Tag: Thailand

LUMPINI PARK

Geplaatst in Azie, Bangkok, ThailandGetagd , , 1 reactie

‘Amsterdam heeft het Vondelpark, New York heeft Central Park, Londen heeft Hyde Park en Bangkok heeft Lumpini Park….’ Een illuster rijtje! Na bijna twee maanden Thailand wordt het hoog tijd om dit nabij gelegen park zelf eens te bezoeken en te ervaren. Het ligt tenslotte maar op dikke tien minuten lopen van ons huis en het schijnt een oase van rust te zijn temidden van het chaotische verkeer en de hectiek van alledag.

De Thaise koning Vajiravudh (Rama VI) schonk zijn onderdanen dit stuk land (56 ha koninklijk terrein) in 1925, ter ere van de 15e verjaardag van zijn koningsschap, om er een openbaar park van te maken. Oorspronkelijk waren het slechts een paar rijstvelden aan de rand van de stad, maar door de jaren heen is het met recht een ‘groene long’ geworden in hartje centrum. De goedgevige koning wordt nog steeds geëerd met een enorm standbeeld voor de hoofdingang, je kunt het niet missen! Het park, genoemd naar de geboorteplaats van Boeddha (Lumbini in Nepal), is één van de weinige gebieden in Bangkok dat constant bewaakt wordt door politieagenten.
’s Avonds mag je het park niet in, ik geloof dat het om een uur of 10 uur gesloten wordt. Daklozen proberen vaak na sluitingstijd over het ongeveer twee meter hoge hek te klimmen (met scherpe punten bovenop) om in het park een (in elk geval droog) plekje te vinden voor de nacht. Verrassend genoeg raken slechts weinigen bekneld tijdens hun avonturen. Diegenen die wel vast komen te zitten (soms in gênante posities) moeten gered worden door de beveiliging van het park. Lachwekkend en triest tegelijk!

11080767_1561139220840211_1438665378302610301_o

Wij komen het park binnen via een zij-ingang en vallen meteen in het sportieve gebeuren. Er wordt fanatiek gevolleybald. Tenminste dat lijkt zo….. Bij nader inzien gaat het hier om ‘sepak takro’. Takro of takraw is een spel met een van gespleten rotan gevlochten bal met vijfkantige gaten erin. Veel regels lijken er niet te zijn, behalve dat de onderarmen en handen niet gebruikt mogen worden. Het is absoluut een sport waar je lenig voor moet zijn. Volgens Riepko hebben we hier te maken met beginners. Hij heeft al veel mooiere wedstrijden gezien met technieken waarvan je onder de indruk raakt. Een beetje een macho sport?
Even verderop wordt gebasketbald en overal zien we joggers het park binnen stromen. Zo tegen het einde van de dag, wanneer de temperatuur wat af begint te nemen, is dit een ideale plek voor wat beweging. De temperatuur mag dan wat omlaag zijn gegaan, de thermometer geeft nog steeds 36 graden aan en volgens mijn weer app-je voelt dat als 45 C. Warm!

10636525_1528465517440915_900746117623339004_o

Midden in het park liggen twee kunstmatige meren. Hier kunnen prachtige zwaan waterfietsen gehuurd worden en zelfs kano’s voor de wat actievere water enthousiast. Met fonteinen en watermolentjes wordt het water in beweging gehouden en ik moet zeggen het ziet er redelijk helder uit. Op de vele bruggen staan vaak ouders met kinderen te kijken naar de grote vissen die, getraind als ze zijn, met open bekjes regelmatig even boven water komen in afwachting van. 🙂 Hierop wordt uiteraard handig ingespeeld door menig verkoper rondom de brug. Mocht je toch geen zakje brood of ander gekleurd voer voor de vissen willen kopen, wat denk je dan van een mat om even lekker in het gras uit te kunnen rusten? Of misschien een lekker koel flesje drinken? Of….. Zo’n tafereeltje is toch overal hetzelfde?

Vroeg in de ochtend beoefenen Thai-Chinezen hier Tai-Chi, later in de middag wordt er geaerobict en zijn er soms zelfs mensen aan het stijldansen. In de meer koelere maanden (november tot februari) schijnen er op zondag openlucht concerten te worden gegeven en verder kun je er picknicken, wandelen, luieren, tennissen, schaken, hardlopen, fietsen, gewichtheffen en ga zo maar door. Voor elk wat wils en helemaal gratis! Geen wonder dat het park zo populair is.

1614149_1531617213792412_1765132748870106206_o

Wij lopen gestaag door. Voor Riepko is dit bekend terrein, hij loopt hier regelmatig een rondje (of twee) hard en herkent zelfs enkele medelopers. Voor mij is het geen gesneden koek, het pad lijkt zo eenvoudig, maar zonder richtingsgevoel of herkenning is het toch makkelijk verdwalen. Op één van mijn latere tochten hier raak ik inderdaad helemaal verdwaald en ga ik uiteindelijk maar met de taxi naar huis. Gelukkig zijn er op diverse plekken uitgangen. Ga dus nooit op pad zonder een cent op zak!!

DSCF0082-2

Een markante bewoner van het park is de varaan (een grote hagedis!). Op zich zijn deze water varanen niet gevaarlijk voor mensen, ze gaan liever weg dan dat ze de confrontatie aangaan, maar het blijven ‘wilde’ dieren. In het park wemelt het van de varanen in allerlei soorten en maten. Ze hebben dan ook geen natuurlijke vijanden. Al wordt er wel eens gezegd dat ze vorig jaar gedurende de demonstraties bijna zijn uitgeroeid. Veel demonstranten verbleven toen in het park en er wordt gedacht dat menig varaan in die tijd op de barbecue is beland. Honger maakt rauwe bonen zoet. De varaan populatie heeft zich snel hersteld, zullen we maar zeggen 🙂 Als twee varanen elkaar bestoken kunnen ze zich akelig snel voortbewegen. In het nauw gebracht blazen ze zich vol met lucht, zwiepen ze wild met hun staart en kunnen ze, in uiterste nood, venijnig bijten. Zo’n beet schijnt niet zo gevaarlijk te zijn als die van de komodo varaan, maar toch! Bovendien zijn sommigen behoorlijk aan de maat, dus een beetje ontzag heb ik er toch wel voor! Al met al is dit een park waar je beslist vaker moet komen om het naar behoren te beleven. Ik kijk nu al uit naar het seizoen van de openlucht concerten!

CHIANG MAI

Geplaatst in Azie, ThailandGetagd , , Een reactie plaatsen

‘Chiang Mai moet worden uitgesproken met een in een glimlach getrokken mond: tsji-ang mai, en niet zoals de meeste toeristen dat doen: tsjang mai, want de betekenis van beide uitspraken is totaal verschillend’, zo wordt ons verteld door onze gids van vandaag. Terwijl het eerste ‘nieuwe stad’ betekent, laat de tweede uitspraak weten dat we met een ‘nieuwe olifant’ te maken hebben. Inderdaad een groot verschil :).

11988188_1622376831383116_778166819933499676_n

Chiang Mai wordt gezien als het hart en de ziel van het oude Lanna koninkrijk. Lanna (hetgeen ‘één miljoen rijstvelden’ betekent) bestond uit verschillende min of meer onafhankelijke stadsstaten. Het koninkrijk werd gesticht in 1259 door koning Mengrai de Grote, die daarop de stad Chiang Rai stichtte (1262) als zijn hoofdstad; een stad genoemd naar hemzelf! Hij wist wat hij waard was, zullen we maar zeggen?! Het koninkrijk groeide en bloeide voorspoedig, waarop er een nieuwe, grotere, betere hoofdstad moest worden gesticht: Chiang Mai (1296). Lang verhaal kort, na vele voorspoedige jaren moest Lanna uiteindelijk het onderspit delven aan de Birmezen (1588) en veel later, pas in 1775, viel Chiang Mai in handen van het Thaise leger en was het daarmee voor eens en altijd haar onafhankelijkheid kwijt.

11265449_1622229414731191_4925105538086864970_o

Volgens een boeddhistische legende had een monnik een droom waarin god hem vertelde om te zoeken naar een relikwie. De monnik vertrok en vond een been, waarvan men zei dat het het schouderbeen van Boeddha was. Het zou magische krachten hebben; het gloeide, was in staat te verdwijnen, het kon zichzelf bewegen en het kon zichzelf vermenigvuldigen. De dolblije monnik bracht zijn vondst onmiddellijk naar zijn koning, de koning van Sukhothai. Deze koning probeerde van alles, maar ontdekte geen bijzondere krachten en gaf het, diep teleurgesteld, terug aan de monnik. De koning van Lanna hoorde het verhaal en vroeg de monnik naar zijn koninkrijk te komen. Onderweg brak het bot in tweeën, waarbij het ene deel net zo groot was als het oorspronkelijke bot en het tweede een stuk kleiner. Het grootste deel werd op de rug van een witte olifant geplaatst, die vervolgens de jungle werd ingestuurd. De olifant liep dagenlang totdat hij een plek vond waar hij drie maal trompetterde om daarna dood neer te vallen. De koning van Lanna gaf opdracht om op deze plaats de gouden tempel, of Wat Doi Suthep, te bouwen.

Via een monumentale trap met ruim 300 treden (!!) is de tempel te betreden. Velen gaan echter, net als wij, met het kabelbaantje omhoog. Later lopend naar beneden? Het weer zit ons niet mee vandaag. Volgens de lokale bevolking heeft het in tijden niet zo geregend. De hele berg is in een berg mist gehuld, dus van vergezichten is geen sprake. Dan maar genieten van de dingen vlakbij :). Het tempelcomplex is niet heel erg groot, maar zoals gewoonlijk is het wel verplicht je schoenen uit te doen. De hele binnenplaats is bedekt met een laagje water, koud en glibberig. Riepko doet nog een dappere poging om tussen de regendruppels door een paar mooie plaatjes te schieten, terwijl ik meer bezig ben om niet uit te glijden en mijn ondertussen ijskoude voeten voldoende te bewegen opdat ze weer een beetje warm worden. Hierdoor mis ik het ‘gouden gedeelte’. Vanwege de regen gaan we ook niet via de trap terug. We moeten dit nog maar eens overdoen! Wie weet zijn wij dan ook zo bevlogen dat we de trap omhoog gebruiken ter meditatie?

11947914_1622254781395321_5775486431768990851_o

Vlak in de buurt woont een ‘Hmong tribe’. De Hmong komen oorspronkelijk uit China, Vietnam en Laos. Als vluchtelingen kwamen er velen in Thailand terecht, waar ze zich bij voorkeur vestigden in gebieden boven de 1000 meter. Een groot deel van hen leefde van de ruilhandel, waarbij ijzer, voor het maken van o.a. kapmessen, een belangrijk betaalmiddel was. De belangrijkste landbouwproductie bestond uit rijst, graan en opium. Hun problemen waren (en zijn?) niet anders dan overal elders. Ze hebben te maken met discriminatie en vooroordelen. Door de meerderheid van de Thai werden (of nog steeds?) ze gezien als onontwikkeld en veroorzakers van drugsproblemen. Het Thaise koningspaar is een project begonnen om de vooroordelen weg te halen en daarnaast te kijken welke producten goed willen groeien in de bergachtige omgeving van het noorden, zodat de Hmong bevolking haar geld op een andere manier kan verdienen. Zo verbouwen ze tegenwoordig o.a. bloemen uit Nederland (we zien erg veel dahlia’s), maar ook appels, peren en aardbeien.
Uiteraard is toerisme een belangrijke bron van inkomsten. Omdat het vandaag zo’n regenachtige dag is, zijn bijna alle kraampjes gewikkeld in lagen plastic. Hier en daar zien we kindertjes in delen van de traditionele kledij. Volgens onze gids wordt deze kleding alleen gedragen op zon- en feestdagen en als je ziet hoeveel handwerk er zit in slechts één kraag van een jasje dan begrijp je waarom. Onze gids blijft zich maar verontschuldigen voor het weer. Dit is het slechtste uitje (qua weer dan :)) dat ze in tijden heeft meegemaakt. De mist geeft het dorp haast een surrealistisch sfeertje. Of moet ik zeggen de buiten het dorp gelegen winkelstraat? Het echte dorp ligt nog een heel stuk hoger op de berg en is niet direct het doel van een toeristisch uitstapje.

De laatste attractie is het Phu Ping Palace. Het paleis is in 1961 gebouwd als een winterverblijf voor de koninklijke familie en om te dienen als een gasthuis voor belangrijke buitenlandse gasten. Gelegen op de top van een heuvel en omringd door uitbundige tuinen is het de moeite van een wandeling beslist waard. Het paleis zelf mag je niet betreden, maar de tuinen zijn opengesteld voor het publiek. Ook hier weer onze kamerplanten in reuzenformaat :-D. Omdat koningin Sirikit zo van rozen houdt, zijn hier rozen te vinden in allerlei kleuren en soorten. Kijken en genieten mag, plukken is ten strengste verboden. Zoals onze gids het uitlegde: ‘dan is het alsof een stukje van de koning zelf beschadigd!’ Vorig jaar heeft een toerist hier een rode roos geplukt om zijn vriendin ter plekke ten huwelijk te vragen. Ogenschijnlijk lijkt niemand op te letten, maar deze verliefde jongen werd toch snel in zijn kraag gevat. Ondanks het feit dat ze begrip hadden voor zijn romantische escapades, kreeg hij wel een boete van THB 5000,- (ongeveer €125,-). Voor echte liefde moet je wat over hebben, toch?

BANGKOK BLAST

Geplaatst in Azie, Bangkok, ThailandGetagd , , Een reactie plaatsen

Opeens krijg je een telefoontje: ‘Ik ben wat later vandaag, want er is net een bom ontploft naast het hoofdkantoor………’ Opluchting schiet als eerste door mij heen – gelukkig hij belt zelf – om meteen daarna plaats te maken voor ongeloof. Een bom? Hier? Dat gebeurt toch alleen ver weg? Niet hier waar we totaal geen signalen hebben opgevangen dat er iets mis zou zijn? Toch is het waar en ik realiseer me verontrust dat die enorme klap van kort geleden dus toch geen ontiegelijke harde onweersklap is geweest.

BBC en CNN hebben wisselend als eerste informatie, maar nieuwe informatie komt maar mondjesmaat vrij. De eerste prioriteit is (logisch) de veiligheid van de mensen en de zorg voor de slachtoffers. Het blijkt te gaan om een pijpbom die in de ‘Erawan Shrine’, een hindoeïstische tempel midden in Bangkok, is afgegaan. Gruwelijke beelden laten de verwoesting zien die de (relatief) kleine bom teweeg heeft gebracht. Bloed op de straat, afgerukte ledematen en witte lakens waaronder de doden liggen te wachten op vervoer. Heel akelig!

De tempel ligt vlakbij het Hyatt hotel en tegenover het grote Central World winkelcentrum, waar ook het hoofdkantoor aan verbonden zit. Deze wijk (Ratchaprasong) is het commerciële hart van Bangkok met vele hotels, kantoren en winkelcentra. De ontploffing vond net voor zeven uur ’s avonds plaats. Spitsuur! Veel mensen verlaten dan de kantoren en vele toeristen komen terug van een dagje sightseeing om even bij te komen in hun hotel, voordat hun avondprogramma van start gaat. Complete chaos dus.

De ‘Erawan Shrine’ is hindoeïstisch en niet boeddhistisch, maar toch trekt deze tempel meer bezoekers dan menig andere tempel in Bangkok. Deze tempel is gebouwd nadat de Thaise regering had besloten om op deze plaats een luxueus hotel neer te zetten (Erawan Hotel). De beginfase van de bouw gaf echter zoveel problemen dat de arbeiders hier niet langer wilden werken. De geesten ter plekke moesten eerst akkoord gaan met de voortzetting. Na rijp beraad met astrologen en anderen die verstand hebben van dit soort zaken werd besloten hier een tempel op te richten gewijd aan Brahma. Het Erawan Hotel werd daarna zonder problemen afgebouwd en heeft meer dan drie eeuwen wereldwijde bekendheid genoten. Later is dit hotel vervangen door het tegenwoordige Grand Hyatt Erawan Hotel.

Vele Thai, maar ook vele toeristen komen hier dagelijks bidden, mediteren, een wierookstokje branden of gewoon genieten van de kleurrijke drukte rondom deze tempel. Het is een wonder dat er maar 20 mensen zijn omgekomen. Twintig teveel, maar het hadden er zoveel meer kunnen zijn….. Het aantal gewonden stijgt gestaag als je de nieuwsberichten mag geloven en is langzamerhand al opgelopen naar tachtig. Ambulances komen van alle stadsdelen aangereden en zowel de weg als de omgeving wordt steeds verder afgezet. Er gaan geruchten over een tweede bom en iedereen is gespannen.

Niemand heeft de aanslag nog opgeëist en niemand weet dus van welke kant of met welke achtergrond deze aanslag is gepleegd. Speculaties zijn er volop. Zijn het de moslimextremisten uit het zuiden? Zij hebben echter nog nooit eerder buiten hun provincie grenzen geopereerd. Is het gericht tegen de militaire regering? Dat zou kunnen gezien de onlusten voordat de militaire coup plaatsvond vorig jaar. Mogelijk spelen de Uyghurs een rol? Thailand heeft dit jaar en vorig jaar grote hoeveelheden Uyghurs uitgezet naar China, de Uyghurs zelf claimen echter Turken te zijn? Dan zijn er nog wildere speculaties dat de CIA betrokken zou zijn? Waarom? Kortom een doolhof aan mogelijkheden en (nog) geen conclusies.

Om negen uur ’s avonds wordt de hele omgeving afgesloten. Alle kantoren en winkelcentra worden gesloten, de straten afgezet en iedereen die hier niets te zoeken heeft moet naar huis. De omgeving moet veilig gesteld worden voor sporenonderzoek en bovendien zijn er nu meldingen van een derde en mogelijk een vierde bom?

Riepko komt aangedaan thuis. Gelukkig is er niemand van zijn collega’s omgekomen of gewond geraakt bij de aanslag, ondanks het feit dat men af en aan liep van en naar het Hyatt hotel om alles in orde te maken voor een grote bijeenkomst de volgende dag. Elke keer loop je dan langs de Erawan Shrine. Alleen een jongen van buiten die voor hen wat inktcartridges kwam brengen en daarna dacht snel even langs te gaan bij de tempel was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.

Het komt dichtbij, zeker als je luistert naar alle schrijnende verhalen die verder de ronde gaan. Een Maleisische man die vertelt dat hij met zijn gezin hier op vakantie was: ‘We kwamen met z’n vijven, maar ik ga alleen terug….’ Een Chinees die al jaren in Bangkok woont zegt: ‘Ik liep nog even terug om iets op te halen en daarom kan ik het nu navertellen…….’. De grens tussen leven en dood is soms erg smal. Zo ook even verderop, misschien nog geen honderd meter van de verwoestende scene vandaan, zitten mensen op terrasjes heerlijk te genieten van een drankje of een maaltijd, ondertussen genoeglijk babbelend over ditjes en datjes. Bizar!

Riep’s werk is thuis nog niet gedaan. Overleg met Zwitserland, overleg met collega’s, informatie aan de medewerkers en een plan voor de volgende dag als eerste en de komende tijd als tweede staan op het program. Het hele gebied is tot 12 uur de volgende dag afgesloten, daarna is het gebied weer open voor verkeer en werk. Het blijft eerst nog rustig, de angst zit er goed in bij velen. Met man en macht zijn er straatvegers aan het werk om alle sporen weg te werken. De tempel is weliswaar extra beveiligd, maar de hekken staan alweer en worden geschilderd. De dag na de aanslag is het er nog relatief stil, maar in de daarop volgende dagen is het er alweer een drukte van belang. Natuurlijk zijn er ook nieuwsgierige kijkers, maar de meeste mensen komen hier toch om te bidden en hun respect te betuigen. De tempel bezwijkt bijna onder de wierookdampen en de enorme hoeveelheid slingers van bloemen. De verslagenheid is groot, de wil tot voortgaan en het leven weer oppakken nog groter.

Nog geen week later is de inhuldiging van het nieuwe Brahma beeld. Het opnieuw vergulde beeld van Than Tao Mahaprom (een Brahma god) heeft nu weer vier gave, gouden gezichten. De gezichten representeren elk een deugd, t.w. barmhartigheid, sympathie, vriendelijkheid en onpartijdigheid. Offeren laat wensen in vervulling gaan en ze zeggen hier wel eens dat gezien de enorme stroom aan bezoekers er bij deze tempel vast vele wensen in vervulling zijn gegaan. Het zal waarschijnlijk niet moeilijk zijn om te bedenken wat vele mensen zullen wensen in de nadagen van deze aanslag.

HUA HIN

Geplaatst in Azie, ThailandGetagd , , Een reactie plaatsen

Hua Hin wordt gezien als de eerste badplaats in Thailand! Oorspronkelijk was deze ‘luxe’ alleen weggelegd voor de ‘bevoorrechte stand’ uit Bangkok. Zelfs de koning had (en heeft) hier een buitenverblijf, wat natuurlijk alleen maar aan de ‘status van belangrijk vakantieoord’ bijdraagt. Eigenlijk woont koning Bhumibol meer in Hua Hin dan in Bangkok, waar hij slechts voor belangrijke aangelegenheden naar terugkeert. Het is dan ook vast deels uit respect voor de koning dat Hua Hin haar rustige en ontspannen sfeer heeft behouden. Hier geen wild uitgaansleven met luidruchtige discotheken en vele nachtclubs waar Pattaya b.v. om bekent staat. Heeft Hua Hin daarom de bijnaam ‘Koningin van de Kalmte’ gekregen? Klinkt dat wat gezapig? Ik zal je vertellen het is er heerlijk! Uiteraard is er wel vertier voor de jongeren, maar het is gelokaliseerd. Daarnaast zijn er tal van leuke restaurantjes en omdat de vissers hier dagelijks met hun vangst aan land komen, is er een overvloed aan keuze aan verse vis. Heerlijk!

Op aandrang van de koninklijke bezoekers werd er een spoorweg tussen Bangkok en Hua Hin aangelegd (1922). In Hua Hin werden zelfs twee stations gebouwd, vlak naast elkaar, eentje voor het ‘gewone volk’ en eentje voor het vorstelijke bezoek. Het koninklijke spoorwegstation is in Thaise tempelstijl uitgevoerd. Ik zeg wel eens gekscherend dat de Thai al hun geld spenderen aan het versieren en verfraaien van hun tempels en dat er voor de rest niets is overgebleven. Of mogelijk is dat ook helemaal niet belangrijk in hun ogen? De tempels compenseren ruimschoots de grauwheid van alledag met hun ongelooflijke pracht en praal.

Het pittoreske station is het oudste treinstation in Thailand, wat door haar unieke architectuur wereldberoemd is geworden. Het wordt omschreven als: ‘het houten gebouw heeft een overhangend, steil aflopend, betegeld dak, hoekige ramen, bewerkte houten palen en gevelspitsen die de overhangende delen ondersteunen.’ Je kunt niet om dit station heen ook al ga je niet zelf daadwerkelijk kijken, want overal in de stad hangen posters en plaatjes om je attenderen op deze unieke bezienswaardigheid.

Voor ons is het volop genieten in het dorp (of is het een stadje?). Eerst met een drankje op een terras aan het einde van een pier, boven het water. Later, met uitzicht op een kleine inham inclusief een paar vissersboten, in een Frans restaurantje (Brasserie de Paris). Dit is met recht een verwenweekend!

DSCF1154 2

We lopen op ons gemak langs het haventje. De boten liggen allemaal geankerd en alle levendigheid is allang voorbij. Ik neem aan dat de vissers genieten van hun schaarse vrije momenten voordat het echt donker wordt en de plicht weer roept? Het schijnt dat Hua Hin de één na grootste visvloot heeft van Thailand en uiteraard een drukke vismarkt die daarbij hoort. Het moet een geweldig gezicht zijn om ’s ochtends (heel) vroeg de boten thuis te zien komen.

DSCF1148

Ons onderkomen voor deze dagen is de Hyatt Regency. Riepko is hier al eens eerder geweest met het managementteam en wil mij graag mee laten genieten. Een prachtig hotel met een heerlijk zwembad, compleet met bruggetjes en kleine kanaaltjes temidden van een weelderige groene oase. Heel smaakvol en doordacht aangelegd. Hier komen we onze tijd wel door :). Wij weten een plaatsje te bemachtigen met uitzicht op het strand en de zee, onder een grote parasol en met een verkoelend briesje. Hoe luxe is dat? Hoewel ik mij insmeer met factor 50 weet ik toch een beetje bruiner te worden in de schaduw! Riepko verbrandt zelfs, terwijl ook hij amper in de zon zit. Bizar.

Op het 5 km lange strand is het rustig. Zover we kunnen zien is het geel zand en een blauwe zee. Een echt tropisch plaatje. Tijdens vloed verdwijnt het strand op vele plaatsen en ook bij ons hotel komt het water tot aan de randen van het (verhoogde) hotelgedeelte. Een aparte ervaring want een strandwandeling zit er met vloed dus helemaal niet in.’s Ochtends is het echter eb en wij hebben serieus geprobeerd om vroeg op te staan om een strandwandeling te maken en zo de monniken te zien die voor dag en dauw op het strand hun aalmoezen bij elkaar verzamelen. Natuurlijk is hun vroeg eerder dan ons vroeg (haha).

Terwijl wij, na gedane inspanning, genieten van een heerlijke cappuccino onder onze parasol, zien we op het strand vele jongens met pony’s. De klandizie is matig, maar er is zowaar een geïnteresseerde. Het mannetje moet wel (hardlopend) mee, achter het paard aan, want alleen met berijdster is ze niet erg vooruit te branden. Het is toch ook veel te warm voor een drafje? Verderop probeert een eenzame verkoper zijn grote (zijden?) lappen te slijten aan de hotelgasten. Wij zitten, zoals gezegd, op een soort verhoging en echt dichtbij kunnen ze daardoor niet komen. Hier is over nagedacht.

DSCF1175

Al met al doen we niet veel dit weekend. Luieren, zwemmen, lezen en lekker eten zijn wel de hoogtepunten van nu. Alle andere bezienswaardigheden laten we graag liggen voor een volgende keer, want terugkomen doen we zeker!

BRIDGE OVER DE RIVER KWAI

Geplaatst in Azie, ThailandGetagd , , Een reactie plaatsen

Kanchanaburi is een rustige stad, op ongeveer 2 uur rijden, ten noordwesten van Bangkok. Het ligt in een mooie, groene, omgeving, maar is vooral bekend geworden door de beruchte Birmaspoorlijn. Het belangrijkste monument en een beroemde herinnering aan WOII in Kanchanaburi was eigenlijk een eenvoudige houten brug met dwarsbalken. Deze eerste brug die de krijgsgevangenen, met krammen en touw, over de Kwai bouwden werd in 1943 vervangen door een ijzeren constructie, die vandaag de dag nog steeds bestaat.

De oorlog in Europa had Japan de gelegenheid gegeven aan verdere uitbreiding van haar grondgebied te werken. Toen Japan haar doel min of meer bereikt had, moest er natuurlijk een sterke verdedigingsmacht opgebouwd worden. De Japanners hadden in het najaar van 1942 het plan opgevat om een 414 km lange spoorlijn aan te leggen dwars door Thailand naar Birma om het grote leger in Birma in stand te kunnen houden.Er was een dringend tekort aan voorraden en andere behoeften.

De verbindingen met Birma moesten verbeterd worden, want de zeeroutes waren geblokkeerd door operaties van de geallieerden rondom Singapore en de straat van Malakka. Ook de wegen waren niet geschikt voor zwaar transport en daarom besloot men de bestaande spoorweg in Birma van Rangoon naar Moulmein uit te breiden met een verbinding naar Bangkok. Dit plan was niet eenvoudig uit te voeren. Het traject liep door dichte oerwouden en bergachtig gebied. Dit samen met een tropisch klimaat, ondervoeding en ziektes maakte het zeer zwaar voor de dwangarbeiders! De aanlegtijd van dit project werd aanvankelijk geschat op vijf jaar, maar het Japanse opperbevel besliste dat het in 12 maanden voltooid moest worden!! Het werden er uiteindelijk 16, maar het is wel duidelijk dat er weinig coulantie was met de werkers. Er wordt wel eens gezegd dat er een leven is gegeven voor elke biels. Om een idee te geven: tijdens de aanleg van deze dodenlijn stierven er gemiddeld 75 arbeiders per dag; 15.000 krijgsgevangenen stierven aan uitputting, ondervoeding en ziekte. Onder hen waren bijna 3000 Nederlanders voornamelijk uit het vroegere Nederlands Indie. Wat minder bekend is dat er eveneens ruim 100.000 (!) Aziatische dwangarbeiders zijn omgekomen. Met deze wetenschap kijk je beslist anders naar dit stukje brug!

IMG_2208.jpg

Het talud van de spoorweg bestond voornamelijk uit zand. Na de moessonregens moesten dan ook steeds hele stukken gerepareerd worden of opnieuw worden aangelegd. Ook na de voltooing in oktober 1943 bestonden de werkzaamheden vooral uit onderhoud en het repareren van de schade veroorzaakt door de geallieerde bommenwerpers. Omdat de werkkampen vaak naast de vitale punten van de spoorweg lagen vielen er ook tijdens de bombardementen veel slachtoffers onder de dwangarbeiders. Meestal werden ze naast de spoorweg begraven. Later zijn ze herbegraven op drie erebegraafplaatsen waaronder die in Kanchanaburi. Idioot gegeven is dat de eerste trein die over deze spoorlijn reed een bordeeltrein was voor de Japanse officieren. Zoals gezegd er was een groot tekort aan diverse behoeften.

IMG_2210

De brug (ondertussen de ijzeren constructie die nog steeds bestaat) vormde een regelmatig doelwit voor Amerikaanse bommenwerpers, die de centrale overspanning in 1945 verwoestten. Na de oorlog is de brug, met Japanse hulp herbouwd. In het midden zie je nu ‘vierkante bogen’ i.p.v. de originele ronde vorm. De spoorlijn heeft slecht twee jaar gefunctioneerd. Tegenwoordig wordt slechts nog een 77 km lang traject gebruikt van Kanchanaburi naar Nam Tok. Het schijnt dat deze trein maar 1x per dag rijdt en dat is nog een unicum als je bedenkt hoeveel mensen er dagelijks over de brug lopen. Zelfs schoolreisjes worden hier naar toe georganiseerd. Uiteraard heeft dit tot gevolg dat er een levendige markt in souvenirs en etenswaren is ontstaan op het plein vlakbij de brug evenals de nodige restaurantjes met terrassen boven het water en met uitzicht op de brug. Ook wij lopen heen en weer over dit stukje geschiedenis en proberen ons voor te stellen hoe het moet zijn geweest in de tijden van de bouw van deze spoorlijn. Een haast onmogelijke opgave.

IMG_2236

Deze duik in het verleden is niet compleet zonder een bezoek aan de begraafplaats. Het eerste wat je ziet als je het ereveld oploopt is een groot marmeren kruis ter nagedachtenis aan de slachtoffers. Op deze begraafplaats liggen vnl. Australiërs, Britten en Nederlanders, maar er is ook een hele hoek voor Thaise slachtoffers. Het is niet precies bekend hoeveel Nederlandse slachtoffers hier liggen omdat veel graven anoniem zijn. Opvallend is de soberheid bij ‘onze’ graven. Vind je bij de Australiërs hele teksten over dapperheid, opoffering en heldenmoed, de Nederlanders volstaan met slechts de noodzakelijke informatie. Het zal wel passen bij de volksaard. Hoe dan ook, het geheel is zeker indrukwekkend. Vele vrijwilligers houden het terrein keurig in orde en ondanks het gebrek aan regen staat het gras er frisgroen bij. Het terrein nodigt uit tot respect en een moment van bezinning. Ook dit mag niet vergeten worden!