De wekkers staan om kwart over 5 want om 6 uur gaan we op pad naar de zogenaamde ‘deep safari’. Daarvoor moeten we een half uurtje rijden, want deze safari wordt alleen door de overheid georganiseerd. Een zogenaamde ‘deep safari’ betekent gewoon een safari per jeep (of bus) diep het park in. Het is ons aangeraden om vroeg in de ochtend te gaan omdat het aangrenzende park Bandipur op dit moment gesloten is en alle safari geïnteresseerden nu hierheen komen om vooral die ene tijger te spotten. Mudumalai werd in 2007 een tijgerreservaat onder Project Tiger, een initiatief van de Indiase overheid om tijgers en hun leefgebied te beschermen. Het reservaat kent een kerngebied (met een nationaal park of wildreservaat) en een bufferzone om de tijgerpopulatie in stand te houden en het leven van mens en dier te harmoniseren. Dit omvat het tegengaan van stroperij, verlies van leefgebied en conflicten tussen mens en dier. ‘Moeilijke’ tijgers elders worden gevangen en hier uitgezet om zo het aantal tijgers te behouden en mogelijk te vermeerderen. Volgens tellingen ‘wonen’ hier tegenwoordig 162 tijgers. Als je je dan bedenkt dat een oudere schatting (2017) slechts 60 tijgers aangaf, dan mag dit project wel een succes genoemd worden.
Onze gids heeft er zin in. We zijn net omhoog geklommen in de jeep of het is gas op de plank om over de asfaltweg naar ons startpunt te racen. Dat laatste lukt niet echt, want de weg is voorzien van behoorlijke drempels. De geur van verbrand rubber hangt om ons heen ;). Het pad het bos in is afgesloten met een slagboom. De sleutel ligt in een klein gat in de paal ernaast. Makkelijk toch? Wat is dit meteen al een stuk leuker dan de safari van gisteren. Het is prachtig in het bos, helemaal wanneer de zon langzaam aan kracht wint en mooie banen licht laat schijnen tussen de bomen. Ook zonder dieren is dit al genieten!
De houding van onze gids verandert meteen, Hij rijdt nu geconcentreerd terwijl hij aandachtig links, rechts en omhoog kijkt. Het park is namelijk een zeer vogelrijk gebied met maar liefst 227 vogelsoorten, waaronder verschillende neushoornvogels. Ongeveer 8% van de vogelsoorten van India is hier te vinden, waardoor het een belangrijk gebied is voor vogelliefhebbers. Wij zien een prachtig groen soort papegaaitje en de majestueuze adelaar vlak bij ons op de uitkijk zittende hoog in de kale boom. Een snel beweeglijk vogeltje met een lange staart waaraan het uiteinde een soort pluimpjes zitten, blijkt te snel voor onze camera’s. Op deze manier dieren ontdekken en proberen te volgen in hun natuurlijke omgeving blijft bijzonder.
Opeens horen we geraas niet zover bij ons vandaan. Onze gids weet het zeker, er is een olifant in de buurt. Gespannen kijken wij in de richting van het geluid. Ondanks de grootte van zo’n beest, blijkt het toch iedere keer weer een uitdaging om zelfs een olifant te ontdekken. Ze gaan met hun grijze huid goed op in de omgeving. We wachten geduldig af en worden beloond met het zicht op een enorme kop met links en rechts behoorlijke slagtanden. ‘Tusker’, fluistert onze gids. Een ‘tusker’ is eigenlijk ‘een mannetjes olifant met uitzonderlijk grote slagtanden, waarbij minstens één slagtand meer dan 45 kg weegt’. Echte tuskers zijn zeldzaam en worden beschouwd als ‘levende legendes’. Vanwege hun waardevolle ivoor zijn ze, spijtig genoeg, niet veilig voor stropers. Tusker klopt hier waarschijnlijk niet helemaal, maar desondanks ziet de kop er indrukwekkend genoeg uit.
Bij de Aziatische olifant hebben alleen de mannetjes grote slagtanden, alhoewel ook niet alle mannetjes ze hebben; dit is weer afhankelijk van de regio en de eerdere ivoorjacht. De mannetjes leven over het algemeen solitair, ze verlaten de kudde van vrouwtjes en jongen zodra ze volwassen zijn. Een mannetje kan gevaarlijk zijn, vooral tijdens de paartijd; een periode die ‘musth’ wordt genoemd. Hormonale veranderingen maken de mannetjes dan extreem agressief, onberekenbaar en gevaarlijk voor zowel andere dieren als mensen. Misschien daarom dat de tuskers over het algemeen ontzag inboezemen en gevaar inhouden?
Op terugweg zien we langs de kant van de (asfalt)weg zelfs nog meer olifanten en heel veel groepen gestippelde hertjes. We zijn dik tevreden met wat we gezien hebben!
Na de jeepsafari mogen we meteen door naar het olifantenkamp vlakbij waar olifanten worden opgevangen die op en van verschillende plaatsen ‘gered’ zijn. Sommigen zijn wees, anderen gewond of overbodig geworden (bij tempels b.v.) en weer anderen bezorgen mensen overlast. Olifanten worden onder andere bedreigd omdat mensen steeds dichterbij de olifanten gaan leven. Olifanten hebben veel ruimte nodig, voornamelijk bossen, voor hun voedsel. Deze bossen worden massaal gekapt, waardoor de olifanten steeds vaker in contact met mensen komen en de akkers van de bewoners plunderen. De boeren weten zich geen raad en doden daarom soms de olifanten. Vroeger werd de olifant wel beschermd omdat ze gebruikt werden voor zwaar werk, maar voor veel werk worden nu machines gebruikt. Tegenwoordig wordt onderzoek gedaan naar een mogelijke nieuwe manier om conflicten tussen mens en olifant te verminderen. Olifanten reizen over olifantenpaden en gebruiken vooral hun geur om deze paden te volgen. Het doel is om urine en poep van olifanten te gebruiken om de route van de dieren te veranderen, weg van de lokale bewoning. Als dat lukt, kunnen olifanten en mensen mogelijk beter samenleven.
In dit kamp worden de olifanten beschermd, krijgen ze elk dagelijks hun eigen ‘voedselbal’ en hebben ze elk hun eigen verzorger (de mahout) die hen in de gaten houdt en hen begeleidt bij het ‘grazen’. De Aziatische olifant eet per dag wel tot 150 kg plantaardig voedsel. Het grootste gedeelte van de dag is de olifant dan ook (zoals vele planteneters) met eten bezig, gemiddeld wel 18 uur. Tijdens dat grazen komen deze olifanten in contact met hun soortgenoten in het wild. Dat schijnt niet altijd even goed te gaan, al ‘is a friendly conversation certainly possible’. We zien hoe de voedselballen worden bereid, waarbij elke olifant een eigen dieet heeft. De mahout wacht met de bal bij de olifant totdat deze de slurf omhoog doet en de bek wijd openspert. Vervolgens drukt de mahout de bal diep in de keel en klaar is kees. Hoewel de olifanten hier goed verzorgd worden en met respect worden behandeld, worden ze daarnaast dagelijks getraind en moeten de meesten ook werken. Het werk is ‘safari’, wat volgens ons betekent dat er nog steeds olifantentochten worden gemaakt boven op de rug van een olifant. We hebben het niet gezien, dus het kan zijn dat er tegenwoordig toch iets anders mee bedoeld wordt.
Na de extra vitamientjes en andere geselecteerde ingrediënten worden de olifanten door hun mahouts meegenomen naar het bos om te grazen. Aan het eind van de middag volgt een tweede sessie met hetzelfde concept. Voor ons zit het erop.
Morgen een reisdag naar Calicut, waar we ons laten onderdompelen in alles wat er komt kijken bij een Indiaas huwelijk ‘Kerala style’.
OP REIS 