakt de Chinese astrologie ook nog gebruik van de vijf elementen: hout, vuur, aarde, metaal en water. Al met al ietwat gecompliceerder dan  in de westerse wereld, want alles heeft uiteraard een eigen betekenis en heeft invloed op het geheel, het samenspel.

Aan de indeling van de Chinese dierenriem is trouwens een legende verbonden. Zo wordt verteld dat de Jade-keizer (de oppergod in het taoïsme) zijn verjaardag (Chinees Nieuwjaar) wilde vieren met het bepalen van de twaalf tekens voor de dierenriem. Hij vroeg alle dieren op aarde mee te doen aan een wedstrijd. Degene die als eerste de rivier zou oversteken om de poorten van de hemel te bereiken, zou beloond worden door het eerste teken te worden, de tweede het tweede teken enz. In die tijd waren de kat en de rat nog goede vrienden. Toen zij het nieuws hoorden, vond de kat dat ze de volgende ochtend vroeg op stap moesten gaan om niet te laat te komen, waarop de rat beloofde zijn vriend op tijd wakker te maken. In zijn enthousiasme vergat de rat echter zijn belofte en vertrok hij alleen. Onderweg kwam hij vele andere dieren tegen, allemaal sneller dan hij. De rat wist de os te overtuigen om op zijn rug mee te rijden in ruil voor gezang tijdens de reis. Het plan lukte, de os arriveerde inderdaad als eerste, maar de rat wist op het laatste moment alsnog voor te dringen en werd daarmee dus de eerste op de Chinese dierenriem. De os werd de tweede. Het derde teken werd de tijger, die meer moeite had gehad om tegen de stroom in te zwemmen. Vervolgens arriveerde het konijn (of de haas). Voor hem was het onmogelijk geweest om tegen de stroom van de rivier in te zwemmen. Hij moest zich behelpen met het springen van steen naar steen of andere, drijvende, voorwerpen in het water. Als vijfde vloog de draak binnen. Op de vraag van de keizer waarom hij zo laat aankwam terwijl hij kon vliegen, antwoordde de vriendelijke draak dat hij eerst regen had gemaakt om alle dieren onderweg van drinkwater te voorzien. Als volgende kwam het paard. Bijna bij het eindpunt wist de slang zich van het voorbeen van het paard los te maken en net voor hem de finishlijn te bereiken. De geit, de haan en de aap hadden samen een vlot gebouwd om de rivier over te steken en werden daarmee respectievelijk de nummers acht, negen en tien. Als elfde was daar de hond. Hij had zich eerst uitgebreid  gewassen in het schone water van de rivier, vandaar zijn late aankomst. Tenslotte, na een lange slaappauze en een uitgebreid maal, stapte het varken (of de beer) over de finishlijn, waarmee de dierenriem compleet was. De kat komt in het verhaal veel te laat. Of hij zich nu verslapen heeft of toch door de rat van de rug van de os in de rivier is geduwd, alle plaatsen in de zodiak zijn al vergeven. Vanaf die dag zijn  de kat en de rat daarom gezworen vijanden. Zo is het gekomen…… Een variant op dit verhaal is dat Boeddha, voor hij van de aarde vertrok, alle dieren tot zich riep. Er kwamen echter maar twaalf dieren opdagen, die hij beloonde voor hun komst door elk jaar naar één van hen te noemen.

Volgens de bijbehorende astrologie zeggen je geboortejaar en daarmee je geboorte dier veel over je persoonlijkheid, je karakter eigenschappen. Je ‘eigen’ jaren (elke twaalf jaar) zijn jaren voor  belangrijke of bijzondere beslissingen, zoals trouwen, een eigen bedrijf stichten of het kopen van een huis. Hoewel elk dier eens in de twaalf jaar op de voorgrond staat, is de totale zodiak cyclus zestig jaar door het effect van de vijf elementen. Elke cyclus begint traditioneel met het groene jaar (=hout) van de rat. De huidige cyclus is gestart in 1984 en dit jaar is, voor het eerst sinds 1958, het jaar van de aarde hond. Om het allemaal nog ingewikkelder te maken zijn aan alle elementen kleuren verbonden en zijn ze elk gerelateerd aan een windrichting en een planeet. Hoe is dat alles te vertalen in de praktijk?

Neem mijzelf als voorbeeld. Geboren tweede helft 1960 betekent geboren in het jaar van de rat. Volgens de Chinese dierenriem zijn aan de rat de volgende eigenschappen toegekend: charmant, slim, economisch, efficiënt, diplomatiek, flexibel, maar ook stiekem, opportunistisch, verkwistend en op eigen gewin uit. 1960 is een even jaar, een Yang jaar. Volgens de Chinese filosofie is niets in het universum volledig yin of volledig yang. Wanneer je door het midden van de cirkel van het yin-yangsymbool een verticale lijn tekent, dan zie je dat in de ene waarde ook de andere aanwezig is; de halve cirkels die ontstaan tonen in yin yang en in yang yin. De twee stippen geven aan dat het ene het begin is van het andere, dat yang het begin is van yin en yin het begin van yang. Logisch toch? Bovendien betekent yin ook de donkere zijde van de heuvel, en yang de lichte zijde. Betekent dat dan dat we nu een ‘licht’ jaar ingaan?

Dan ‘mijn’ element……het element van mijn geboortejaar is metaal, maar ik ben een waterdier. Help! De Chinezen geloven dat alles bestaat uit een combinatie van de vijf  elementen, maar dat er één element is wat overheerst. Elk jaar heeft een dominant element en ook elk dier heeft een natuurlijk overheersend element. Het element van je geboortejaar overheerst en beïnvloedt echter het element van je jaardier. Sommige elementen gaan goed samen, andere werken elkaar juist tegen. Er zijn wel aardejaren maar geen aardetekens! Een rat kan dus b.v. wel in een aardejaar geboren zijn, maar zal altijd een waterdier blijven. 🙂 Metaal staat voor resoluut & onafhankelijk en water voor gevoel & idealen. Metaal en water stimuleren elkaar, ‘want emmers van metaal vervoeren het water’. Top.

Riepko dan? Volgens de dierenriem is het ook belangrijk om te constateren of je wel ‘compatible’ bent met je partner. Riepko is geboren in een ‘yin (yes!)-aarde-varken’ jaar en het varken blijkt ook een waterdier te zijn. Helaas voor hem werken zijn elementen elkaar tegen of in elk geval domineert aarde over water, want aarde maakt water tot modder. Aarde betekent gedisciplineerd & behoudend en hoewel aarde water domineert, stimuleert het metaal. Kan dat ook overdrachtelijk? Ik voel me zeker gestimuleerd :). Eigenschappen van het varken: tolerant, begrijpend, sensueel, geestdriftig, aardig, sympathiek en waarheidsgetrouw, maar ook driftig, kleinzielig, lui. Herkenbaar?

Vlak voor het Chinese Nieuwjaar is het gebruikelijk dat je je schulden betaalt, je nieuwe kleren koopt en dat je je huis schoonmaakt. Je maakt je klaar om weer met een schone lei te beginnen. Het heeft wel iets van onze goede voornemens…. met dat verschil dat ze nu vooraf gedaan worden en dus klaar (of af) zijn voor de nieuwe start. Het Chinese Nieuwjaar wordt wel gezien als de tijd van de grootste menselijke migratie. Chinezen over de hele wereld  (rond drie miljard mensen !! waren op reis in China in 2017) keren terug naar huis om op nieuwjaarsavond met het avondeten bij hun familie te zijn.

Bij een groot familiemaal worden de goden geëerd en geven mensen elkaar, in rood papier ingepakte, cadeaus. Tevens wordt er in rood verpakt vuurwerk afgestoken. Al deze gebruiken vinden hun oorsprong in de legende van Nian, een mens-etend prooidier uit het oude China, wat ongemerkt je huis kon binnendringen. De Chinezen leerden al snel dat Nian gevoelig was voor de kleur rood en voor lawaai. Zij werd dus verdreven met explosies, vuurwerk en heel veel rood in en rondom het huis.

Happy Chinese New Year!!

 

 

Love it or hate it…… Valentijnsdag wordt gevierd in heel veel landen over de hele wereld, maar deze dag kent in de verschillende landen andere vormen van viering of beleving. Zo wordt Valentijnsdag b.v. gezien als een ongeluksdag in Duitsland omdat het de geboortedag is van Judas, de verrader van Christus. In vele Afrikaanse landen heeft 14 februari ook een negatieve bijklank. Vanwege de groeiende aids-problematiek wordt de dag van de liefde daar inmiddels gezien als ‘de dag van de onveilige seks’. Niet echt iets om te vieren.

Valentijnsdag is zelfs verboden in landen als Maleisië, Indonesië, Pakistan, Saudi-Arabië, Iran en Rusland. Hier kan het vieren van de dag zware straffen tot gevolg hebben, omdat deze dag, en alles wat erbij hoort, wordt gezien als een (verwerpelijke) uiting van westerse decadentie. Misschien zit er een kern van waarheid in, maar waar het in essentie echter allemaal om draait is dat we met Valentijn vertellen wat we voor elkaar voelen, we elkaar de liefde verklaren, we anonieme liefdesberichten versturen en dat er nieuwe liefdes ontstaan. Met andere woorden het is dag waarin de liefde op de voorgrond staat! Daar kan toch niets mis mee zijn? Toegegeven de liefde hoeft niet verbonden te zijn aan één specifieke dag, maar het heeft tegelijkertijd ook iets speciaals om even bewust stil te staan bij alles wat je lief hebt en daar is zo’n specifieke dag, zonder commercie, een uitgelezen gelegenheid voor.

Er zijn vele verhalen omtrent het ontstaan van Valentijnsdag. In de 18e eeuw werd gedacht dat de dag werd ingesteld ter vervanging van Lupercalia, een oud vruchtbaarheidsfeest. Lupercalia was een belangrijk feest voor de Romeinen en werd op 15 februari gevierd ter ere van Juno, beschermgodin van de vrouw en het huwelijk, en Pan, god van de natuur. Het was een feest waar ongehuwden gekoppeld werden. In een kom werden de namen van alle ongehuwde vrouwen gegooid, waarop de ongehuwde mannen hier een naam uit konden halen. Tijdens het feest waren deze mensen dan aan elkaar gekoppeld. De kerk verbood dit heidense gebruik (zoals zo vele andere) en verving het door iets anders, Valentijnsdag. In Brazilië vindt vandaag de dag nog steeds een variant van dit feest plaats. Weliswaar niet op veertien februari, deze datum valt tijdens het Braziliaanse carnaval, maar op twaalf juni, de sterfdag van de heilige Antonius van Padua en de beschermheilige van alle verliefde stellen. Op de avond van elf juni doen vrijgezelle vrouwen een paar opgevouwen briefjes met namen van mannen in een pot. Op 12 juni trek je een briefje en de man die erop staat, wordt je toekomstige echtgenoot. Zou het werken? Geloof wordt wel eens gekscherend de kracht van de suggestie genoemd. Wanneer je iets sterk genoeg  gelooft komt het vast en zeker uit, toch?

Een ander verhaal vertelt over een Franse graaf die in de 15e eeuw gevangen was genomen door de Engelsen. Hij schreef zijn vrouw gedichten en liefdesbrieven die hij ‘valentines’ noemde. Volgens de ‘weetjes’ site worden er ieder jaar zo’n 192 miljoen (misschien ondertussen wel meer :)) valentijnskaarten verstuurd, waarvan er in Nederland rond de dertig miljoen…..inclusief emails, sms en whats-app, want je moet wel met de tijd meegaan, nietwaar? 

Er is ook een verhaal over vogels en voortplanting. Omstreeks 14 februari beginnen de vogels met paren. Geoffrey Chancer (belangrijk schrijver uit de Engelse literatuur) schreef:  ‘want het was op Sint Valentijnsdag, dat elke vogel een partner kiest.’ Een paralel naar de mens is gemakkelijk te leggen. Trouwens volgens een oud bijgeloof kan het soort vogel dat je te zien krijgt op Valentijnsdag de persoonlijkheid van je toekomstige echtgenoot voorspellen. Spannend! Nu maar hopen dat je een distelvink spot (goed voor een miljonair) of een roodborstje (voor een man die de misdaad bestrijdt) en geen kruisbek (twistzieke man), een spreeuw (arme man) of, helemaal vreselijk, een uil, hetgeen betekent dat je een oude vrijster zult worden. Het zien van duiven op Valentijnsdag zegt daarentegen niets over het soort man waarmee je zult trouwen, maar het is wel een voorbode voor een lang en gelukkig huwelijk. Geef mij maar een duif ;-D.

Het meest bekende verhaal is natuurlijk dat Valentijnsdag waarschijnlijk is vernoemd naar de bisschop Valentinus. In de derde eeuw na Christus was Valentinus een rebelse priester die in het geheim soldaten met hun geliefde liet trouwen, wat keizer Claudius II ten stelligste verbood in de veronderstelling dat getrouwde mannen slechte(re) soldaten waren. Uiteindelijk werd hij betrapt en om die reden ook geëxecuteerd. Op 14 februari, jawel! Een mooi aanvullend verhaal (zonder enige historische basis) is dat Valentinus op de vooravond van zijn executie zelf zijn eerste ‘valentijnskaart’ zou hebben geschreven aan de blinde dochter van Asterius (stadhouder van Rome), getekend ‘Van jouw Valentijn’. Toen de dochter de brief ontving, kon ze weer zien en het briefje lezen. Later werd Valentinus heilig verklaard door de kerk en werd 14 februari uitgeroepen als feestdag: dag van de liefde.

Het is een haast sprookjesachtige liefde die in Irak gevierd wordt. De Koerden versieren de 14e appels met kruidnagels om te zorgen dat ze niet vergaan. De appel zorgt zo voor een lange en vruchtbare liefde. In Nederland kiezen we liever bloemen dan appels en ook in Thailand staan bloemen, en dan vooral rozen, hoog aangeschreven. De kleur van de rozen ligt echter erg gevoelig. Rode rozen zijn het ultieme symbool van de liefde maar wat doe je wanneer die zijn uitverkocht? Koop geen gele rozen en geef al helemaal géén witte rozen aan een geliefde die jonger is dan jij. De kleur wit geef je aan iemand die ouder is dan jijzelf. Op gele rozen heerst ook een taboe: die kleur is alleen voorbehouden aan het koninklijk huis.

Volgens één van de Engelse kranten hier is de lotusbloem een veel geschiktere bloem voor de liefde, want lotusbloemen hebben in elke cultuur een symbolische betekenis. De oude Egyptenaren geloofden b.v. dat de lotus een wedergeboorte symboliseert. Dus als je  relatie weer een frisse start kan gebruiken, symboliseer het met een lotusbloem. In het Boeddhisme is een lotus puur en trouw oftewel de bloem staat symbool voor zuiverheid en verlichting. Hoewel de bloem groeit in moerassige wateren blijft er nooit water en modder aan de bloem plakken: de bloem zuivert zichzelf doordat de bladeren viezigheid afstoten. Een lotus is daarmee dus een perfect symbool voor de relatie die figuurlijk de modder weet af te stoten en de zuiverheid weet te behouden. In het Hindoeïsme staat de bloem voor welvaart, vrede, eeuwigheid, schoonheid en vruchtbaarheid en de Chinezen geloven ze dat de lotusbloem de vrouwelijkheid in alle dingen representeert, samen met vrede, volmaaktheid en lieflijkheid van de geest. Speciaal de rode lotusbloem wordt geassocieerd met liefde en hartstocht, maar ook met groei, trouw en vriendschap. Kortom: verruil je boeket met rozen voor een mooie lotusbloem. Een gat in de markt in ons land misschien?

Naast bloemen is er eten. Wanneer Thai elkaar de liefde willen tonen gaan ze lekker uit eten. Eten is in Thailand sowieso een sociale aangelegenheid maar op dit soort dagen maken ze er iets speciaals van, dan nemen ze meer de tijd en ontspannen ze zich langer onder het genot van een maaltijd. Liefde is immers ook ‘quality time’ voor elkaar?

Een andere Engelstalige krant laat weten dat Thailand ook dit jaar haar naam heeft waargemaakt als land waar tijdens ‘de moderne traditie van Valentijnsdag duizenden paren hun huwelijk hebben laten registreren ten overstaan van vreugdevolle getuigen’. De krant schrijft verder dat zich in Bangkok al vroeg in de ochtend honderden stellen hadden verzameld voor districtskantoren met namen als ‘liefdesdistrict’ of ‘district van de eerlijkheid’ om met elkaar te kunnen trouwen. In Pattaya trouwden 99 stellen op een olifant, waarop deze grote bruiloftsstoet in optocht paradeerde langs het Thaise Versailles aldaar. In Sisaket (Isaan) werden 49 koppels getrouwd in een groot evenement getiteld ‘dromerige bruiloft in het eerste zonlicht van drie landen’ (Cambodja, Laos, Thailand). Om zich bij de vreugde van Valentijn aan te sluiten, deelde de politie in Khon Kaen en Sakhon Nakhon (beiden Isaan) rozen en hartvormige snoepjes uit in plaats van bekeuringen, maar dat alleen op de dag van de liefde. Wie zegt dat romantiek niet meer bestaat? 😉

De commercie mikt hier tegenwoordig (misschien wel overal?) vooral op de jeugd. Het blijkt dat jongeren tot 25 jaar de meeste cadeautjes kopen voor hun geliefde. Vanaf 55 jaar krijgt het enthousiasme voor Valentijnsdag een ferme deuk. Slechts 1 op de 10 koppels  geeft toe nog iets voor elkaar te kopen. Een bizar gegeven is dat een Valentijn cadeau meestal door vrouwen wordt gekocht, ook dikwijls voor henzelf. Een beetje aandacht voor jezelf kan zeker geen kwaad, maar een ultiem romantisch gebaar zoals dat van Shah Jahan voor zijn vrouw Mumtaz Mahal zet je toch aan het denken.

Mocht je door dit alles nog steeds niet overtuigd zijn van het  ‘nut’ of het effect van Valentijnsdag, bedenk dan dat zoenen een probaat middel is tegen stress. Het kalmeert je gedachten en brengt je tot rust. Dus het advies na een drukke werkdag is zoenen! Je verbrandt daarbij ook nog eens ongeveer zeven calorieën per minuut ;). Ga je voor een echte ‘work-out’: de langste kus-marathon staat op naam van een stel uit Florida, hun record schijnt een vijf en halve dag innige omhelzing te zijn……

Zou het echt zo zijn dat er zonder romantiek van liefde geen sprake is (John Greshoff, Nederlands schrijver 1888-1971) of moeten we gewoon maar aannemen dat ‘love is a song that never ends’? De waarheid ligt vast ergens in het midden en zal voor iedereen anders zijn. Persoonlijk houd ik wel van een vleugje romantiek….… once upon a dream……. en houd ik me vast aan de spreuk ‘enjoy the little things in life for one day you’ll look back and realize they were the big things.’ Spaarzame romantische uitspattingen horen daarbij!