Categorie: Thailand

EXTRA SPICY, EXTRA SEXY

Geplaatst in Azie, Bangkok, ThailandGetagd , , , , , Een reactie plaatsen

‘There is no better way to learn authentic Thai cooking than taking an authentic cooking class in Thailand. An experience not to be missed!’ Die uitdaging gaan we aan!

We ontmoeten de kookgroep op de Or Tor Kor versmarkt, een markt waar de betere restaurants en hotels ook hun verse producten vandaan halen. Aangezien we (van opwinding :-D) veel te vroeg zijn hebben we uitgebreid de tijd om een kop koffie te drinken en de markt op ons gemak te verkennen. Absoluut de moeite waard!

_DSF0740

Om kwart over negen maken we kennis met Khun June, onze begeleidster van vandaag. Enthousiast sleept ze ons mee over de markt zodat we ‘the essentials’ van de Thaise keuken kunnen leren. Zo leren, voelen, ruiken we over galangal (Thaise gemberwortel), het verschil tussen ‘sweet basil’ en ‘Thai basil’, lemongrass, kafir lime (een soort limoentje) en kafir lime bladeren (limoenblad), het verschil tussen kokosnoot room en kokosnoot melk en last but not least de chillies. De hele grote rode chillies zijn als onze paprika’s, maar die kleintjes…….. ook wel bird’s eye chillies of Thai dragon peppers genoemd zijn heet!! Volgens June zijn ze “red (when ripened) like a dragon’s breath and their shape even looks like a dragon’s claw’. Met andere woorden berg je maar :). Chillies vallen trouwens onder de ‘aphrodisiacs’, vandaar dat June ons tevens de boodschap meegeeft dat ons eten wanneer extra spicy, ons beslist extra sexy zal maken.
We zullen het beleven…….

IMG_4877

Ons volgende leermoment is op de Baipai Thai cooking school. In de Thaise keuken is de combinatie zout, zoet, zuur, bitter en pittig belangrijk. June legt uit over en laat ons proeven van palmsuiker (vers versus houdbaar), ‘tamerind paste’ (de zure variant) en ‘fish sauce’ naast soja saus voor het zoutige etc. etc. Voor de Thai zelf zal het allemaal gesneden koek zijn, voor ons is het een stuk minder vanzelfsprekend allemaal. Je hoeft voor deze cursus gelukkig geen pro te zijn, maar getooid in een kookshort met een handdoek links naar beneden hangend en een receptenboek in de ‘buidel’ doen we, qua uiterlijk in elk geval, toch niet onder voor de echte chefs. We zijn er klaar voor.

IMG_0405

We beginnen met ‘Toong Tong’ (golden bags). Chef Noi houdt van aanpakken en gaat vliegensvlug van start. In no time zijn ook wij, als doorgewinterde deskundigen, druk bezig met het (fijn) snijden van knoflook, koriander wortel, ui en waterkastanjes. De buideltjes gekruid gehakt worden zorgvuldig dichtgeknoopt met een sprietje groen en verdwijnen in de hete olie. Golden brown? Beetje pruimensaus erbij en smullen maar! Wij kunnen koken!! ‘This is not a serious course, but it does have serious flavours’, zegt June genietend als ze onze enthousiaste kreten hoort.

IMG_4893

We zijn klaar voor de tweede ronde. ‘Tom Yum Goong’ of hot and sour prawn soup. We nemen weer plaats aan de lange houten tafels en kijken toe hoe chef Noi uitleg geeft terwijl ze ons tegelijkertijd demonstreert hoe de benodigde ingrediënten, gesneden, gestampt, gescheurd en bij elkaar gevoegd moeten worden. Alle benodigdheden staan keurig voor ons uitgestald en ook aan extra uitleg en begeleiding is er geen gebrek. Een kind kan de was doen!

Na elk getoonde onderdeel is het ‘tasting time’, voordat we zelf al onze voorbereide onderdelen bij elkaar kunnen voegen om er ons eigen lekkers van te maken. Chef Noi is een echte Thaise, dus ‘not spicy’ is een behoorlijk rekbaar bij haar. Toch is het ontegenzeggelijk waar dat haar gerechten stuk voor stuk een beetje heet maar vooral erg lekker zijn! De cursisten laten in hun bereiding een variatie zien van geen chillies tot maar liefst de volledige drie chillies. Het laat zich makkelijk raden aan welke kant van de schaal wij ons bevinden :).

June bereidt ons tijdens het smakelijk (zachtjes) slurpen van de soep al voor op onze volgende uitdaging. Span je spieren, staal je armen, want we gaan stampen. Geen groene curry pasta uit een zakje, maar vers gemaakt met vijzel en mortel. Het snijden van alle benodigdheden gaat geroutineerd, maar het vijzelen of stampen….. Wauw, hier kweek je inderdaad spieren mee. Net als ik denk dat ik al een heel eind op de goede weg ben, geeft een Thais meisje mij vriendelijk te kennen dat dit nog maar het begin is. Zij zal wel even laten zien hoe het werkelijk moet. Wat een kracht heeft zo’n spichtig ding. Ik probeer haar te evenaren, terwijl de groene curry spetters me bijna om de oren vliegen. Ik heb de handigheid duidelijk nog niet helemaal onder de knie.

Met de pasta min of meer klaar gaan we verder met de bereiding van ons hoofdgerecht: ‘Gang Keaw Waan Gai’ (green curry with chicken). Het lijkt een fluitje van een cent na ons gestamp van hiervoor. Op onze individuele kookstations staat voor iedereen een wokpan klaar. Nauwkeurig worden we in de gaten gehouden en met subtiele hand worden we, waar nodig, bijgestuurd. Koken doe je immers voor je plezier en het eindresultaat moet wel in de smaak vallen, nietwaar?

IMG_4900

Eenmaal klaar met de curry mogen we met ons kommetje naar boven, waar we in alle rust kunnen dineren. Beetje (jasmijn) rijst erbij en smullen maar.
Het hele Baipai team voegt zich glunderend bij ons, waarop Khun June ons met een grote grijns vertelt dat we allemaal geslaagd zijn. Als trofee krijgen we een eigen (werk) foto in een magneetlijstje mee, samen met het receptenboek van vandaag opdat we de dag niet zullen vergeten en nog vaak zullen genieten van alle heerlijkheden die een Thaise keuken kan bieden. Voldaan en tevreden kijken we elkaar aan, chefs onder elkaar!

ROCKET BOAT

Geplaatst in Azie, Bangkok, ThailandGetagd , , , Een reactie plaatsen

Een tochtje in een supersnel bootje door smalle kanalen met opstuivend water rondom is toch wel de ultieme manier om het ‘innerlijke kind’ en het ‘geheim agent gevoel’ in onszelf volop naar boven te halen. Volgens de verhalen spreekt in zo’n situatie geen enkele boot meer tot de verbeelding dan de ‘James Bond’ boot (ofwel de raketboot). Zo genoemd na zijn ‘optreden’ in de James Bond film ‘The man with the golden gun’ uit 1974, welke (gedeeltelijk?) werd gefilmd in Thailand.

Op papier lijkt het een geweldige tocht, want zeg nou zelf, wie wil zich nu niet even 007 wanen en de held van de dag zijn? Het enige wat ons een beetje doet huiveren is dat het een vijf uur durende tocht is, maar goed we zullen vast niet vijf uur op topsnelheid door de khlongs gaan jagen, toch?

_DSF0533

We verzamelen ons in een kantoortje aan de rand van Bangkok’s Chinatown. Met ons gaan nog acht anderen het avontuur aan. We krijgen een gids en een assistent mee op reis en klokslag één uur gaan we op stap.
Eerst een korte wandeling door de achteraf straatjes van Chinatown richting de Chao Phraya rivier. We lopen af en toe haast bij de mensen door hun achtertuinen, hun ‘terrasjes’. Onverstoorbaar gaat het leven door, wij worden compleet genegeerd. Dit gebeurt dus kennelijk veel vaker! Onze eerste stop is bij een Chinese tempel. Het Chinese Nieuwjaar is net geweest. Overal zie je nog restanten van de feestelijkheden en vele Chinezen zijn deze week vrij om het jaar van de aap goed te beginnen. Voor het begin van dit nieuwe jaar zijn alle huizen grondig schoongemaakt, is het afval verbrand en hebben de mensen zich goed voorbereid op een nieuwe start. We zien langs de oevers van de rivier een grote verbrandingsoven staan waarin (nep) geld, (nep) i-pads, (nep) i-phones en andere nep kostbaarheden worden verbrand. Alles om geluk en voorspoed af te dwingen!

IMG_1726

Terug naar onze toer. We gaan aan boord van een Chao Phraya River Express Boat (een hele mondvol) die ons kalmpjes naar Nonthaburi, zo’n 20 km ten noorden van Bangkok, vaart. Nonthaburi maakte vroeger deel uit van het koninkrijk Ayutthaya. In 1943 werd het ingedeeld bij Bangkok, maar drie jaar later werd het een zelfstandige provincie. Vanwege de vruchtbare grond is het een belangrijke leverancier van bloemen en planten. Daar zien wij allemaal niets van. Wij stappen bij aankomst onmiddellijk over op een ‘longtail boat’ om de khlongs en het leven in en om de kleine kanalen van nabij te ervaren. We zien enkele noodles verkopende roeibootjes, maar verder is het rustig op het water. De mensen die hier wonen zijn helemaal aangewezen op transport en vervoer over en op het water. Of zou er aan de andere kant van al die huisjes op palen nog een soort weggetje lopen? Hoe dan ook, elk huisje heeft wel een bootje in de buurt, dus ik denk toch dat het water de grootste verkeersader is hier. De website laat weten dat we ‘hier teruggeworpen worden in de tijd. Een tijd waarin het (plattelands) leven eenvoudiger was, een tijd waarin alles minder gejaagd was….’ Vele smalle riviertjes en kanaaltjes kronkelen door deze laag liggende provincie en grote delen van Nonthaburi werden dan ook verwoest tijdens de overstromingen van 2011. Tegenwoordig is het merendeel van de provincie deze ramp te boven gekomen, maar groene, slijmerige waterstrepen op de muren herinneren nog aan deze natuurramp. Onze gids vertelt dat Nonthaburi tegenwoordig juist erg in trek is bij de Thailanders uit Bangkok. Het is er rustig, stukken goedkoper dan Bangkok zelf en de rivierboten zorgen voor een makkelijke verbinding tussen beide plaatsen.

IMG_1697

Na ongeveer een uur stoppen we onverwachts bij een tempel. In de veronderstelling dat we die tempel gaan bekijken stappen we vlotjes (nou ja, redelijk vlot) van boord. Bijna meteen krijgen we elk een zakje korreltjes in de handen gedrukt. Niet als een snackje voor ons, maar als een lekkernij voor de vissen alhier. Op de rivier mag overal gevist worden, behalve rondom de tempelcomplexen. Het doden van dieren komt niet overeen met de leer van Boeddha. Hier zijn de vissen niet eens zo groot, dus dit lijkt me geen reguliere voederplaats. Later in de middag zal dit tafereeltje zich herhalen bij het bootstation van Nonthaburi aan de Chao Phraya, waar we de vissen mogen voeren met heuse kadetjes. Ze lusten er wel pap van en dat is te zien ook!

IMG_1641

Langzaam komen de raketbootjes aangevaren. Er is slechts plaats voor twee personen in een bootje. De bootjes zijn laag en ik bedenk me wat verontrust dat het wel weer een hele toer zal worden om eruit te ‘klimmen’, laat staan op een elegante manier. Als insiders tip krijg ik het advies om straks op te gaan staan als een koe…..over gracieus gesproken :).
Als we allemaal op onze lage bankjes zitten, stuiven we vooruit. Wat een ervaring en wat gaat het snel!! Om ons heen klinkt gejoel en gelach vanuit elke boot. Iedereen lijkt op en top te genieten van zijn/haar ‘James Bond ervaring’. Mensen langs de kant flitsen aan ons voorbij. Volgens Riepko lijken we zelfs een taxi op de oever in te halen. Ik kan me niet voorstellen dat onze race erg plezierig is voor de mensen die hier wonen. Het lawaai en het onstuimige water moeten toch voor overlast zorgen, zou je denken. Toch zien we slechts vrolijke mensen met grijzende gezichten en zwaaiende handen. De tijd vliegt voorbij. Uiteraard gaan we niet aldoor op volle kracht vooruit. De vele bochten, de enorme velden waterhyacinten en de enkele andere kanaalgebruiker zorgen ervoor dat we af en toe onze vaart moeten verminderen, om meteen daarna weer vol gas achter elkaar aan te jagen. Ons bootje is nummer vijf in de rij, dus het idee van achtervolgen zit er wel degelijk in al heb je soms ook het gevoel dat je in je eentje op het water zit.

_DSF0544.jpg

Onderweg nog een snelle stop bij een lokale ‘floating market’, waar ter plekke diverse snacks voor ons worden gefabriceerd. “Not spicy”, horen we van alle begeleiders, maar ‘mai phet’ voor de Thai is duidelijk wat anders dan voor ons :). Wel een erg leuke ervaring om op te gaan in en mee te doen aan het leven van alledag!

IMG_1739

Ons eindpunt van het snelle avontuur is een grote tempel met ook weer een liggende Boeddha. Achter de tempel bevinden zich vele terracotta beelden (monniken) met een bedelnap en een (echte) bril op hun neus. De bedoeling werd ons niet helemaal duidelijk, maar zou het misschien een ludieke inzamelactie voor brillen kunnen zijn?
Van hieruit varen we met een longtail boot terug naar het drukke bootstation van Nonthaburi alwaar we met de ‘gewone’ bootdienst terug varen naar Chinatown. Al met al een geweldige ervaring, waar we nog lang over kunnen en zullen napraten.

 

MUANG BORAN

Geplaatst in Azie, ThailandGetagd , , , Een reactie plaatsen

‘Ancient City’ of ‘Ancient Siam’ (Muang Boran), in Bang Pu net buiten Bangkok, is eigenlijk een groot openluchtmuseum. Het is in het begin van de zestiger jaren bedacht en gebouwd door de excentrische Thaise miljonair Khun Lek Viriyaphant (1914-2000). Zijn wens was om, als beschermheer van cultuur, het Thaise nationale erfgoed te bewaren voor toekomstige generaties. De historische bezienswaardigheden zijn wijd verspreid over Thailand en menig oud, karakteristiek of typerend gebouw is verloren gegaan of beschadigd geraakt tijdens één van de vele oorlogen waaronder het land geleden heeft. Khun Lek’s oorspronkelijke bedoeling was om een golfbaan te creëren met daarop, verspreid over het terrein, miniatuur replica’s van oude Thaise gebouwen. Een soort Madurodam als het ware. Toen hij echter ontdekte hoeveel gebouwen er in werkelijkheid beschadigd, verwaarloosd of in complete ruïnes waren veranderd, besloot hij zijn plan om te gooien. Geen golfbaan meer, maar een groots park wat een overzicht geeft van de Thaise geschiedenis, haar cultuur en haar architectuur. Monumenten en gebouwen zijn op ware grootte nagebouwd of verkleind, maar het is beslist geen miniatuurpark geworden.

Riepko.Krijthe6

Bij de ingang van het park kun je kiezen of je met de fiets, een golfbuggy of met een soort tram wagonnetje (open bus) rond wilt gaan. Onze keuze valt op het golfkarretje. Het hele terrein is maar liefst 320 hectare groot en daarmee het grootste openluchtmuseum van de wereld! We starten in de slurf :-D. Het park is ruwweg opgezet in de vorm van Thailand zelf, dus….. vanuit Maleisie begint de slurf om naar boven toe uit te waaieren in een kop met een groot oor. Met een beetje fantasie is het eigenlijk heel duidelijk een olifant! Het park is prachtig aangelegd met veel groen, mooie waterpartijen en geweldige monumenten en gebouwen. Alles is voorzien van een korte uitleg en voor de liefhebbers behoort zelfs een audiotoer tot de mogelijkheden. Ondanks dat wij een kaartje hebben van het terrein, besluiten we lukraak wat rond te crossen en ons te laten verrassen door wat op ons pad komt. Je kunt toch niet alles zien in een middag.

Riepko.Krijthe11

Ik begrijp pas veel later dat alle monumenten, gebouwen en bekende plaatsen dusdanig in het park zijn geplaatst dat het min of meer correspondeert met hun echte locatie. Onze kennis van de Thaise topografie laat echter veel te wensen over. Voor het bouwen van alle replica’s is de hulp ingeroepen van het Nationaal Museum opdat de authenticiteit bewaard zou blijven. Ook nu wordt er volop gewerkt om ‘attracties’ te restaureren, uit te breiden of zelfs geheel nieuwe aanwinsten aan het park toe te voegen. Bijzonder!

_DSF0423

Een lokaal dorpsstraatje laat ons grote wajang poppen zien en even verderop een heus theatertje waar kennelijk voorstellingen kunnen worden gehouden. Grappig om steeds weer te ontdekken dat hoewel de Aziatische landen onderling heel verschillend kunnen zijn, we toch telkens punten van overeenkomst en herkenning zien!
Riepko heeft even verderop een ijskraampje gespot waar ze kitkat groene thee ijsjes verkopen. De groene thee komt uit Choladi; hoe toevallig is dat?
Uiteraard gaan we voor een uitgebreide smaaktest.
We rijden verder en stoppen bij diverse hoogtepunten, waaronder een prachtig Chinese (?) brug die helaas niet op ons kaartje vermeld staat. Geen nationaal erfgoed? Terwijl wij rondkarren in onze golfkar worden we links en rechts ingehaald door lachende Thaise schooljongens. Hun belangstelling ligt duidelijk bij andere zaken dan die van ons. Al fietsend proberen ze zoveel mogelijk kilometers te maken, terwijl ze ondertussen, rijdend met één hand, foto’s proberen te schieten. Het gaat om de herinnering zullen we maar zeggen?

_DSF0436

Het wordt tijd voor het serieuze werk. We zien een kanaal waarin de koninklijke gouden long-tail boten liggen te schitteren in de zon. We zien de tempel van Phimai, ergens in het zuiden van Thailand, die doet denken aan de wereldberoemde Angkor Wat in Cambodja. Het Phimai tempelcomplex is voorzien van een royale vijver, waarin grote victoria waterplanten elkaar haast overwoekeren. Deze waterplanten zijn zo groot dat het wel stapstenen in het water lijken!

Riepko.Krijthe4

We leren verder over de Thaise architectuur en vergelijken die met de school van Ayutthaya en die van de Khmer. Verrassend verschillend!

_DSF0454

We kunnen het park natuurlijk niet verlaten voordat we een blik hebben geworpen in ‘ons eigen’ koninklijk paleis. We hebben het in Bangkok van buiten kunnen bewonderen, maar welke grandeur wacht ons binnen? Volop kleur, mooie bogen en schitterende wandschilderingen die diverse onderwerpen uitbeelden, zoals de relatie met buurlanden, het koningshuis en andere belangrijke gebeurtenissen. Indrukwekkend! Na ruim twee en half uur warmte en indrukken houden we het voor gezien. We moeten nog maar eens terugkomen voor alle andere hoogtepunten, want we zijn hier nog  niet uitgekeken.

 

PHULAY BAY

Geplaatst in Azie, ThailandGetagd , , , , 1 reactie

“Like the portals to a forgotten empire, two imposing doors open gradually to reveal Phulay Bay’s regal courtyard enclosed by 30-foot walls”. Dit klinkt toch als het begin van een bijzonder sprookje? Het verhaal gaat verder: “After winding through a palm-fringed corridor, we cross an expansive water feature, padding over limestone stepping-stones”. Dit is een perfecte omschrijving van onze beleving. Het ‘welkom paviljoen’ ligt prachtig, sereen gelegen midden in het water. Een grote gong kan gebruikt worden ter verwelkoming, maar die eer valt ons niet ten deel. Wel worden we opgewacht met een heerlijk verfrissend drankje, een combinatie van lemongrass en gember, en voordat we het weten worden we door onze persoonlijke butler Patty per golfkarretje naar onze villa gebracht.

_DSF0358

We komen ogen tekort. Een eigen moestuin, watervalletjes, uitbundig groen, zoveel details en alles even smaakvol en verzorgd. En dan onze villa………. Adembenemend! Van de mooie aubergine kleurige muren tot de verlichting, de inrichting met een enorm vier meter !!! breed bed, een buitenbad, een binnenbad, een terras met een eigen plonsbad en ga zo maar door. Alles straalt luxe uit en is erop gericht om al je verwachtingen waar te maken en te overtreffen. Fantastisch. Nadat Patty zich ervan heeft verzekerd dat alles in orde is en dat we haar directe nummer goed hebben opgeborgen bij de telefoon (voor als we iets nodig mochten hebben…..) laat ze ons alleen. We gedragen ons als overenthousiaste kinderen. De ‘oh’s en ah’s klinken telkens verrast bij elke nieuwe ontdekking of ervaring. Ondertussen stroomt de regen met bakken uit de hemel, maar niets kan onze stemming verstoren.

12322440_1644714892482643_3596392524942276308_o

We genieten van de vindingrijkheid van de Thaise architect Lek Bunnag. Alles is groots en doordacht. Grote lampen weerspiegelen hun licht in enorme spiegels. Op strategische plaatsen zijn uitsparingen gemaakt opdat daglicht de kamers van een gloed kan voorzien. Volgens de manager is alles oversized om de gast het gevoel gegeven zich in een sprookje te bevinden waarin hij of zij de koning(in) is. Ook zijn er veel Marokkaanse kenmerken, die het sfeertje alleen maar verhogen. Tenslotte de ‘Lanna’ art. Schitterende beschilderde panelen sieren de diverse deuren. Laat de regen maar stromen, wij hoeven voorlopig nog nergens naar toe!

_DSF0363

Onder het genot van een kopje koffie (Nespresso, what else :)) laten we ons de snack van ‘tastebud-tingling Miang Kum’ goed smaken. Miang Kum betekent zo ongeveer ‘hartig hapje’ en bestaat volgens het bijgeleverde kaartje uit ‘fresh green betel leaves topped with a sweet sauce or chutney and a variety of flavourful Thai condiments – crunchy roasted peanuts, salty dried shrimps, hot chillies, refreshing ginger, pungent shallots, sweet coconut and piquant lime’. Ik had het zelf niet beter kunnen omschrijven (hahaha). Hoewel we dit snackje al vaker hebben gegeten, probeer ik het deze keer eens zoals het echt moet. Alle ingrediënten in het blad (waar je een soort bakje van gevouwen hebt) en alles in één keer in je mond om zo de ‘flavour explosion’ te ervaren. Wow, een explosie is het! De tranen lopen me over de wangen. De volgende hap toch met iets minder chillies :).

DSCF1506

We maken een tripje naar Koh Hong (= eiland lagune) met een longtail boat. Koh Hong is het grootste van de vier eilanden die samen de Hong eilanden heten. De eilanden zijn onbewoond, alhoewel er op Hong Island wel gibbons met witte gezichten en enorme hagedissen wonen, maar die zijn erg schuw. Niet gezien dus! Wel parelwitte stranden, enorme rotspartijen en heel veel vissen. Ons strandje is een ideale plaats om te snorkelen. Sommige mensen hebben zelfs brood meegenomen om de vissen te voeren en gezien de enorme commotie en de geweldige nieuwsgierigheid van de vissen gebeurt dit vast vaker. Heerlijk om te snorkelen en de wereld onder water hernieuwd te ontdekken. Dat vraagt om meer!

_DSF0379

In ons resortje zelf is het ook goed vertoeven. Het zwembad ligt er prachtig bij en ook hier weer veel aandacht voor privacy en het genieten van. Lekker lunchen aan de rand van het water, happy hour aan de waterbar of even verderop in de lounge-stoelen met zicht op de ondergaande zon. Het kan allemaal. We blijven foto’s maken, al doen de foto’s de werkelijkheid haast onvoldoende eer aan.

12356998_1644706172483515_4630677804007469347_o

’s Avonds eten we in een van de drie restaurants. We kunnen kiezen uit Thai, internationaal of vis, maar aangezien er een bruiloft is (wat wil je ook op zo’n prachtige locatie?) valt het internationale restaurant af. Lae Lay, het visrestaurant, is een paviljoen wat uitkijkt over de Andaman Zee, waar je ook weer over het water naar toe loopt en wat verlicht is met exotische hanglampen. We zitten ‘centre stage’ en genieten van onze ‘crispy-skinned seabass on a crunchy bed of veggies’. Alles even mooi opgemaakt en absoluut vers. Het lijkt wel alsof ik alleen nog maar in superlatieven kan praten. Ik heb echter gelezen: ’unique experiences are priceless and for those who appreciate luxurious sanctuaries tucked away in exquisite corners of the wold, Phulay Bay is a magnificent revelation’. Boven budget, maar wat een ervaring. Eentje om nog lang van na te genieten!

COLORS OF THAILAND

Geplaatst in Azie, Bangkok, ThailandGetagd , , , , 1 reactie

Langzamerhand zijn de straten van Bangkok (en vast ook overal elders in het land) helemaal geel gekleurd, want geel is de kleur van de koning en hij verjaart vandaag! Koning Bhumibol is op maandag 5 december 1927 geboren en de kleur van de maandag is geel. Duidelijk toch?

Kleuren in Thailand zijn een serieuze zaak! Althans dat was het! Elke dag van de week heeft haar eigen kleur en dat zie je vandaag de dag vooral terug in de koninklijke vlaggen. Zoals gezegd is de koning op een maandag geboren, dus zijn vlag is geel. Datzelfde geldt voor kroonprins Maha Vajiralongkorn (28 juli 1952). Koningin Sirikit daarentegen is geboren op een vrijdag (12 augustus 1932), waarmee haar vlag lichtblauw is. De meest populaire prinses heeft een paarse vlag (zaterdag). De beide andere dochters, de oudste en de jongste, zijn beiden geboren op een donderdag (oranje), maar op de een of andere manier doen zij niet mee in het vlagvertoon op straat.

Er zijn nog wel Thai die rekening houden met de kleur van hun kleding afhankelijk van de dag van de week. Dit komt voort uit de nog steeds aanwezige animistische invloeden in het Boeddhisme. Het dragen van de juiste kleur op het juiste moment is van groot belang; het brengt geluk en kan van invloed zijn op je welbevinden. Als je op de ‘goede dag’ de juiste kleur draagt, loop je de kans op straat goedkeurend toegeknikt te worden of te worden aangesproken. 🙂 De kleur roze (dinsdag) heeft vooral invloed op iemands geestelijke en lichamelijke toestand. Daarom werd koning Bhumibol ooit een paar dagen langer in het ziekenhuis gehouden om pas op een dinsdag ontslagen te worden. Om het rijtje compleet te maken staan de kleuren rood en groen respectievelijk voor de zondag en de woensdag.

Je kunt je voorstellen dat het dragen van vooral rood en geel (zondag en maandag) een beetje uit de gratie is geraakt met de recentelijke politieke strijd tussen de roden en de gelen. Deze kleuren zijn beladen geworden, maar voor de koning wordt natuurlijk een uitzondering gemaakt. In Thailand is het, vooral vandaag, een koninklijke kleur en daarmee feestelijk, optimistisch en vrolijk.

Vandaag wordt dus de 88e verjaardag van Zijne Majesteit Koning Bhumibol Adulyadej de Grote (zoals de goede man officieel heet) gevierd. Bhumibol werd op 9 juni 1946 tot koning gekroond en werd daarmee de negende koning van de Chakri dynastie (Rama IX). Inmiddels is hij niet alleen de langst regerende vorst in Thailand, maar ook de langst zittende vorst ter wereld. De Thai eren hun koning, hij wordt gezien als de vader des vaderlands. Zijn verjaardag wordt aangegrepen om hem nog meer te eren dan ze normaal al doen. Deze dag staat daarom in het teken van het tonen van respect, genegenheid en trouw. Er worden vandaag ook vele religieuze rituelen uitgevoerd, maar daarvoor moet je in de oude stad zijn, denk ik. Het volk bidt om hun koning te zegenen met een goede gezondheid, geluk en de kracht om zijn verantwoordelijke taak uit te kunnen voeren. De koning kan alle wensen goed gebruiken, want zijn gezondheid laat de laatste jaren nogal wat te wensen over. Hij wordt nog maar weinig in het openbaar gezien en volgens de media ligt hij regelmatig in het ziekenhuis. Het geruchten circuit draait volop, maar er worden weinig officiële mededelingen gedaan. Op deze manier blijft de rust gewaarborgd, want de kroonprins wordt een stuk minder gerespecteerd dan zijn vader, als je het web en de kranten tenminste mag geloven.

Alle openbare gebouwen en veel huizen zijn uitbundig versierd met vlaggen, slingers, lampen en uiteraard een manshoog portret van de koning. Grappig is dat er soms ook oudere portretten van de koning worden gebruikt, of zijn die misschien blijven hangen uit voorgaande jaren? In elk geval geeft dat haast een beeld van het leven van de koning, althans van het verglijden van zijn jaren.
Grappig is het om te ontdekken dat kleuren in andere landen of andere culturen een andere betekenis kunnen hebben. In de westerse wereld is geel een heldere, positieve en vrolijke kleur, in Latijns Amerika staat de kleur geel voor rouw en dood en in Afrika schijnen alleen rijke en succesvolle mensen geel te mogen dragen.
Wat valt er dan te zeggen over het lichtblauw voor de vrijdag (Jelle & Wout!)? In het oosten is blauw over het algemeen een positieve kleur. In India symboliseert deze kleur vooral de goden, zoals Krishna, en is het de kleur van het eeuwige.
Het groen van Riepko en Soraya (woensdag) is in China een symbool voor nieuw leven, hoop en vruchtbaarheid. Tegelijkertijd is er ook een associatie met schaamte, want wanneer je een Chinese man een groene hoed geeft zeg je daarmee dat zijn vrouw hem bedriegt. In Saoedi Arabië staat groen voor welvaart en prestige! Mijn eigen kleur, oranje, staat voor betaalbaarheid, waar voor je geld (hahaha) en in oosterse landen vooral voor blijdschap en spiritualiteit.
Niet gek allemaal.