Na een lange reis met een flinke stop-over in Abu Dhabi (waar we even heerlijk konden slapen in het AUHotel op het vliegveld) kwamen we gisteravond om 8 uur aan in Calicut of Kozhikode. We begrijpen later dat het ons bekende Calicut als de Engelse (koloniale) naam voor de stad wordt gezien en dat Kozhikode tegenwoordig weer in ere hersteld is als oorspronkelijke traditionele Indiase naam. Sajeesh, onze chauffeur voor deze reis, heet ons met een brede lach voor het vliegveld welkom. Was ook vast niet zo moeilijk, we zijn praktisch de enige buitenlanders hier. We arriveren om 9 uur in het Raviz Hotel en zitten om kwart over al aan een uitgebreide Indiase maaltijd met al onze favorieten. We zijn er!

De volgende ochtend (heerlijk geslapen) gaan we verder met het herontdekken van allerlei lekkere Indiase ontbijtmogelijkheden, zoals paratha, een populair platbrood met vullingen, idli, gestoomde rijstcakejes en dosa, soort knapperige pannenkoek van gefermenteerde rijst en zwarte linzen. Lekker hoor! Het is maar goed dat we stevig ontbijten want, zoals later blijkt, kunnen we pas aan het eind van de middag aan tafel schuiven voor een ‘lakhubhakshanam’; een snack. In ons geval bestaande uit de wonderlijke combinatie van ‘French Fries’, Indian onion pakora of bahji (heel geliefd) en ‘banana fritters’ (gefrituurde banaan, populair in Kerala), want dat is wat de keuken kan maken ;). Maar goed zover zijn we nog lang niet!

Om half 11 rijdt Satish de auto voor – wat een luxe – en gaan we op zoek naar een ATM en een drogist in willekeurige volgorde. R. heeft last van zijn rechter kaak. Het leek voor onze reis eigenlijk helemaal verdwenen, maar de klachten zijn helaas met hernieuwde kracht teruggekomen. Gelukkig weinig pijn, maar zijn wang is (hamster) dik en zijn kaak is stijf en gevoelig. Hopelijk helpt een kuurtje antibiotica om deze vakantie door te komen, want om hier nou naar de tandarts te gaan …….. Bij de drogist wordt hij toch verzocht om even naar de tandarts te gaan op de tweede verdieping voor een consult. Ook hier gaat de tijd vooruit en kunnen sommige medicijnen kennelijk niet meer zomaar gekocht worden. Volgens R. komt hij terecht bij een oude man, minstens 80, met een bloedmooie, jonge assistente temidden van allerlei apparatuur uit het jaar nul. Kijken mag, maar verder graag alleen een recept. Dat lukt gelukkig en € 2,00 voor het consult + iets minder voor de medicijnen armer kunnen we dan echt op reis naar onze volgende bestemming: Silver Oak Resort Wayanad in Chithragiri. 

Van Calicut zelf herkennen we maar weinig, er is natuurlijk ook wel het een en ander veranderd in bijna dertig jaar. Wel herinneren we ons de geuren, de gieren boven de stad vanwege het vele afval dat overal ligt, de rookpluimen omdat er vuil verbrand wordt op de daken, de chaos want alles en iedereen krioelt door elkaar en de schommelende hoofdjes om ons heen. De mensen praten hier terwijl ze ondertussen kleine (schud)bewegingen maken met hun hoofd. Zo herkenbaar! Onbewust ga je zelf bijna meedoen. 

Eenmaal buiten de stad rijden we langs plaatsen als Kunnamangalam, Koduvally, Thamarassery om uiteindelijk door Kalpetta te komen. Dit is bekend terrein, althans in naam ;). Het is druk op de weg. Het is zaterdag en we komen langs een populair uitkijkpunt. Hoewel dat compleet in de mist ligt, weerhoudt dat mensen er niet van om uitgebreid te fotograferen. Is het dan niet het uitzicht, dan maar de kleine apen die hier op de betonnen wegranden rondspringen. Uiteraard mogen de nodige selfies niet ontbreken.  Even verderop nemen we een korte koffiestop. Heel vermakelijk om al dat verkeer te observeren. Het is het recht van de sterkste, de brutaalste of het meeste lawaai wat vaak de doorslag geeft. Hier hebben ze nog nooit gehoord van regels als ‘wees een heer in het verkeer’ of ritsen. Waarschijnlijk werkt dat ook niet echt. Zo zien we een oud vrouwtje haar kansen inschatten voor een zebrapad om zich, na een paar voorzichtige probeersels,  schouderophalend om te draaien. Dit gaat toch niet lukken!

Onderweg ook veel versierde bussen met grote bloemenslingers over de motorkap. Pelgrimsbussen op weg naar een heilige tempel in Kerala, die in deze tijd van het jaar maar een week (?) open is. Het zijn voornamelijk mannen in het zwart gekleed. De vrouwen die deelnemen zijn of op leeftijd of juist heel jong. Het gaat om pelgrims die de tempel van Shabarimalai gaan bezoeken en dat is alleen voor mannen en voor vrouwen die nog niet of niet meer menstrueren.

Aiyappan is de zoon van de mannelijke goden Vishnu en Shiva samen. Bijzonder, maar bij de goden is kennelijk alles mogelijk. Zo verscheen Vishnu op een dag in de vorm van een uiterst verleidelijke vrouw waarop Shiva verliefd op haar werd . Uit hun verbintenis kwam Aiyappan voort. Tijdens de pelgrimage ‘onthouden de pelgrims zich van erotiek en eten ze strikt vegetarisch’. Het volbrengen van de tocht naar de tempel is zwaar (zeker lopend!): de tempel ligt in de jungle, ver buiten de menselijke bebouwing. De zwarte kleur van hun kleding roept daarom veel respect op, terwijl zwart als kleur voor kleding door hindoes meestal niet heel erg wordt gewaardeerd. Volgens het internet is deze tempel een paar maanden per jaar open. In die tijd zijn de pelgrims dan ook massaal op de been. Zij rijden rond in speciaal gehuurde bussen of ze lopen het hele eind ondertussen liederen zingend ter ere van hun geliefde god Aiyappan.

De eerste indrukken zijn overweldigend. We doen over zo’n 85 kilometer ongeveer 3.5-4 uur en tegelijkertijd vliegt de tijd ook voorbij. We rijden eerst langs grote rubberplantages en zien daarna de eerste koffie en thee plantages. Eigenlijk willen we overal wel even stoppen om alles beter te bekijken. Morgen hebben we echter een rustdag ingepland en hebben we hopelijk alle tijd om verder te acclimatiseren en de vele indrukken beter vast te leggen. Het laatste stuk rijden we over een smal weggetje vol kuilen en andere ongelijkheden naar ons boetiek resort. Het  ligt er prachtig. Midden in het oerwoud zijn huisjes op palen gebouwd met een balkon richting de vallei. Laat R. daar in de verte nu ook de poedertoren en de schoorsteen van de stoomketel van Choladi ontdekken. Wishful thinking? De zoomlens op de camera laat toch echt zien dat het klopt. Zo dichtbij! 

Iets dichterbij zien we een grote zwarte aap in een boom. We zijn gewaarschuwd dat we niets open moeten laten staan, maar het lijkt erop dat deze apen nog niet zo door en door verwend zijn dat ze echt tot aan de huisjes komen.

We lopen een verkenningsrondje over het terrein en plaatsen meteen een bestelling voor de snacks en het avondeten. Snacks zijn beschikbaar vanaf 5 uur en van het avondeten kun je pas vanaf 8 uur, half 9 genieten. Ooooh ja……dat klinkt bekend ;-D. De menukaart laat weten dat elke bestelling tenminste 60 minuten vraagt om te bereiden. Zouden ze dat misschien ergens anders koken?

Op het terrein ligt een klein zwembad, een zogenaamde infinity pool, ook wel een overloop zwembad of een spiegelzwembad genoemd, met weer een heel mooi uitzicht richting vallei (en Choladi). We worden aangemoedigd om meteen een duik te nemen. Als we dit naar morgen schuiven, worden we gevraagd mee te doen in een klein filmpje voor reclame doeleinden. R. eindigt zijn korte verhaaltje met ‘nani’, wat dank je wel in het Malayalam (de lokale taal) betekent. Groot succes, Riep heeft het helemaal gemaakt. Zelfs het eten van de snacks wordt daarna gefilmd, hahaha. ‘Filmstar in the making’.

Het wordt vroeg donker en heel mistig. Onze telefoons laten zien dat we te maken hebben met een luchtvochtigheid van 98%. Dat roept herinneringen op aan Choladi waar lampen in de kledingkasten en een open haard in de woonkamer het vocht moesten verdrijven. Hier is het wel feeëriek met mistflarden om de lampjes langs de kant van de trap omhoog.

Tegen half 11 (6 uur in NL) lekker slapen in onze kamers met fan (nrs 4 & 5) en proberen om in het ritme van hier te komen. Tot morgen: ‘naale ninne kaanam’.